Κατηγορία: ΔΙΑΦΟΡΑ

Η Ξεχασιάρα Μελίσσα της Άννας Γαρεφαλάκη Μια παράσταση για παιδιά Από την ομάδα 2+2 Από τις 25 Οκτωβρίου 2015 και κάθε Κυριακή στις 11:30 στο Θέατρο Τ καθημερινές παραστάσεις για σχολεία ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ γράφοντας το όνομα σας στο  gr4you.ning@gmail.com Η ομάδα 2+2 παρουσιάζει το έργο για παιδιά «Η Ξεχασιάρα Μελίσσα» της Άννας Γαρεφαλάκη – μια […]

“Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, κάθε άνθρωπος διαγράφει, με την πορεία του, ένα κύκλο ζωής. Όπως οι περισσότερες μορφές τέχνης, έτσι και ο κινηματογράφος, αντιγράφουν την ίδια την ζωή, την κοινωνία, την φύση και τους ανθρώπους. Για την αποτύπωση της αφίσας προσπαθήσαμε να αποδώσουμε την πορεία του κάθε ανθρώπου με ένα κύκλο. Η παρουσία των ανθρώπων σε μια κινηματογραφική αίθουσα σίγουρα δεν τους ενώνει απόλυτα αλλά συμβάλει, έστω και για λίγο, σε κοινές εικόνες, σκέψεις και συναισθήματα. Ακόμα και αν αυτά από άνθρωπο σε άνθρωπο διαφέρουν. Για κάποιες στιγμές είναι όλοι τους εκεί προσηλωμένοι στην μεγάλη οθόνη.” Αυτή η ιδέα αποτέλεσε το concept του σχεδιασμού της αφίσας του 56 Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης από την ομάδα της meandyou communcation design. ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΡΝΟ ΝΤΕΠΛΕΣΑΝ SPOTLIGHT ΣΤΟ ΝΕΟ ΑΥΣΤΡΙΑΚΟ ΣΙΝΕΜΑ Δημιουργοί και κινηματογραφίες που εμπνέουν και πρωτοπορούν ξεχωρίζουν φέτος στα αφιερώματα του 56ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Η διοργάνωση πραγματοποιεί αφιέρωμα στο έργο του γάλλου σκηνοθέτη Αρνό Ντεπλεσάν / Arnaud Desplechin και αποκαλύπτει στο ελληνικό κοινό έναν οραματιστή δημιουργό, πιστό σε ένα προσωπικό σινεμά, με χαρακτήρες, σύμβολα και έννοιες που επιστρέφουν στις ταινίες του σε έναν αέναο κύκλο καλλιτεχνικής εξέλιξης. H πιο πρόσφατη ταινία του My Golden Years (2015), μια ελεγεία για τη νεότητα, που απέσπασε το βραβείο SACD στο Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών στο τελευταίο Φεστιβάλ Κανών, θα κλείσει την αυλαία του φετινού φεστιβάλ. Ο Ντεπλεσάν, θα παραβρεθεί στη διοργάνωση για να παρουσιάσει τις ταινίες του και να δώσει ένα masterclass. Ταυτόχρονα, το spotlight στο νέο αυστριακό σινεμά,  συστήνει νέους κινηματογραφιστές που ακολουθώντας το μονοπάτι του ρεαλισμού, καταγράφουν οριακές ανθρώπινες και κοινωνικές καταστάσεις, χωρίς διάθεση ωραιοποίησης, προσεγγίζοντας συχνά τη σκοτεινή πλευρά των συναισθημάτων. ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΡΝΟ ΝΤΕΠΛΕΣΑΝ «Οι ταινίες είναι χυδαίες. Κι αυτή τη χυδαιότητα, την αγαπάω. Είναι ανεκτίμητη». Πρωτόλεια συναισθήματα, δίπολα, αντιφάσεις, στοιχεία μπουρλέσκ, χιούμορ που εναλλάσσεται με το πικρό σχόλιο, λογοτεχνικά σύμβολα και αναφορές, δίνουν έμφαση στις βαθιά ανθρώπινες, συχνά εμμονικές ιστορίες που αφηγείται ο Αρνό Ντεπλεσάν.  Η τελευταία –και πιο ώριμη- ταινία του, My Golden Years (2015) θα αποτελέσει και την ταινία λήξης του 56ου Φεστιβάλ. Εδώ, ο Ντεπλεσάν συναντά ξανά έναν παλιό του ήρωα, τον καθηγητή Πολ Ντενταλούς, ο οποίος φεύγοντας από το Τατζικιστάν θυμάται ανθρώπους και εικόνες που τον στιγμάτισαν. Από την παιδική του ηλικία, και τη μητέρα του, την εφηβεία και τον απαρηγόρητο χήρο πατέρα του, ως τους φίλους, το μέντορά του και φυσικά τον μεγάλο έρωτα της ζωής του. Η ενηλικίωση καταγράφεται με τον μοναδικό τρόπο του Ντεπλεσάν μέσα από όλα τα στάδια που μένουν χαραγμένα στη μνήμη. Η απώλεια και οι απογοητεύσεις δίνουν τη σκυτάλη στο ξύπνημα νέων συναισθημάτων και την ανακάλυψη του εαυτού μας.  Στο Φεστιβάλ θα προβληθούν συνολικά επτά ταινίες παρουσία του ίδιου του σκηνοθέτη, οι οποίες παρουσιάζουν τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές στη φιλμογραφία του.  