ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ -Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΑΣ – ΘΕΑΤΡΟ ΣΟΦΟΥΛΗ
6 εως 23 Νοεμβριου 2011 Κυριακη Δευτερα Τριτη Τεταρτη
Η καταγραφή απο τον Γιώργο Χρονά, των συνεντεύξεων που έκανε σε μια διάσημη πόρνη της Πάτρας, την Πανωραία. Μία ζωή ακραία, σκληρή, βίαιη, τρομαχτική, επικίνδυνη αλλά ταυτόχρονα γεμάτη πάθος, ορμή και ηδονή. Ένας παραληρηματικός μονόλογος.«Η γυναίκα της Πάτρας» είναι η ιστορία μιας παλιάς πόρνης της Πανωραίας που ζει στην Πάτρα. Ο μονόλογος προέκυψε από την αληθινή ιστορία της πόρνης Πανωραίας, όπως την κατέγραψε ο ποιητής, συγγραφέας και δημοσιογράφος Γιώργος Χρονάς μέσα από συνεντεύξεις της στον ίδιο. Η ιστορία της δημοσιευόταν σε συνέχειες στο περιοδικό «Οδός Πανός» το καλοκαίρι του 1987 και ο λόγος της διατηρήθηκε απ’ τον ποιητή στο ακέραιο.
«Επί πέντε απογεύματα, η γυναίκα αυτή μου μιλούσε μισή ώρα κάθε φορά πίνοντας τσάι, γιατί, όπως έλεγε, και οι εκφωνήτριες των ειδήσεων ξεκουράζονται κι αυτές… Μέσα απ’ την αφήγησή της ζωντανεύουν οι δεκαετίες του ’50 και του ’60. Υπάρχουν κομμάτια που είναι τελείως ντοστογιεφσκικά. Ζούσε με τη μάνα της και μια χήρα παπαδιά σ’ ένα υπόγειο στην Πάτρα σε κατάσταση εξαθλίωσης. Ολη μέρα διάβαζαν έντρομες την Αγία Επιστολή, ένα κείμενο που επιφύλασσε φριχτές τιμωρίες σε όσους διέπρατταν και το ελάχιστο παράπτωμα, αλλά τη νύχτα η Πανωραία έβγαινε να ψωνιστεί να ζήσουν… Περιγράφει πώς κοιμόταν στο λιμάνι πάνω σε εφημερίδες, πώς ψώνισε και τον ίδιον τον άντρα της, ο οποίος είχε πληρώσει προκαταβολικά… Η Πανωραία επίσης τραγουδά, απαγγέλλει ρομαντικά ποιήματα».
Η Πανωραία σε πρώτο πρόσωπο αφηγείται τη ζωή της χωρίς ντροπές, λύπες ή μιζέριες βοηθώντας μας να καταλάβουμε γιατί έφτασε στο σημείο να εκπορνεύεται αλλά δίνοντας μας ταυτόχρονα και το στίγμα μιας εποχής ή μιας ομάδας γυναικών της επαρχίας που δεν είχαν άλλη διέξοδο λόγω συνθηκών.
Η παράσταση
Η Ελένη Κοκκίδου είναι μια ηθοποιός- αποκάλυψη. Παίζει με όλο της το είναι. Καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή, συγκινεί, θυμώνει, ξεσπάει. Η Κοκκίδου είναι της κλάσης των ηθοποιών που γεμίζουν μια σκηνή χωρίς τίποτα άλλο. Φτιάχνει εικόνες, πρόσωπα, χρώματα, συναισθήματα. Αυτό είναι σπάνιο προσόν και αποκτάει μεγαλύτερη αξία όταν γίνεται χωρίς την παραμικρή επιτήδευση.
Δυστυχώς, δεν θα μπορούσα να ισχυριστώ το ίδιο για τη Λένα Κιτσοπούλου που στάθηκε τυχερή τόσο
πέρυσι όσο και φέτος αφού δούλεψε με εξαιρετικές ηθοποιούς.
Η Κιτσοπούλου έχει μια μανιέρα που θέλει πάση θυσία να σ’ εντυπωσιάσει. Έχω ξαναγράψει και συνεχίζω να το υποστηρίζω ότι η μανιέρα δεν μ’ ενοχλεί όταν εξυπηρετεί σε κάτι κι όταν μπορεί και συνυπάρχει παράλληλα με κάτι πιο καινοτόμο. Αντίθετα, είναι πολύ βαρετό να νιώθεις ότι βλέπεις πάντα το ίδιο πράγμα, χωρίς περιεχόμενο, χωρίς ψάξιμο, χωρίς προσπάθεια.
Η ιστορία της Πανωραίας κάλλιστα θα μπορούσε να σταθεί σ’ ένα άδειο σκηνικό. Περιττός επομένως ο ψεύτικος κούκλος, η μάσκα, η αλλοίωση της φωνής, η συνεχής αλλαγή του σκηνικού χώρου, η ένδειξη εύθραυστο στο φινάλε.
Το υποκριτικό μεγαλείο της Κοκκίδου ευτυχώς για την παράσταση στάθηκε πιο πάνω από την σκηνοθετική γραμμή, ανέδειξε όλο το ταμπεραμέντο της Πανωραίας, ανέσυρε κι έφτιαξε εικόνες της φτώχειας, της μιζέριας, της δύσκολης παιδικής ηλικίας, της πορνείας ως τη μοναδική οδό της σωτηρίας, του τσαμπουκά, του ενστίκτου της επιβίωσης, της γυναίκας που ανοίγει τα πόδια και καταθέτει την ψυχή της, της καρδιά του μικρού κοριτσιού που παραμένει αθώα κι αμόλυντη σ’ ένα βρώμικο περιβάλλον.
Η Ελένη Κοκκίδου «βγάζει» την ψυχή της και μας την καταθέτει σε μια θεατρική στιγμή που είναι κέρδος για όποιον γίνει κοινωνός της.
«Η γυναίκα της Πάτρας» του Γιώργου Χρονά
