Μετά από έναν επιτυχημένο κύκλο περιοδειών σε Ισπανία, Βουλγαρία και Γερμανία, το 96% επιστρέφει στην πόλη του για λίγες παραστάσεις.
Τον Μάρτιο του 1943 φεύγει το πρώτο τρένο για το Άουσβιτς· ως τον Αύγουστο, 50.000 Εβραίοι εκτοπίζονται, οι περισσότεροι χωρίς επιστροφή.
Το 96% της κοινότητας εξοντώνεται· περιουσίες αλλάζουν χέρια, έπιπλα και σκεύη μπαίνουν σε χριστιανικά σπίτια και καταστήματα, μαρμάρινα από το παλιό νεκροταφείο σκορπίζονται στην πόλη. Η μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα των Βαλκανίων σβήνεται, ενώ μια νέα ελίτ αναδύεται.
Ποιοι αντιστάθηκαν και ποιοι συντάχθηκαν; Πώς λειτούργησαν οι μηχανισμοί μνημοκτονίας; Ποιος ο ρόλος του θεάτρου; Η ομάδα, επί σκηνής, συνομιλεί με «καλεσμένους» από παρελθόν, παρόν και μέλλον της Θεσσαλονίκης και καταθέτει τα ευρήματά της για μια νέα ιστορική και κοινωνική τοιχογραφία της «πόλης των φαντασμάτων».
Έγραψαν για την παράσταση
European Stages, Volume 20, 2025 (The Seal Theatre Centre) από τον Marvin Carlson
(…) η παραγωγή συνολικά επιτυγχάνει τον στόχο της να επαναφέρει στη συνείδηση του κοινού μια μακροχρόνια καταπιεσμένη μνήμη που δεν πρέπει να ξεχαστεί.
Junge Bühne από την Violetta Zwick
(…) Εδώ γίνεται απολύτως σαφές ποια δύναμη μπορεί να έχει το θέατρο και πώς με ευαίσθητο, κριτικό και ταυτόχρονα διασκεδαστικό τρόπο ρίχνεται φως και δίνεται μια σκηνή σε ένα θέμα, το οποίο για πολύ καιρό είχε στρατηγικά ξεχαστεί.
Artivist από τον Γιώργο Βουδικλάρη
(…) Ο Τσινικόρης ξεπέρασε το σκόπελο χάρη στην ευστροφία και την τόλμη του, και μια υπέροχη ομάδα συνεργατών. Το αποτέλεσμα είναι τολμηρό και απολαυστικό, με πολύ χιούμορ –χωρίς στιγμή να παίζει εν ου παικτοίς.
Deutsche Welle από τον Διογένη Δημητρακόπουλο
(…) Με εμβύθιση στο ενοχικό παρελθόν της πόλης και με μια λειτουργική δόση χιούμορ δίνει την ουσία χωρίς να φαίνεται ότι κάνει μάθημα”(…)
(…) η παράσταση, παρά το «βαρύ» θέμα της αποφεύγει τη συναισθηματική ένταση χωρίς, αντιθέτως, να της λείπει διόλου το χιούμορ, που χρησιμεύει ώστε ο θεατής να έρθει με πιο ήπιο τρόπο σε επαφή μαζί της(…)
Die Deutsche Bühne από την Barbara Behrendt
(…) δεν θέτει μόνο το ένα ή το άλλο δυσάρεστο ερώτημα, αλλά είναι από την αρχή μέχρι το τέλος ενοχλητικό και άβολο. Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς αυτό που ακούει στη σκηνή (…)
The Opinion από τον Άκη Σακισλόγλου
Μιλάμε για δουλειά μηνών με επιμονή και υπομονή που μετατράπηκαν σε ένα κείμενο με ισορροπημένη συναισθηματική φόρτιση, με άποψη και με ιδιαίτερο (και απαραίτητο) χιούμορ. (…)
My libro d’oro από τον Αριστείδη Καρεμφύλλη
(…) Ο Πρόδρομος Τσινικόρης, σκηνοθέτης και συγγραφέας του κειμένου της παράστασης κατάφερε το ακατόρθωτο. Έφτυσε κατάμουτρα την υποκρισία, τον καιροσκοπισμό και την σκληρή ιστορική αλήθεια που θέλουμε να αποφύγουμε στην Θεσσαλονίκη. Μια παράσταση που δεν μπορεί να αντέξει ο καθένας.
Συντελεστές
Κείμενο και σκηνοθεσία: Πρόδρομος Τσινικόρης
Σκηνικά και κοστούμια: Ελένη Στρούλια
Μουσική – ηχητικός σχεδιασμός: Παναγιώτης Μανουηλίδης
Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Ιωάννου Φ. Κωστοπούλου
Επί σκηνής: Αλεξάνδρα Χατζοπούλου-Σαΐας, Νατάσσα Δαλιάκα, Παναγιώτης Μανουηλίδης, Πρόδρομος Τσινικόρης
Η παράσταση αποτελεί παράλληλη εκδήλωση του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Σημείωμα – Αποσαφήνιση
Η παράσταση αυτή αναφέρεται αποκλειστικά στην Ιστορία της Θεσσαλονίκης και στην εξόντωση της εβραϊκής κοινότητας της πόλης από το ναζιστικό καθεστώς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Το έργο επικεντρώνεται στο Ολοκαύτωμα και στις συνέπειες της μνήμης και της λήθης για την τοπική κοινωνία.
Δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τη σημερινή πολιτική κατάσταση στη Μέση Ανατολή, το κράτος του Ισραήλ, τα εγκλήματα πολέμου και τη γενοκτονία που διαπράττει στη Γάζα. Η ιστορική μνήμη του Ολοκαυτώματος δεν μπορεί και δεν πρέπει να συγχέεται με τις τρέχουσες συγκρούσεις. Η αναφορά μας στην εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης αποτελεί πράξη σεβασμού, μνήμης και απόδοσης δικαιοσύνης σε όσους χάθηκαν.