Ο Αρνό Ντεπλεσάν –σκηνοθέτης, σεναριογράφος και διευθυντής φωτογραφίας- γεννήθηκε στο Ρουμπέ της Γαλλίας το 1960. Σπούδασε κινηματογράφο στη Σορβόννη και μετέπειτα στο ινστιτούτο IDHEC (σημερινή La Fémis) στο Παρίσι. Τη δεκαετία του ’80 εργάστηκε ως διευθυντής φωτογραφίας, και μεταξύ άλλων, υπέγραψε -μαζί με τον Άρη Σταύρου- τη Φωτογραφία του Νίκου Παπατάκη. Το 1991 πραγματοποίησε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο, με την ταινία μεσαίου μήκους La Vie de Morts, φιλμ που τον καθιέρωσε για το ιδιαίτερο ύφος και τη θεματολογία που εκφράζεται μέσα από επαναλαμβανόμενα μοτίβα, φιλοσοφικές αναζητήσεις και την ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία σε πρώτο πλάνο. Σε όλη την πορεία του, ο σκηνοθέτης δεν παραμένει συνεπής μόνο στη γλώσσα και το ύφος, αλλά και στους ηθοποιούς οι οποίοι ενσαρκώνουν διαχρονικά τους πληθωρικούς ήρωές του. Ο Ματιέ Αμαλρίκ, η Εμανουέλ Ντεβός και η Κατρίν Ντενέβ παραμένουν ανάμεσα στους σταθερούς συνεργάτες του Ντεπλεσάν. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του La Sentinelle (1992), ένα θρίλερ που ανατέμνει τον Ψυχρό Πόλεμο και τις πρακτικές του,  έφερε τον Ντεπλεσάν στο προσκήνιο μιας νέας γενιάς γάλλων κινηματογραφιστών που παρά τις επιρροές που δέχτηκαν από τη Νουβέλ Βαγκ, ανανέωσαν το γαλλικό σινεμά, καταθέτοντας τη δική τους προσωπική γραφή. Το 1996, η δραματική κομεντί My Sex Life… or How I Got into an Argument (βραβείο Σεζάρ για ανερχόμενο ηθοποιό στον Ματιέ Αμαλρίκ) ακολουθεί τον νεαρό καθηγητή Πολ Ντενταλούς, έναν αμετανόητο ρομαντικό που λατρεύει τις γυναίκες. Ο Ντεπλεσάν δίνει χώρο στις αισθήσεις, προσπαθώντας να αιχμαλωτίσει μυρωδιές, ήχους, την αφή του ανθρώπινου σώματος, καθώς ο ήρωάς του δίνει διαρκείς μάχες με το γυναικείο φύλο. Στο Kings and Queen (2004) η Εμανουέλ Ντεβός είναι η Νόρα και ο Ματιέ Αμαλρίκ ο Ισμαέλ. Έχουν χωρίσει κι ο Ντεπλεσάν παρακολουθεί σε παράλληλη δράση τις ζωές τους. Εκείνη αντιμετωπίζει την ασθένεια του πατέρα της, τις δυσκολίες του γιου της, την απομακρυσμένη αδερφή της. Εκείνος βρίσκεται εσώκλειστος σε ένα ψυχιατρείο ύστερα από παρέμβαση της οικογένειάς του. Η ταινία μέσα από μια παράδοξη πορεία γεμάτη σαρκασμό και χιούμορ, καταρρίπτει τους μύθους που χτίζουμε οι ίδιοι γύρω απ’ τη ζωή μας.  Στην ταινία A Christmas Tale (2008) ο Ντεπλεσάν στήνει ένα γαϊτανάκι χαρακτήρων και εξερευνά τις εξαιρετικά εύθραυστες, αλλά και ανθεκτικές οικογενειακές σχέσεις. Ο Ρότζερ Ίμπερτ είχε συνοψίσει σε μια φράση την καρδιά της ταινίας: «Το A Christmas Tale κάνει πατινάζ σε λεπτό πάγο, πάνω σε μια λίμνη γεμάτη ανθρώπους, φτάνει με ασφάλεια στην απέναντι άκρη και μοιράζεται ένα φλιτζάνι ζεστό κακάο και ζαχαρωτά με το Θάνατο». Το 2013 ο σκηνοθέτης υπογράφει το Jimmy P: Psychotherapy of a Plains Indian, βασισμένο στην αληθινή ιστορία που καταγράφει στο βιβλίο του «Reality and dream: Psychotherapy of a Plains Indian» (1951) o γάλλος ανθρωπολόγος και ψυχαναλυτής Ζορζ Ντεβερό (το όνομά του διατρέχει τη φιλμογραφία του Ντεπλεσάν). Κεντρικός ήρωας είναι ο Ινδιάνος Τζίμι Πικάρντ, βετεράνος του ΄Β Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος στη διάρκεια του εγκλεισμού του σε στρατιωτική ψυχιατρική κλινική το 1948 βρίσκει τη λύτρωση μέσα από την συνάντησή του με τον Ντεβερό. Εξαιρετικές ερμηνείες από τον Μπενίσιο Ντελ Τόρο (ως Τζίμι Π.) και τον Ματιέ Αμαλρίκ (Ντεβερό) σε μια διεισδυτική μελέτη χαρακτήρων. SPOTLIGHT ΣΤΟ ΝΕΟ ΑΥΣΤΡΙΑΚΟ ΣΙΝΕΜΑ Σε μια κινηματογραφία που διαδόθηκε από πρωτοπόρους δημιουργούς -Φριτς Λανγκ, Γκέοργκ Παμπστ, Γιόζεφ φον Στέρνμπεργκ, Μπίλι Γουάιλντερ, Ότο Πρέμινγκερ- και ανανεώνεται διαρκώς μέσα από ανατρεπτικές φωνές -Μίκαελ Χάνεκε, Ούλριχ Ζάιντλ κ.α.- ωριμάζει μια νέα γενιά σκηνοθετών με κοινή συνισταμένη την ανάγκη να εκφράσει την εποχή της. Το 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης πραγματοποιεί spotlight στο νέο αυστριακό σινεμά, προβάλλοντας ταινίες που εστιάζουν στις ανθρώπινες σχέσεις, την οικογένεια, σε περιθωριοποιημένες ομάδες, στον καταναλωτισμό και τη μετανάστευση, με ειλικρίνεια και έναν υπόγειο, αλλά σαφή σχολιασμό.  