«Η φαλακρή τραγουδίστρια» του Ευγένιου Ιονέσκο από τη θεατρική ομάδα του Ελληνο-Γαλλικού Συλλόγου Ιωαννίνων, με την υποστήριξη του Γενικού Προξενείου της Γαλλίας και του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης.
Ο Ευγένιος
Ιονέσκο, ρουµανικής καταγωγής Γάλλος δραµατογράφος, υπήρξε ένας από τους
επιφανέστερους εκπροσώπους του Θεάτρου του Παραλόγου. Στα έργα του διακωµωδεί
τις πιο κοινότοπες καταστάσεις, αντικατοπτρίζοντας τη µοναξιά του ανθρώπου και
την ασηµαντότητα της ύπαρξής του. Εµφανίστηκε σχετικά αργά στο θέατρο µε τη
Φαλακρή Τραγουδίστρια, που γράφτηκε το 1948 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το
1950 µε τον αγγλικό τίτλο “The Bold Soprano”.
Ιονέσκο, ρουµανικής καταγωγής Γάλλος δραµατογράφος, υπήρξε ένας από τους
επιφανέστερους εκπροσώπους του Θεάτρου του Παραλόγου. Στα έργα του διακωµωδεί
τις πιο κοινότοπες καταστάσεις, αντικατοπτρίζοντας τη µοναξιά του ανθρώπου και
την ασηµαντότητα της ύπαρξής του. Εµφανίστηκε σχετικά αργά στο θέατρο µε τη
Φαλακρή Τραγουδίστρια, που γράφτηκε το 1948 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το
1950 µε τον αγγλικό τίτλο “The Bold Soprano”.
Πρόκειται για µια
αινιγµατική και σκοτεινή κωµωδία, ένα αντι-έργο, δηλαδή µια παρωδία έργου, που
επιτίθεται σε αυτό που ο Ιονέσκο αποκαλούσε «παγκόσµιο µικροαστικισµό», και
εκείνο που θρηνεί είναι η ισοπέδωση της ατοµικότητας, ο αυτοµατισµός της
αστικής συµβατικότητας και η απολίθωση της γλώσσας: «Οι Σµίθ, οι Μάρτιν, δεν
µπορούν πια να µιλήσουν γιατί δεν µπορούν πια να σκεφτούν δεν µπορούν πια να
σκεφτούν γιατί δεν µπορούν πια να συγκινηθούν, δεν µπορούν πια να νιώσουν
πάθος. ∆εν µπορούν πια να υπάρξουν µπορούν να γίνουνοποιοιδήποτε, οτιδήποτε,
γιατί έχοντας χάσει τη δική τους ταυτότητα, ντύνονται την ταυτότητα άλλων…
είναι εναλλασσόµενοι.»
αινιγµατική και σκοτεινή κωµωδία, ένα αντι-έργο, δηλαδή µια παρωδία έργου, που
επιτίθεται σε αυτό που ο Ιονέσκο αποκαλούσε «παγκόσµιο µικροαστικισµό», και
εκείνο που θρηνεί είναι η ισοπέδωση της ατοµικότητας, ο αυτοµατισµός της
αστικής συµβατικότητας και η απολίθωση της γλώσσας: «Οι Σµίθ, οι Μάρτιν, δεν
µπορούν πια να µιλήσουν γιατί δεν µπορούν πια να σκεφτούν δεν µπορούν πια να
σκεφτούν γιατί δεν µπορούν πια να συγκινηθούν, δεν µπορούν πια να νιώσουν
πάθος. ∆εν µπορούν πια να υπάρξουν µπορούν να γίνουνοποιοιδήποτε, οτιδήποτε,
γιατί έχοντας χάσει τη δική τους ταυτότητα, ντύνονται την ταυτότητα άλλων…
είναι εναλλασσόµενοι.»
