Το Εργαστήρι Θεατρικής Δημιουργίας του Δήμου Καλαμαριάς παρουσιάζει το έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ “Όπερα της πεντάρας” , για επτά παραστάσεις στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς Μελίνα Μερκούρη
17 έως 19 & 23 έως 26 Φεβρουαρίου
ώρες παραστάσεων Πε-Πα-Σα 21:00 και Κυ 19:00
γενική είσοδος 5 €
Δημοτικό Θέατρο Μελίνα Μερκούρη (Μεταμορφώσεως 7-9 & Αργυρουπόλεως)
Προπώληση Εισητηρίων 2313 314 578 ( από 11:00 – 13:00 )
Η υπόθεση του έργου:
Στην όπερα η υπόθεση ξετυλίγεται σε ένα ψευτοβικτωριανό Λονδίνο και αναφέρεται στις δολοπλοκίες δύο αντίπαλων συμμοριών: «Κατασκευής ζητιάνων» του κυρίου Πίτσαμ και «λευκής σαρκός» του ωραίου και βίαιου Μάκ του Μαχαιροβγάλτη.
Στο επίκεντρο του μεταξύ τους ανταγωνισμού βρίσκεται, χωρίς να το επιδιώκει ο ίδιος, ο αστυνομικός διευθυντής του Λονδίνου «Τίγρης» Μπράουν.
Ο Τίγρης πού μαζί με τον Μάκ πολέμησε μέσα στις τάξεις του Βρετανικού στρατού στην Ασία ακούν το τραγούδι των κανονιών και νοσταλγούν πως εξόντωναν τους λαούς που είχαν «άλλη φάτσα», έχει μερίδιο από τις πόρνες του Μάκ, αλλά εκβιάζεται από τον κ. Πίτσαμ να συλλάβει τον συνεταίρο του, προκειμένου να μην εξαπολύσει τους ζητιάνους του και καταστρέψει με ένα θέαμα μαζικής φτώχειας, ασκήμιας και αναπηρίας τη βιτρίνα ενός Λονδίνου πού «εκκαθαρίσει» τους κεντρικούς δρόμους του απ΄ τους φτωχούς του για τη στέψη της Βασίλισσας Βικτωρίας. Ο κ. Πίτσαμ εξαπολύει τον πόλεμο ενάντια στον Μάκ όταν ο τελευταίος «κλέβει» και παντρεύεται την κόρη του κ. Πίτσαμ Πόλυ, την οποία ο πατέρας της προορίζει να τον διαδεχτεί στην επιχείρηση με τους ζητιάνους.
Ο Μπράουν αναγκάζεται τελικά να δράσει, με αποτέλεσμα ο Μάκ να καταλήξει στην αγχόνη, όταν τον πουλούν (έναντι χρημάτων) στην κ. Πίτσαμ οι πόρνες του- με κορυφαία την Τζένη, με την οποία είχε ξεκινήσει την επαγγελματική του «σταδιοδρομία».
Το Εργαστήρι Θεατρικής Δημιουργίας του Δήμου Καλαμαριάς παρουσιάζει το έργο του Μπέρτολτ Μπρεχτ “Όπερα της πεντάρας” , για επτά παραστάσεις στο Δημοτικό Θέατρο Καλαμαριάς Μελίνα Μερκούρη
Διασκευή – σκηνοθεσία : Αγγελική Σαπάτρα
Μουσική: Χρήστος Στόϊκος
Στο πιάνο : Εύα Χολογκούνη
Στίχοι & σχεδιασμός φωτισμών : Γιάννης Πλακίδης
Κουστούμια : Σοφία Καλεμκερίδου
Μακιγιάζ : Θεοδώρα Σαπάτρα
Χορογραφία : Όλγα Κυριακοπούλου
Σκηνικά : Αβράαμ Λιαρετίδης
Ηχοληψία : Λεωνίδας Μπεϊλής
Φωτισμός : Ζήνων Τσίμινας
Εφέ : Πλαύλος Γαβριηλίδης
Παίζουν οι ηθοποιοί:
Κυριάκος Μεϊμάρης (δ/ντης σκηνής/παπάς),
Τατιάνα Κωσταντινίδου (παρουσιάστρια-μπράβος),
Ηλιάνα Κωσταντινίδου (Κα Πίτσαμ),
Αβραάμ Λιαρετίδης (Κος Πίτσαμ),
Ειρήνη Αντωνούδη (Πόλυ),
Λεωνίδας Ιγνατιάδης (Μακί Μακχίθ),
Βασίλης Παπαδόπουλος (ατυφύλακας-μπράβος),
Σμαρώ Σπιταλιωράκη (Γκάμπι),
Ντέπυ Χ/φιλιππίδου (Γκάμπι),
Αθανάσιος Κουκουρίκος (αστυνόμος Μπράουν),
Κάτια Παπαιωάννου (Τζένη),
Ξανθούλα Μωυσίδου (Λούση),
Ελίνα Μπόντη (Φιλτς/ ζητιάνος),
Κατερίνα Πετρίτση (μπουρδέλο,ζητιάνος),
Μαρία Κόλλια (μπουρδέλο,ζητιάνος),
Ματίνα Δροσίδου (μπουρδέλο,ζητιάνος),
Μαρία Παγώνη (μπουρδέλο,ζητιάνος),
Αναστασία Δερμεντζόγλου (ζητιάνος),
Χριστίνα Μερτζιανίδου (ζητιάνος)
Μπέρτολτ Μπρεχτ
Γεννήθηκε το 1898 στο Αουγκσμπούργκ της Βαυαρίας και πέθανε το 1956 στο Ανατολικό Βερολίνο. Η μητέρα του ήταν Προτεστάντισσα και ο πατέρας του Καθολικός διευθυντής εταιρείας χάρτου. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου (1917-1921), επιστρατεύεται ως νοσοκόμος και υπηρετεί στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχίζει να γράφει ποιήματα και θεατρικά. Η πρώτη συλλογή ποιημάτων του ήταν το «Εγκόλπιο ευσέβειας».