Χαρακτηριστική είναι η ταινία One of Us του Στέφαν Ρίχτερ. Εμπνευσμένη από ένα αληθινό περιστατικό, στήνει το σκηνικό της στα περίχωρα της Βιέννης, όπου νέοι των εργατικών συνοικιών ξοδεύουν τη ζωή τους ανάμεσα στα ναρκωτικά, τις μικροαπατεωνιές και τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Στέκι τους είναι ο προαύλιος χώρος ενός σουπερμάρκετ. Η αφθονία στα ράφια που κυριαρχεί στις εικόνες του Ρίχτερ έρχεται σε αντιδιαστολή με τη στέρηση που βιώνουν οι ήρωες, μια αντίθεση που σύντομα θα οδηγήσει στην τραγωδία. Ο καταναλωτισμός, η αστυνομική βία, αλλά και η εφηβική ψυχοσύνθεση που αντιδρά σε κάθε μορφής εξουσία, είναι στοιχεία που μορφοποιούν το φιλμ του αυστριακού σκηνοθέτη και δημιουργούν το εκρηκτικό μείγμα του φινάλε.  Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα της Κορνέλια Τραβνίτσεκ, η ταινία Chucks των Σαμπίνε Χιέμπλερ και Γκέρχαρντ Ερτλ αφηγείται μια ιστορία ενηλικίωσης με κεντρική ηρωίδα, τη νεαρή Μέι η οποία περιφέρεται στους δρόμους της Βιέννης φορώντας τα παπούτσια του νεκρού αδερφού της. Ζωγραφίζει γκράφιτι, κάνει μικροκλοπές, επαιτεία, πίνει μπύρες, συχνάζει σε κακόφημες γειτονιές. Μέχρι τη στιγμή που τη συλλαμβάνουν, τη στέλνουν  να εκτίσει την ποινή της με κοινωνική εργασία σε ένα κέντρο για τους φορείς του ιού HIV και γνωρίζει τον νεαρό Πολ. Οι σκηνοθέτες μιλούν για τη ζωή, την απώλεια και την αυτογνωσία με τρυφερότητα, ενώ το εξαιρετικό σάουντρακ υπογραμμίζει την –πολλές φορές επώδυνη- περίοδο μετάβασης στον κόσμο των μεγάλων. Μια διαφορετική ερωτική ιστορία, το Gruber is Leaving της Μαρί Κράουτσερ ακτινογραφεί το σύγχρονο ανθρώπινο τοπίο μιας ολόκληρης γενιάς στη σημερινή Αυστρία. Ο 35χρονος Τζον Γκρούμπερ, επιτυχημένος, εγωκεντρικός, μοιράζεται τη ζωή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, με χιλιάδες φίλους και στ’ αλήθεια, με ελάχιστους. Χλευάζει την οικογενειακή ζωή, τις παραδοσιακές σχέσεις των ανθρώπων, ενώ ανυψώνει μόνο όσα συντηρούν το κοινωνικό του status. Αυτή η βιτρίνα καταρρέει όταν μαθαίνει ότι είναι σοβαρά άρρωστος. Η σκηνοθέτις παρουσιάζει μια εικόνα με την οποία οι νέοι στον δυτικό κόσμο είναι ιδιαιτέρως εξοικειωμένοι, την ίδια στιγμή όμως την αποδομεί, αποκαλύπτοντας πως πίσω απ’ την προσποίηση κρύβονται αδυναμίες, φόβοι και μια κραυγή για ανθρώπινη επαφή.   Η Μπάρμπαρα Έντερ φέρνει στην επιφάνεια όσα συμβαίνουν πίσω απ’ τις κάμερες των πολεμικών ανταποκριτών στο φιλμ Thank you for Bombing. Μέσα από την καθημερινότητα τριών απεσταλμένων στο Αφγανιστάν, η ταινία υμνεί το ένστικτο για αλήθεια και δικαιοσύνη, ενώ καυτηριάζει τη διαφθορά και τις μηχανορραφίες της διεθνούς πολιτικής σκηνής και τη μανία των μέσων ενημέρωσης για τους δείκτες θεαματικότητας. Όμως κέντρο βάρους της Μπάρμπαρα Έντερ είναι η ίδια η ανθρώπινη ιδιοσυγκρασία σε ακραίες καταστάσεις. Οι τραυματικές εμπειρίες των ανταποκριτών αντανακλούνται στους δυνατούς και την ίδια στιγμή εύθραυστους χαρακτήρες τους, ενώ η ταινία αναδεικνύει και τους καθοριστικούς ρόλους αυτών των ανθρώπων στις παγκόσμιες πολιτικές κρίσεις.  Το ψυχολογικό θρίλερ Jack της Ελίζαμπεθ Σαράνγκ ανοίγει την υπόθεση του  αυστριακού κατά συρροή δολοφόνου Τζακ Ούντερβίγκερ, ο οποίος στη διάρκεια του 15ετούς εγκλεισμού του για το φόνο ενός κοριτσιού, άρχισε να γράφει ποιήματα, τα οποία εξέδωσε όταν αποφυλακίστηκε. Η φήμη που κέρδισε στους λογοτεχνικούς κύκλους της Βιέννης έθρεψε τη σκοτεινή πλευρά του και τον οδήγησε στους φόνους έντεκα γυναικών σε Ευρώπη και Αμερική. Σε μια υπόθεση που παρέμεινε ένα αίνιγμα μέχρι τέλους, η σκηνοθέτιδα χειρίζεται τον χαρακτήρα της με αποστασιοποιημένη ματιά, αφήνοντας τον θεατή να βγάλει τα συμπεράσματά του.  

