Ο κλόουν δεν είναι μακιγιάζ, κόκκινη μύτη, πολύχρωμα κοστούμια, παιδικά πάρτι και τσίρκο, ούτε φτηνά τρικ που μας κάνουν να γελάμε. Ο κλόουν στέκεται μπροστά στο κοινό του, γυμνός και απροστάτευτος. Υπάρχει ακέραιος στο εδώ και τώρα, χωρίς μέλλον, χωρίς παρελθόν. Είναι ελεύθερος, γιατί δεν έχει τίποτα να χάσει, τα έχει χάσει ήδη όλα. Και συνεχίζει.
Κάπου στα 1960, ο Lecoq παρατήρησε πως αυτό που μας κάνει να γελάμε στον κλόουν (του τσίρκου), είναι η απροσποίητη προσωπική τραγωδία του ατόμου πίσω από τη μάσκα, τη μικρότερη μάσκα στον κόσμο, που όπως κάθε μάσκα, δεν κρύβει, αλλά αποκαλύπτει. Έτσι, ο (θεατρικός) κλόουν έγινε κομβικό εργαλείο στη διδασκαλία του.
Ο κλόουν είναι διαρκώς ανοιχτός σε κάθε ερέθισμα, σε κάθε ενδεχόμενο. Δεν υπάρχει χαρακτήρας, ούτε θεατρικές συμβάσεις, όλα είναι εδώ, όλα γίνονται στα αλήθεια και όλα είναι σοβαρά. Αυτή η γείωση, αυτή η διαρκής αναμέτρηση με το απρόβλεπτο τώρα είναι εργαλεία για τον ηθοποιό, τον καλλιτέχνη, τον άνθρωπο. Και όπως λέει και ο John Wright, «Στην καρδιά της δημιουργικότητάς μας βρίσκεται η διάθεση για παιχνίδι, και ο κλόουν είναι το κλειδί για αυτή τη διάθεση».
Στόχοι του εργαστηρίου είναι:
– Να εξερευνήσει τη θεατρική φόρμα του κλόουν στο σήμερα.
– Να καλλιεργήσει την τόλμη, τον αυθορμητισμό, την αμεσότητα, την παρόρμηση και την ειλικρίνεια σαν σκηνικά εργαλεία.
– Να μας ασκήσει στον αυτοσχεδιασμό και το (θανάσιμα σοβαρό) παιχνίδι ως μέσα για να δημιουργήσουμε αυθεντικότερες εμπειρίες στο θέατρο.
– Να (α)κ(λ)ο(ου)νίσει το δημιουργικό μας πνεύμα.
Το εργαστήριο απευθύνεται στους τολμηρούς (ηθοποιούς, performers, ακροβάτες, χορευτές, μουσικούς, σκηνοθέτες, δημιουργούς του δικού τους έργου, σπουδαστές δραματικών σχολών, ενδιαφερόμενους με προηγούμενη θεατρική εμπειρία).