Το έργο διηγείται
την «τραγωδία» της γλώσσας, µιας αποστεγνωµένης γλώσσας, γεµάτης κλισέ και
κοινοτυπίες που καταλήγει να αποδιαρθρώνεται και να διαλύεται σε ασύνδετα
κοµµάτια από λέξεις. Οι καταστάσεις και οι χαρακτήρες είναι στατικοί αλλά και
εναλλασσόµενοι. Τα πάντα αρχίζουν εκεί που τελειώνουν επαναλαµβάνοντας το πλέον
καθηµερινό σε όλη του τη φρίκη… ένα θέατρο ωµά κωµικό, ωµά τραγικό. Θα ήθελα
να ευχαριστήσω θερµά όλα τα µέλη της οµάδας για τη συνέπεια, το ζήλο, την
αφοσίωση και την εµπιστοσύνη που µου έδειξαν.
την «τραγωδία» της γλώσσας, µιας αποστεγνωµένης γλώσσας, γεµάτης κλισέ και
κοινοτυπίες που καταλήγει να αποδιαρθρώνεται και να διαλύεται σε ασύνδετα
κοµµάτια από λέξεις. Οι καταστάσεις και οι χαρακτήρες είναι στατικοί αλλά και
εναλλασσόµενοι. Τα πάντα αρχίζουν εκεί που τελειώνουν επαναλαµβάνοντας το πλέον
καθηµερινό σε όλη του τη φρίκη… ένα θέατρο ωµά κωµικό, ωµά τραγικό. Θα ήθελα
να ευχαριστήσω θερµά όλα τα µέλη της οµάδας για τη συνέπεια, το ζήλο, την
αφοσίωση και την εµπιστοσύνη που µου έδειξαν.
Επίσης, εκ µέρους
του Συλλόγου και της θεατρικής οµάδας ευχαριστούµε την Εξαύδα, την Εύη Μαρκάτη
για τη διαρκή συµπαράστασή της, τη Λάουρα Τσιάτη για τη συµβολή της στην
επιµέλεια της κίνησης, τη ∆άφνη Παπαδοπούλου (φροντιστήριο), τον Παναγιώτη
Ανδριανό µακιγιάζ), τους διευθυντές του 7ου Λυκείου κυρίους Γιάννη Ντούρο και
Τάσο Γιάννο, την Ρούλα ∆ηµόκα και ιδιαίτερα το Νίκο Γούλα για την πολύτιµη
προσφορά του.
του Συλλόγου και της θεατρικής οµάδας ευχαριστούµε την Εξαύδα, την Εύη Μαρκάτη
για τη διαρκή συµπαράστασή της, τη Λάουρα Τσιάτη για τη συµβολή της στην
επιµέλεια της κίνησης, τη ∆άφνη Παπαδοπούλου (φροντιστήριο), τον Παναγιώτη
Ανδριανό µακιγιάζ), τους διευθυντές του 7ου Λυκείου κυρίους Γιάννη Ντούρο και
Τάσο Γιάννο, την Ρούλα ∆ηµόκα και ιδιαίτερα το Νίκο Γούλα για την πολύτιµη
προσφορά του.
Μανταλένα Κιρκιασαριάν
Μετάφραση – Σκηνοθεσία: Μανταλένα
Κιρκιασαριάν
Κιρκιασαριάν
|
ΔΙΑΝΟΜΗ
|
Κα Σμιθ | Μανταλένα Κιρκιασαριάν |
| Κος Σμιθ | Αχιλλέας Ράδης | |
| Κα Μάρτιν | Κωνσταντίνα Τσιγκούλη | |
| Κος Μάρτιν | Νίκος Κωνσταντίνου | |
| Πυροσβέστης | Θωμάς Λιόλιος | |
| Υπηρέτρια | Σοφία Κίγκα | |
| Αφηγητής | Παναγιώτης Σιόρεντας |
|
|
Μουσική σύνθεση | Αχιλλέας Ράδης |
| Επιµέλεια- µίξη ήχου | Ανδρέας Στυλιανού | |
| Χειρισµός µουσικής |
∆άφνη Παπαδοπούλου |
|
| Φωτισµοί | Νίκος Γούλας | |
| Χειρισµός φωτισµών | Τάσος Μουσπούλης | |
| Φωτογραφία | Γιώργος Σφήκας | |
| Σκηνικά – Κοστούµια | Η οµάδα |