Καρακορούμ του Ανδρέα Στάικου  από την Ομάδα τέχνης Oberon.  Η ομάδα τέχνης Oberon παρουσιάζει το έργο του Ανδρέα Στάικου Καρακορούμ στο Θέατρο «Τ» (Φλέμινγκ 16, Θεσσαλονίκη), από 2 Νοεμβρίου έως 24 Νοεμβρίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00μμ Δυο γυναίκες και ένας άνδρας. Οι πόρνες – αρτίστες και ο προαγωγός τους βρίσκονται παγιδευμένοι στην έρημο πηγαίνοντας προς το Καρακορούμ. Ένα ταξίδι προς την γη της επαγγελίας. Ένας προορισμός που δεν τους αποζημιώνει. Μια αναζήτηση του εύκολου κέρδους. Ανθρώπινες σχέσεις στο μικροσκόπιο. Η επιβίωση του ισχυρότερου, η αγάπη, το όνειρο, το κέρδος, η αποκαθήλωση του ιδανικού εαυτού, το αδιέξοδο, ο αέναος κύκλος της ζωής.  Ο Ανδρέας Στάικος, με χιούμορ, έχει δημιουργήσει ήρωες που μπορούν να αντικατοπτρίσουν όλους εμάς που αναζητούμε τη γη της επαγγελίας και στοιχειωμένοι από το παρελθόν έχουμε κολλήσει σε ένα παρόν όπου δεν γίνεται τίποτα…. Η αναμονή που είναι βροντερή και η σιωπή που γίνεται εύγλωττη μέσα από την αμηχανία.  Το Καρακορούμ είναι έργο σύγχρονο, ανατρεπτικό με κοινωνικούς προβληματισμούς και συμβολισμούς πάνω στο σημερινό αδιέξοδο, κοινωνικό, πολιτικό, πολιτισμικό, ερωτικό, προσωπικό.   Μέσα από την μουσική, τα τραγούδια και την φαινομενική ελαφρότητα του κειμένου  ζωντανεύει επί σκηνής το καμπαρέ, όπου δύσκολα ξεχωρίζεις την αλήθεια από το ψέμα…. Συντελεστές παράστασης : Σκηνοθεσία : Διονύσης Καραθανάσης  Σκηνικά – Κοστούμια : Όλγα Χατζηιακώβου  Μουσική : Ηρακλής Πασχαλίδης Σχεδιασμός Φωτισμών : Κέλλυ Εφραιμίδου Επιμέλεια Κίνησης : Μαριάνθη Ψωματάκη Διδασκαλία τραγουδιών : Γιάννης Μαστρογιάννης Παίζουν : Ηλίας Παπαδόπουλος     Δήμητρα Σιάχου                 Μελίνα Τριανταφυλλίδου * Το σκίτσο της αφίσας είναι δημιουργία των Rene P.G. και  Άγγελου Παπουτσή. * Εκτέλεση κοστουμιών : Ναταλί Νεφέλη Αδαμοπούλου * Εκτέλεση σκηνικών: Βασίλης Τζαφέρης * Μακιγιάζ : Κατερίνα Tichakova * Φωτογραφίες : Στέλιος Καρασταμάτης Πληροφορίες κρατήσεις 2310 854333 Ο συγγραφέας Ο Ανδρέας Στάικος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1944. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το1967 έφυγε για το Παρίσι όπου ξεκίνησε θεατρικές σπουδές. Εκεί σπούδασε στο Conservatoire National d’ Art Dramatique και παρέμεινε μέχρι το 1981 γράφοντας και δουλεύοντας ως βοηθός σκηνοθέτη στο πλάι του μεγάλου σκηνοθέτη Αντουάν Βιτέζ. Έχει γράψει τα θεατρικά έργα Δαίδαλος (1971), Κλυταιμνήστρα;(1974), Καρακορούμ (1988), 1843(1990), Το μικρό δαχτυλάκι της Ολυμπιάδος (1992), Φτερά στρουθοκαμήλου (1994), Το μήλον της Μήλου (1996) Η ιδιότυπη θεατρική γραφή του είναι αποτέλεσμα της δυναμικής των προβών με τους ηθοποιούς. Ο ίδιος έχει αναφέρει χαρακτηριστικά :”Η γραφή γεννούσε αυτομάτως τη σκηνοθεσία τους και η σκηνοθεσία γεννούσε αυτομάτως τη γραφή τους. Σύγχυση ή ταύτιση της γραφής και της σκηνοθεσίας.” Έτσι τα έργα του ανεβαίνουν σχεδόν πάντα για πρώτη φορά στη σκηνή κάτω από τη δική του σκηνοθεσία. Η ομάδα Η ομάδα τέχνης Oberon δημιουργήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 2009. Στόχος είναι η αναζήτηση, το πείραμα και η απόδοση κλασικών και μη, κειμένων. ‘Έκφραση που κινείται ανάμεσα στο μινιμαλισμό και το συμβολισμό. Η λιτότητα επί σκηνής είναι ένα από τα ζητούμενά μας. Λιτότητα στα εκφραστικά μέσα και την αισθητική. Έχουμε πειραματιστεί με new media, με μη συμβατικούς θεατρικούς χώρους, με ηχητικές σκηνικές κατασκευές και σκηνογραφικά κοστούμια. Έχουμε ασχοληθεί με κείμενα των  Beckett, Ginsberg, Barker, Kane, Ρίτσου, Γώγου, Σολωμού, Αναγνωστάκη, Φάις. Η  ομάδα έχει συνεργαστεί με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, την Πειραματική Σκηνή της Τέχνης, το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονής Τέχνης, το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών, τους Δήμους Θεσσαλονίκης και Καλαμαριάς και έχουμε παρουσιάσει στα  θέατρα:  Μονής Λαζαριστών, Άνετον, Αυλαία, Μελίνα Μερκούρη, Αμαλία, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών, στο Studio Κοιτώνες, στο Κέντρο Θεατρικής Έρευνας Θεσσαλονίκης,  και  άλλους.  