Δημήτρης Ξυδερός, «διαΣταύρωση ΧωΡίς φανάρια», Ηριδανός, 2011
Βιογραφικό Σημείωμα
!
Ο Δημήτρης Ξυδερός γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Αρχιτεκτονική στην Αγγλία, στο Manchester School Of Architecture.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, συνεχίζει τις σπουδές του, στο Τμήμα Εσωτερικής Αρχιτεκτονικής, Διακόσμησης και Σχεδιασμού Αντικειμένων της Σχολής Γραφικών Τεχνών και Καλλιτεχνικών Σπουδών.
Το 2007 γίνεται μέλος, της θεατρικής Ομάδας Δρυς του Πανεπιστημίου Αθηνών, το 2008 της ερευνητικής ομάδας Δρυός Τόποι, καθώς και της Ομάδας Μελέτης Αρχαίας Ελληνικής Όρχησης.
Ποιήματά του έχουν δημοσιευτεί στα λογοτεχνικά περιοδικά Απόπλους και Νέα Σκέψη. Η «διαΣταύρωση ΧωΡίς φανάρια» από τις εκδόσεις ΗΡΙΔΑΝΟΣ είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή.
!
Χίλια Χρόνια
!
«Κοιτάτε με –
πάνω στο χαρτί έχω σταυρωθεί
με τα καρφιά των λέξεων.»
Mayakovsky Vladimir
στα Σοβιετικά Μοναστήρια
ο Οικοδεσπότης συμβουλεύει:
ΝΙΨΟΝΑΝΟΜΗΜΑΤΑΜΗΜΟΝΑΝΟΨΙΝ
είστε σίγουρος Κύριε άποικε;
Στην Αριμάσπεια,
νοσοκόμες Ιέρειες
αλείψανε τα τελευταία Οστά με άθραυστο μύρο
«Υπάρχουν χαρούμενοι άνθρωποι
Χαρούμενοι!
ανάπηροι ανασηκώνονται απ’ τα καροτσάκια τους
δεν υπάρχουν αρρώστιες
δεν υπάρχουν εδώλια
δεν υπάρχουν ντροπές
Τούτο εστί το αίμα μου!
Το σπέρμα μου!
Το έγκλημά μου!
Το δικό σου…»
Είστε σίγουρος
Κύριε,
θα μπορούσα να Τον συναντήσω;
Ή θα αναπαύεται
Χίλια Χρόνια,
σφαγμένος στην Μπανιέρα…
εμφύλιος Ίκαρος
ΑΦΗΣΕ ΜΕ ΝΑ ΠΕΣΩ.
έσκισα τα μάτια μου, σαν φύλλα Τετραδίου
ΑΦΗΣΕ ΜΕ ΝΑ ΠΕΣΩ.
Άφησε με!
Θέλω να Εκραγώ,
να Εκραγώ!
σαν άτεχνη Οβίδα!
επάνω,
επάνω σε Βαλσαμωμένους Πολιτήριους,
που προσποιούνται ότι νύσταξαν,
με τις Κλούβιες τους σοδειές σε Ξένα περιβόλια
ΑΦΗΣΕ ΜΕ ΝΑ ΠΕΣΩ.
Να σκορπιστώ, να γίνω χιλιάδες Κομμάτια
χιλιάδες Παλάτια
Χιλιάδες!
απρόσεκτα καταχωνιασμένα, σε κάθε Αστικό συρτάρι
όπως μια Ακριβή συλλογή γραμματοσήμων
μοιρασμένος σε εφηβικά Σφυριά, όπως μου Αρμόζει!
άφησέ με να πέσω σου λέω!
δεν Αντέχω!
πώς να αντέξω αυτές τις ξεμαλλιασμένες Αρτηρίες διχόνοιας
πώς να αντέξω αυτά τα αγνά Εμφύλια Γένια!
ΑΦΗΣΕ ΜΕ ΝΑ ΠΕΣΩ.
να περάσω με τα χεριά, από αίματα και λασπόνερα,
στο καρβουνιασμένο δέρμα της Πόλης
ΑΦΗΣΕ ΜΕ ΝΑ ΠΕΣΩ.
ο Ήλιος κλειδώθηκε στον Υπόνομο,
έκλεισε τις στρόφιγγες. Ξερνάει στα σκουπίδια.
ΑΦΗΣΕ ΜΕ ΝΑ ΠΕΣΩ.
κοίταξέ με, σαν φύλλα Τετραδίου σκίζω τα φτερά μου
ΑΦΗΣΕ ΜΕ ΝΑ ΠΕΣΩ.
ΑΦΗΣΕ ΜΕ… ΑΦΗΣΕ ΜΕ…
φθηνά παπούτσια
κινηματογράφηση αργή
κοντινό…
πάντοτε ασπρόμαυρο πλάνο
εάν πρέπει να σκεπαστείς, ξεδιπλώνουμε τις κουβέρτες
«Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων…» *
– δεν προσεύχομαι [άλλωστε δεν μου αρμόζει]
– έχω ξεχάσει να φοβάμαι [άλλωστε μου αρμόζει]
ακόμα κι όταν ο θεός είναι εκτός λειτουργίας
– ΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΤΑΚΤΙΚΟΙ –
φτάνουμε… κι οι ρωμαίοι αποκοιμήθηκαν
έτοιμο το γεύμα, μην αργείτε
– ανεβείτε –
πάντα ένα ασπρόμαυρο πλάνο
«πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.» *
εάν υπήρχαν πάντα κυριακές, εξαγοράζω μόνο αυτή των βαΐων
«οὐδέποτε ἐκπίπτει…» *
εάν πρέπει να ξεσκεπαστείς, μετακίνησε την πέτρα
εάν είναι έξι η ώρα… δεν προσεύχομαι, γράφω επιστολές
μου ‘μείναν δυο φθηνά παπούτσια.
είναι ακριβώς αυτά που θέλω
πάντοτε ασπρόμαυρο πλάνο
πολύ κοντινό…
κινηματογράφηση αργή, πολύ αργή.
εάν μου έχει μείνει μια μικρή παράκληση…
μην χάνεσαι τα πρωινά
μην χάνεσαι, τα πρωινά Πατέρα… μην χάνεσαι.
μετακίνησε την πέτρα, οι ρωμαίοι αποκοιμήθηκαν
κι εμείς, πλουτίσαμε, ξαφνικά!
πλουτίσαμε!
* απόστολος Παύλος
Μοτοσικλέτα
τοποθέτησε στην Μπανιέρα
ένα-ένα τα Κομματάκια της Μοτοσικλέτας
Ξέπλυνέ τα Επιμελώς,
να φύγει το Καυσαέριο
Κατόπιν πρόσθεσε,
δύο λίτρα Άσφαλτο,
ανακατεμένη με Ξεραμένο λάδι
Άψογα…
Τώρα, γέμισέ την με Γάλα
Και φόρτωσέ την στην Ζυγαριά
είμαι Σίγουρος
θα ισορροπήσει.
θα ισορροπήσει…
…με τα Γαλανά σου Μάτια,
όταν άφησες το Φρένο.
!