Κατά τη διάρκεια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, συνάντησε και δούλεψε με το συνθέτη Χανς Έισλερ και ανέπτυξαν φιλία ζωής. Το 1922 παντρεύτηκε την τραγουδίστρια της όπερας Μαριάν Ζοφ. Η κόρη τους Άνν Χιόμπ γεννήθηκε ένα χρόνο αργότερα. Το 1923 προσλήφθηκε βοηθός σκηνοθέτη στο Γερμανικό Θέατρο του Βερολίνου υπό τη διεύθυνση του Μαξ Ράινχαρτ. Άρχισε να φοιτά στη Μαρξιστική εργατική σχολή και μελέτησε διαλεκτικό υλισμό.
Το 1933 με την άνοδο του Ναζισμού στη Γερμανία αυτοεξορίσθηκε μέχρι το έτος 1948. Μετά το τέλος του πολέμου εγκαταστάθηκε στη Λαική Δημοκρατία της Γερμανίας και μαζί με την Χέλενα Βάιγκελ ίδρυσαν (1949) το Μπερλίνερ Ανσάμπλ. Το 1950 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Τεχνών. Τιμήθηκε με το βραβείο της ΛΓΔ το 1951 και με το Βραβείο Λένιν για την Ειρήνη το 1954.
Τα έργα του χαρακτηρίζονται αρχικά από πνεύμα καταδίκης του πολέμου και του μιλιταρισμού, ενώ συνέχεια παρατηρείται μια αποφασιστική στροφή στη σκέψη και τη ζωή του, πού εμπνέεται από τη μαρξιστική φιλοσοφία. Σημαντική ώθηση στη σχέση του με την εργατική τάξη και το κίνημα της έδωσε η μαζική εξαθλίωση πού προκάλεσε η παγκόσμια κρίση του 1920 και η νέα ορμητική ανάπτυξη του εργατικού κινήματος στη Γερμανία. Ο Μπρεχτ άρχισε τη καριέρα του ως δραματουργός με μια σειρά πειραματισμούς, επηρεασμένος από τις εξπρεσιονιστικές τεχνικές όπως στο έργο ( Βααλ 1918). Το 1922 με το αντιπολεμικό έργο του «Ταμπούρλα μέσα στη νύχτα» κερδίζει το βραβείο Κλάιστ. Το 1930 έγραψε και το λιμπρέτο της όπερας( με μουσική του Κουρτ Βαιλ) «Η Άνοδος και η πτώση της πόλης Μαχαγκόνη».
Ανάμεσα στα έτη 1937 και 1945, ο Μπρεχτ έγραψε τα σπουδαιότερα έργα του. Η Παγκοσμιότητα του έργου του αναγνωρίστηκε ευρέως μετά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο. Τα έργα του κλείνουν μέσα τους μια διάρκεια, καθώς αναδεικνύουν την ανθρώπινη υπόσταση. Έτσι, όχι μόνο δεν καταλύθηκαν από το χρόνο, αλλά τώρα προβάλλονται και τιμώνται περισσότερο παρά ποτέ.
Μετά την επιστροφή του στη Γερμανία το 1949, ο Μπρεχτ αφιερώνεται στην σκηνοθεσία των έργων του. Έγραψε εκατοντάδες ποιήματα που αντανακλούν τη σταδιακή μεταστροφή του προς τη Μαρξιστική – Λενινιστική φιλοσοφία.