Παραστάσεις της ομάδας :  ● Crave (λαχταρώ) της Sarah Kane (2014 – 2015) ● Η Σονάτα του σεληνόφωτος του Γιάννη Ρίτσου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ ”Ανοιχτή σκηνή-Θεατρικές φωνές της πόλης” 2014 του Δήμου Θεσσαλονίκης ● Μπρεχτ – Ρίτσος ένας διάλογος στο πλαίσιο της έκθεσης της Βάσως Κατράκη στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών. (2014) ● H γυναίκα της Ζάκυθος του Διονυσίου Σολωμού, στο πλαίσιο του φεστιβάλ πόλης 2012 του Δήμου Θεσσαλονίκης.  ● Und του Howard Barker. (2012 – 2013) ● Απογραφή πληθυσμού για τα Δημήτρια 2011.  ● Το κίτρινο σκυλί του Μισέλ Φάις. (2011) ● Δώρο ασημένιο ποίημα, για την παγκόσμια ημέρα ποίησής 2011.  ● Άτιμο κόκκινο με ποιήματα της Κατερίνας Γώγου και του Allen  Ginsberg.(2011).  ● Σαχλοκουβέντες – Three Occasional Pieces του Samuel Beckett. (2010). Πληροφορίες:  Website: http://cargocollective.com/oberonartgroup facebook : https://www.facebook.com/oberonartgroup vimeo: https://vimeo.com/oberonart e–mail: oberonartgroup@gmail.com

ΘΕΑΜΑΤΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ (ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΙ) Από Πέμπτη 22 Οκτωβρίου έως Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2015 ΧΕΙΜΕΡΙΝΟΙ ΒΑΚΟΥΡΑ (τηλ. 2310-233-665. Dolby Digital EX): Αιθουσα 1:  Ξενοδοχείο για τέρατα 2 (μεταγλωττισμένο στα Ελληνικά) (Προβολές: 18.15)  / Ανίερη συμμαχία (Προβολές: 20.00 – 22.00) Αιθουσα 2:  Τα μυαλά που κουβαλάς (μεταγλωττισμένο στα Ελληνικά) (Προβολές: Σάββατο, Κυριακή, Τετάρτη 16.30) / Μάκβεθ (Προβολές: 18.30 – 20.30, Δευτέρα 18.30) / Οικογένεια Μπελιέ (Προβολές: 22.30, Εκτός Δευτέρας)  ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΕΤ3 ΚΕΜΕΣ  Δευτέρα 26/10: Το σπίτι με τα γελαστά παράθυρα (Προβολές: 21:00) ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ (τηλ. 2310-834-996 Βασ.Όλγας 150 Dolby Digital   Minions (μεταγλωττισμένο στα Ελληνικά) (Προβολές: Πέμπτη, Παρασκευή, Κυριακή 16.15) / Τα μυαλά που κουβαλάς (μεταγλωττισμένο στα Ελληνικά) (Προβολές: Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη 16.15) / Ξενοδοχείο για τέρατα 2 (μεταγλωττισμένο στα Ελληνικά) (Προβολές: 17.45, Σάββατο 18.30) / Ο Κλέαρχος η Μαρίνα και ο Κοντός (Προβολές: 19.15 – 21.00, Σάββατο 20.00 – 21.45) /  Ο αρχάριος (Προβολές: Πέμπτη, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη 22.45) / Love (Προβολές: Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή 23.59) ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΝ (τηλ. 2310-261-727 Φιλ. Εταιρίας – Δημ. Μαργαρίτη Dolby   Αστακός (Προβολές: 18.15 – 20.30 – 22.30)     ΘΕΑΤΡΟ  ΘΕΑΤΡΟ ΦΑΡΓΚΑΝΗ (Αγ. Παντελεήμονος 10 τηλ. 2310-960-063) «ΧΑΜΕΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ» Σκηνοθεσία Βασίλης Ισσόπουλος. Μια θεατρική παράσταση που θα αγγίξει τις ψυχές μας. ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ Παρασκευή, Σάββατο στις 9:00μ.μ., Κυριακή στις 8:00μ.μ. ΠΑΙΔΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ (Βασ. Ολγας 150, τηλ. 2310-834-996) « Ο ΙΠΠΟΤΗΣ ΤΟΥ ΧΙΟΝΙΟΥ» του César Antonovich Cui. Μια λαμπερή Όπερα για παιδιά και μεγάλους με 18 συντελεστές επί σκηνής. Κάθε Σάββατο στις 5:00 μ.μ. ΘΕΑΤΡΟ ΚΟΛΟΣΣΑΙΟΝ (Βασ. Ολγας 150, τηλ. 2310-834-996)  «Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΓΑΤΟΥ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ Σ’ ΕΝΑ ΓΛΑΡΟ ΝΑ ΠΕΤΑΕΙ» βασισμένο στο βιβλίο του Luis Sepúlveda. Μια συναρπαστική θεατρική παράσταση με πολύ γέλιο. Κάθε Κυριακή στις 11:30 π.μ. ΘΕΑΤΡΟ ΦΑΡΓΚΑΝΗ (Αγ. Παντελεήμονος 10 τηλ. 2310-960-063) «ΤΡΙΓΩΝΟΨΑΡΟΥΛΗ…ΜΗΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΑΙ ΠΟΤΕ ΑΧΙΝΟ!» Μια θεατρική παράσταση βασισμένη στο βιβλίο του Βαγγέλη Ηλιόπουλου . Κάθε Κυριακή στις 11:30 π.μ.

