| Έξι χοροί σε μια παράλογη φωτογραφία, ενώνουν κείμενα από συνεντεύξεις καθημερινών συμπολιτών μας , τα κάνουν μια κραυγή, ένα μωσαϊκό φωνών: του ντελιβερά, της ηθοποιού που για να ζήσει πρέπει να εργαστεί στο μπαρ, του εθνοκεντρικού, του ζευγαριού, του μικροαστού. κτλ.
Εκφωνούν το παζλ όλης της νεότερης Ελλάδας, απ’ το πειραγμένο vibe του ΠΑΣΟΚ μέχρι το μοιραίο ερώτημα του ΣΥΡΙΖΑ. Οι ηθοποιοί δεν παίζουν απλώς: επιδίδονται σε μια λουτρό αλήθεια για την Ελλάδα σε μόνιμη κρίση, τη μικροανάθεση ή τη μικροδιευθέτηση, γενιές που γίνονται κρεατομηχανές μεταξύ οθόνης και μη, μη σχέσεων ή της συνουσίας των δέκα λεπτών («τόσο κρατά πια»).
Το ΠΟΠ δεν είναι θέατρο. Είναι μια κραυγή υπενθύμισης του τι γίνεται εδώ γύρω.
Δημήτρης Μανιάτης – In Magazine |