Η προσαρμογή της Όπερας των Ζητιάνων του Τζον Γκέι με το όνομα «Η Όπερα της Πεντάρας» (1928) σε στίχους Μπέρτολτ Μπρεχτ και μουσική Κούρτ Βάιλ προκάλεσε αίσθηση στο Βερολίνο και ο αντίκτυπος του επηρέασε την παγκόσμια σκηνή σκηνή μιούζικαλ. Στην όπερα αυτή, Ο Μπρεχτ στηλίτευε την καθώς πρέπει βερολινέζικη αστική τάξη που πρόσαπτε στο προλεταριάτο έλλειψη ηθικής.
Η πρεμιέρα του έργου στις 31/08.1928 έκανε τον 30χρονο Μπρεχτ και τον 28χρονο Βάιλ διάσημους όχι μόνο στην Γερμανία, αλλά και σε όλη την Ευρώπη μέσα σε μια νύχτα.
Το έργο έχει δάνεια και αναφορές από πολλά είδη, τα οποία επίσης παρωδεί, από την Οπερέτα μέχρι το λαϊκό ερωτικό και το αστυνομικό μυθιστόρημα. Χρησιμοποιεί μια γλώσσα πολυεπίπεδη, προσθέτοντας σε σημεία και τραγούδια του τη διάλεκτο των εγκληματικών κύκλων του Βερολίνου, πλάι στα λουθηρανικά γερμανικά της Αγίας Γραφής. Πρώτη ύλη κάποιων από τα τραγούδια προέρχεται από ποιήματα του Κίπλινγκ.
25 χρόνια Εργαστήρι Θεατρικής Δημιουργίας
Το 1986 ήταν η χρονιά που το Εργαστήρι Θεατρικής Δημιουργίας εντάσσεται στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Καλαμαριάς.
Πέρασαν από τότε 25χρόνια καλλιτεχνικής δημιουργίας, αγάπης και πάθος για την τέχνη του θεάτρου, ανησυχία που γίνεται έρευνα για ότι καινούργιο, κατάθεση ψυχής και όλα αυτά μετά από πολύωρες πρόβες, αναλύσεις, κτίσιμο ενός ρόλου και το τέλος ενός ανηφορικού δρόμου Η ΠΡΕΜΙΕΡΑ, εκεί όπου ο ηθοποιός θα ξεγυμνώσει την ψυχή του στο κοινό.
Αυτός ήταν, είναι και θα είναι ο στόχος του Εργαστηρίου, τα μέλη του ν’ αγαπήσουν το θέατρο να δουλέψουν γι’ αυτό ψυχή και σώμα. Ο σκοπός επιτεύχθηκε 30 και πλέον ηθοποιοί έχουν μια θέση στον επαγγελματικό χώρο του θεάτρου. Το Εργαστήρι με την επαγγελματική δουλειά πού κάνει αλλά και με σεβασμό για την τέχνη του θεάτρου, έχει αποκτήσει ένα πολύ καλό όνομα, όπου έχει δείξει τη δουλειά του και έχει βραβευθεί σε κάθε φεστιβάλ που έχει πάρει μέρος.
Το Εργαστήρι Θεατρικής Δημιουργίας μέσα σ’ αυτά τα 25 χρόνια ανέβασε δεκάδες κλασικά και σύγχρονα έργα από το παγκόσμιο και ελληνικό δραματολόγιο. (Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια, Να ντύσουμε τους γυμνούς, Οι δέκα μικροί ινδιάνοι, Λοκαντιέρα, Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα, Προίκα μου αγαπημένη, Ματωμένος Γάμος, Η υπόθεση σηκώνει τσιγάρο, Με δύναμη από την Κηφισιά, Η πλατεία, Ο κόκκος της άμμου, Εκκλησιάζουσες, καθώς και έργα για παιδιά (Ανέβα στη στέγη να φάμε το σύννεφο, Ο χιονάνθρωπος και το κορίτσι, Ο μάγος του ΌΖ, Το όνειρο του σκιάχτρου, Καρυοθραύστης, Η Ζωή με το Μότσαρτ, Εμπενίζερ Σκρούτζ, κ.α.) αποσπώντας πάντα άριστες κριτικές για την δουλειά του.
Συμμετείχε σε πολλά διαγωνιστικά φεστιβάλ ερασιτεχνικών θιάσων σε όλη την Ελλάδα και τιμήθηκε με επαίνους, διακρίσεις, και 16 Α΄ βραβεία.
1986- 2011: Το Εργαστήρι Θεατρικής Δημιουργίας έκλεισε 25 χρόνια θεατρικής αγωγής, αγωνίας, χαράς, δημιουργίας και ψυχικής αντοχής, με κατάθεση ψυχής, πολλή δουλειά και ελπίδα για ακόμα περισσότερα χρόνια θεατρικής δημιουργίας, ( ονειρευόμαστε γιατί ότι και να συμβεί στη ζωή μας δεν πρέπει να πάψουμε να ονειρευόμαστε) ότι θα γίνουν κάποια στιγμή τα όνειρα πραγματικότητα, και το Εργαστήρι θα συνεχίσει να δίνει δύναμη και χαρά στα μέλη του.