«Οδύσσεια» του Ομήρου, σε μετάφραση Δ.Ν. Μαρωνίτη B΄ Ραψωδία με την Εύα Κοταμανίδου Την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου θα παρουσιαστεί η Β΄ Ραψωδία του Ομήρου σε μετάφραση Δημήτρη Μαρωνίτη, με την Εύα Κοταμανίδου σε συνεργασία με τον Νέστορα Κοψιδά. Σε όλες τις ραψωδίες οι πρωταγωνίστριες θα συνεργάζονται  με έναν άνδρα παρτενέρ της επιλογής τους. Οι ραψωδίες παρουσιάζονται κάθε Παρασκευή, στις 18:00. Γενική είσοδος  5€  Αναλυτικά το πρόγραμμα Οκτωβρίου-Νοεμβρίου : 30/10, Γ΄ Ραψωδία Στεφανία Γουλιώτη,  σε συνεργασία με τον Ξάνθο Αντωνόπουλο 6/11, Δ΄ Ολια Λαζαρίδου,  σε συνεργασία με τον Αγγελο Παπαδημητρίου 13/11, Ε΄ Ρένη Πιττακή, σε συνεργασία με τον Γιάννο Περλέγκα 20/11, Ζ΄ Κάτια Δανδουλάκη, συνεργασία με τον Χρήστο Λούλη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Νανούρη 27/11, Η΄ Μαρία Πρωτόπαππα, σε συνεργασία με τον Γιώργο Παπανδρέου   Πληροφορίες για τύπο: 210.5288164, 5288111

Μετά την επιτυχία της προηγούμενης θεατρικής σεζόν  η «Πηνελόπη Δέλτα», ως μια γυναίκα σημερινή, στο Θέατρο της Ημέρας για 2η χρονιά Σε όλη μου τη ζωή δεν μπόρεσα να ζήσω… Αλλά το χειρότερο ήταν που δεν μπόρεσα ούτε και να πεθάνω… Πηνελόπη Δέλτα  Μετά την επιτυχία της περασμένης θεατρικής σεζόν, το ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ, παρουσιάζει για 2η συνεχή χρονιά, το έργο «Πηνελόπη Δέλτα» του Γιώργου Α. Χριστοδούλου σε σκηνοθεσία Ανδρομάχης Μοντζολή, η οποία αντιμετωπίζει την κορυφαία ηρωίδα ως μια γυναίκα σημερινή που έχει πολλά να πει στην εποχή μας.   Την Πηνελόπη Δέλτα ενσαρκώνει η Τζένη Καλλέργη. Νέος πρωταγωνιστής στο ρόλο του Εμμανουήλ Μπενάκη ο καταξιωμένος ηθοποιός και σκηνοθέτης Γιώργος Σίσκος, ο οποίος επανεμφανίζεται στη θεατρική σκηνή μετά από πολλά χρόνια απουσίας. Tον φλογερό έρωτα της ζωής της,  Ίωνα Δραγούμη ερμηνεύει ο Θεόφιλος Βανδώρος και την πιστή της Μαριάνθη η Ράσμη Τσόπελα.  Να σημειώσουμε ότι τη μουσική της παράστασης συνθέτει, γράφοντας πρώτη φορά για το θέατρο, ο δημοφιλής ερμηνευτής Γιάννης Κότσιρας, ενώ τους στίχους των τραγουδιών ο στιχουργός Οδυσσέας Ιωάννου.  Η Πηνελόπη Δέλτα αποτελεί εμβληματική παρουσία ανάμεσα στις πρωτοπόρες γυναικείες φυσιογνωμίες του 20ου αιώνα. Κόρη του Εμμανουήλ Μπενάκη, αγαπημένη αδελφή του Αντώνη Μπενάκη (Τρελλαντώνη) και πιστή φίλη του Ελευθέριου Βενιζέλου, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά την ταραγμένη περίοδο των πρώτων δεκαετιών του 20ουαιώνα. Η ζωή της, γοητευτική και τραγική συνάμα, παρουσιάζεται στην παράσταση αυτή, εστιάζοντας στις «σχέσεις και συναντήσεις» που διαμόρφωσαν την προσωπικότητά της και καθόρισαν την πορεία της, όπως η ίδια κατέγραψε στα ημερολόγια και τα έργα της. Η ιστορία της, άρρηκτα δεμένη με την ιστορία του τόπου, ξεδιπλώνεται μπροστά μας, παράλληλα με τα σύγχρονα του καιρού της γεγονότα, τα οποία καλύπτουν σχεδόν μισό αιώνα σύγχρονης Νεοελληνικής ιστορίας. Η Πηνελόπη Δέλτα καθιερώθηκε στον τομέα της παιδικής λογοτεχνίας για το εμπνευσμένο εκπαιδευτικό και παιδαγωγικό έργο της, για το οποίο άλλωστε τιμήθηκε και από την Ακαδημία Αθηνών το 1930. «Η Πηνελόπη Δέλτα είναι μια γυναίκα σημερινή, μια γυναίκα που θέλει να διαλέξει τη ζωή της, να κατευθύνει το πεπρωμένο της, να ορίσει τη μοίρα της. Επιλέγει έστω τον θάνατό της»,  σημειώνει η Ανδρομάχη Μοντζολή που υπογράφει τη σκηνοθεσία της παράστασης. «Η ελευθερία που επιζητεί, στο πλαίσιο μιας  αυταρχικής μεγαλοαστικής οικογένειας και μιας κλειστής κοινωνίας στην Αλεξάνδρεια των αρχών του αιώνα μας, την φέρνουν αντιμέτωπη  με την αίσθηση του καθήκοντος, τα πρέπει,  τα «κοινωνικά πορτρέτα». Στην προσπάθειά της  να υπερασπίσει την προσωπική της ελευθερία, αρχίζει να γράφει  « Θα αρχίσω και εγώ να γράφω. Να κρύβομαι εκεί», να δημοσιεύει, να ασχολείται με τα κοινά.  Ο έρωτας – ανεκπλήρωτος, οδυνηρός- λειτουργεί καταλυτικά σαν πηγή έμπνευσης, δύναμη ζωής, απόπειρα ελευθερίας που οδηγεί στην υπέρβαση» καταλήγει η σκηνοθέτις.  Από την πλευρά του ο συγγραφέας του έργου Γιώργος Α. Χριστοδούλου σημειώνει: «Η «Πηνελόπη Δέλτα» είναι το 4ο –στη σειρά- θεατρικό έργο μου που ανεβαίνει στη σκηνή. Γράφτηκε στην Αμερική, πριν δύο χρόνια, με αφορμή τις διαλέξεις που έδινα εκείνη την περίοδο σε Πανεπιστήμια του Τεννεσί. Θυμάμαι, πόσο με είχε συνεπάρει η ζωή κι η ιστορία αυτής της γυναίκας. Της μάνας, της πατριώτισσας, της παιδαγωγού αλλά και της πρώτης γυναίκας στην Ελλάδα που έγραψε παιδικά μυθιστορήματα, διαβαίνοντας τα πιο δύσκολα χρόνια της νεώτερης Ιστορίας μας, για να δείξει στο τέλος την αλήθεια σε αυτούς που ήρθαν, έρχονται και που θα ‘ρθουν… Η μελέτη των στοιχείων της ζωής της μου έδειξε την  αδιάσπαστη συνέχεια της ιστορίας, τη μοίρα-κατάρα αυτού του τόπου να κάνει και να ξανακάνει τα ίδια λάθη χωρίς να μαθαίνει…» Μιλώντας για την πρώτη του φορά στη γραφή μουσικής για το θέατρο ο Γιάννης Κότσιρας σημειώνει: «Προσπάθησα να υπηρετήσω το κείμενο, την ιστορία και την προσωπικότητα της σπουδαίας Πηνελόπης Δέλτα. Το κείμενο του Χριστοδούλου, πολύ ιδιαίτερο. Με την αναγκαία τυπικότητα της εποχής αλλά και τον βαθύ συναισθηματισμό όπου χρειαζόταν. Όλα με μέτρο. Και είμαι λάτρης του μέτρου.  Η πραγματική όμως συγκίνηση ήρθε όταν είδα αυτά τα τέσσερα πλάσματα επί σκηνής. Τέσσερις μεγάλους ηθοποιούς, σαν αερικά να κινούνται και να ενσαρκώνουν τους ρόλους, σαν να είχαν ζήσει από πρώτη ματιά τα γεγονότα. Κάθε λέξη, κάθε ανάσα, κάθε κίνηση, έμοιαζε μελετημένη από καιρό κι ας ήταν οι πρώτες τους επαφές με το κείμενο. Με συγκίνησαν πάρα πολύ και ευελπιστώ όλα αυτά τα συναισθήματα που μου γέννησαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι, να κατάφερα να καταγραφούν σε νότες».  Συντελεστές της παράστασης: Τους ρόλους ερμηνεύουν οι: Τζένη Καλέργη, Γιώργος Σίσκος,  Θεοφιλος Βανδώρος, Ράμση Τσόπελα.  Σκηνοθεσία: Ανδρομάχη Μοντζολή. Τα σκηνικά και τα κοστούμια εποχής επιμελείται ο Ανδρέας Σαραντόπουλος.  Τη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Γιάννης Κότσιρας, τους στίχους ο Οδυσσέας Ιωάννου, ενώ τους φωτισμούς και τα βίντεο επιμελείται ο Κώστας Κιμούλης. Παραστάσεις: Για το κοινό:κάθε Σάββατο στις 21:00 & Κυριακή στις 20:00 Έναρξη παραστάσεων:Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2015 Τιμές εισιτηρίων:14 € γενική είσοδος, 10 € φοιτητικό-ομαδικό,ΑΜΕΑ, ανέργων με κάρτα ανεργίας Για σχολεία:καθημερινά 10:00 π.μ.-12:00 κατόπιν συνεννοήσεως, τιμή εισιτηρίου: 8 €  Διάρκεια παράστασης: 1.50’ (με το διάλειμμα) ΘΕΑΤΡΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ: Γεννηματά 20, Αμπελόκηποι, (Μετρό Πανόρμου) Τ.Κ. 115 24, τηλ. 2106929090, 2106995777, fax: 2106923470,site: www.theatro-imeras.gr, e-mail: info@theatro-imeras.gr

ΘΕΑΤΡΟ «ΙΛΙΣΙΑ ΒΟΛΑΝΑΚΗΣ» Παπαδιαμαντοπούλου 4, Ιλίσια, τηλέφωνο: 210 7223010 «ΤΟ ΚΟΝΤΡΑΜΠΑΣΟ» του Πάτρικ Ζίσκιντ Προγραμματισμένη πρεμιέρα: 31 Οκτωβρίου «..Κι αν θέλω να παίξω όλες τις νότες μιας χορδής από πάνω μέχρι κάτω…  …Tότε πρέπει ν‘ αλλάξω έντεκα φορές τη θέση του χεριού μου. Θέλει πολλή δύναμη. Πρέπει να πιέζεις τις χορδές σαν μανιακός, κοιτάξτε τα δάχτυλά μου. Να! Κάλους έχουν βγάλει, δείτε τα, κάλους κι αυλάκια. Πολύ σκληρά. Δεν αισθάνομαι τίποτε στα δάχτυλα. Πριν λίγες μέρες κάηκα κι ούτε που το κατάλαβα. Το πήρα είδηση επειδή μου μύρισε η καμένη σάρκα. Έχω ακρωτηριάσει μόνος μου τον εαυτό μου. Ούτε οι σιδεράδες δεν έχουν τέτοια δάχτυλα. Και τα χέρια μου είναι μάλλον λεπτά. Δεν είναι φτιαγμένα γι‘ αυτό το όργανο. Από μικρός είχα ξεκινήσει για τρομπετίστας. Κι εξάλλου, ποτέ δεν είχα και πολλή δύναμη στο δεξί μου χέρι, κι αυτό είναι εντελώς απαραίτητο στο κοντραμπάσο, γιατί με το δεξί κρατάει κανείς το δοξάρι κι αν δεν έχει αρκετή δύναμη, δε μπορεί να βγάλει ούτε μία νότα απ’ αυτό το παλιόπραμα». Ο Γερμανός συγγραφέας Πάτρικ Ζίσκιντ, διάσημος για το μυθιστόρημά του «Το Άρωμα», το οποίο πριν από λίγα χρόνια μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, στην πραγματικότητα κέρδισε ένα μεγάλο κομμάτι της φήμης του στις αρχές της δεκαετίας του ’80 με το μονόπρακτό του «Το κοντραμπάσο». «Αυτό που κανένας μουσικός δεν έχει συνθέσει ακόμα, το έγραψε ένας συγγραφέας: ένα έργο για σόλο κοντραμπάσο που θα γεμίσει μια ολόκληρη βραδιά», έχει γραφτεί για το έργο, που αποτελεί έναν εκ των πλέον δημοφιλών θεατρικών μονολόγων παγκοσμίως. Γράφτηκε το 1980 και τη σεζόν 1984-85 ανέβηκε σε περισσότερες από 500 γερμανικές σκηνές, ενώ έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από 30 γλώσσες. Ο συγγραφέας, ο οποίος ζει πλέον αποτραβηγμένος από τη λογοτεχνική σκηνή, ενώ δε δίνει ποτέ συνεντεύξεις ούτε επιτρέπει να τον φωτογραφίσουν, έχει δηλώσει για το «Κοντραμπάσο»: «Η μουσική είναι κάτι ανθρώπινο. Πέρα και πάνω απ’ την πολιτική και την ιστορική επικαιρότητα. Και πανανθρώπινο, θα ’θελα να πω. Ένα συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης ψυχής και του ανθρώπινου πνεύματος. Και μουσική θα υπάρχει πάντα και παντού, στην Ανατολή και στη Δύση, στη Νότια Αφρική, όπως και στη Σκανδιναβία, στη Βραζιλία και στο Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ. Διότι η μουσική έχει ακριβώς μεταφυσικό χαρακτήρα. Καταλαβαίνετε, μετα-φυσικό, δηλαδή πέρα ή πάνω απ’ την καθαρά φυσική ύπαρξη, υπεράνω της εποχής, της ιστορίας και της πολιτικής, πέρα απ’ τον πλούτο και τη φτώχεια, απ’ τη ζωή και το θάνατο. Η μουσική είναι αιώνια». Τον ένα και μοναδικό ρόλο του έργου, που αποτελεί ρόλο ζωής για κάθε ηθοποιό και του δίνει τη δυνατότητα να ξεδιπλώσει κάθε πτυχή του ταλέντου και της εμπειρίας του, επωμίζεται ο Βασίλης Ευταξόπουλος, ο οποίος θα γεμίσει τη σκηνή του θεάτρου «Ιλίσια – Βολανάκης» με στιγμές ανθρώπινες, οι οποίες υπερβαίνουν τον τόπο και το χρόνο και γίνονται στιγμές από τη ζωή μας. Ο Βασίλης Ευταξόπουλος θα γίνει ο κοντραμπασίστας του Ζίσκιντ, σε μια θεατρική σχοινοβασία που θα απαιτήσει τον καλύτερο εαυτό του, αυτό ακριβώς που ο έμπειρος ηθοποιός είναι έτοιμος να καταθέσει στο θεατρικό σανίδι.  Στο ατμοσφαιρικό κείμενο του Ζίσκιντ ο ήρωας ονειρεύεται ένα καλύτερο αύριο για τον εαυτό του, εξομολογείται έναν κρυφό του έρωτα, ελπίζοντας σε ανταπόκριση, αποκαλύπτει τη σχέση του με το κοντραμπάσο, αλλά και το αδιέξοδο στο οποίο τον έχει οδηγήσει η τέχνη της μουσικής. Το κοντραμπάσο είναι μια μεταφορά, χωρίς όμως να τραβάει την προσοχή πάνω της. Είναι μια μεταφορά συνυφασμένη με τη ζωή του κοντραμπασίστα, κυριαρχώντας μάλιστα σε σημαντικούς τομείς της. Ο μουσικός, αθεράπευτα ερωτευμένος με μια μέτζο σοπράνο που δεν του έχει ρίξει ποτέ ούτε μια ματιά, παίζει το ένα και μοναδικό όργανο που δεν μπορεί να τον φέρει κοντά της. Το κοντραμπάσο ανήκει στο βάθος της ορχήστρας, δεν είναι ποτέ στην πρώτη σειρά. Και υπάρχουν μόνο δύο έργα γραμμένα για κοντραμπάσο και σοπράνο…   «Το Κοντραμπάσο» είναι μια κραυγή διαμαρτυρίας ενάντια στη μοναξιά και την κοινωνική απομόνωση, και ταυτόχρονα ένας ύμνος για τη μουσική και  τους ανθρώπους που αφιερώνονται σ’ αυτό που αγαπούν. Το ατμοσφαιρικό κείμενο χρησιμοποιεί ως αφορμή το κοντραμπάσο για να μιλήσει για τον άνθρωπο, τη μοναξιά του και τη συνύπαρξη με τους άλλους. Είναι θαυμαστή η ισορροπία του ανάμεσα στο δραματικό και το κωμικό καθώς, εξερευνώντας τη σχέση του μουσικού με το όργανό του, φωτίζει παράλληλα το ρόλο του κοντραμπάσου και του μουσικού στην ορχήστρα και τη ζωή.  ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ: Μετάφραση: Μαρία Αγγελίδου Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Παπαδόπουλος Σκηνικά: Όλγα Ντέντα Κοστούμια: Δομνίκη Βασιαγεώργη Μουσική: Κώστας Ξενόπουλος Παραγωγή: Παναγιώτα και Κώστας Ξενόπουλος  Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Θανάσης Τσαλταμπάσης Φωτογραφίες παράστασης: Γεωργία Σιέττου, Στέλιος Δανιήλ Παίζει ο Βασίλης Ευταξόπουλος ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΗΛΗ ΘΕΑΜΑΤΩΝ ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ: Σάββατο–Κυριακή 19:15 ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: €14, €10 (φοιτητικό, νεανικό, συνταξιούχων), €5 (άνεργοι με την επίδειξη της κάρτας ανεργίας)  ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ: 70′ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ: Ticket Services, Πανεπιστημίου 39 (Στοά Πεσμαζόγλου), τηλέφωνο: 210 7234567. ΩΡΕΣ ΤΑΜΕΙΟΥ: 10:30-13:00 (Δευτέρα έως Κυριακή), 17:00-21:00 (Δευτέρα έως Πέμπτη & Κυριακή), 17:00-23:00 (Παρασκευή και Σάββατο)