15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης –
Εικόνες του 21ου Αιώνα
15 – 24 Μαρτίου 2013
ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ
Έπεσε η αυλαία του 15ου Φεστιβάλ
Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα με την απονομή των
βραβείων της διοργάνωσης, σε μια λιτή τελετή λήξης, το Σάββατο 23 Μαρτίου 2013,
στο Ολύμπιον.
Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα με την απονομή των
βραβείων της διοργάνωσης, σε μια λιτή τελετή λήξης, το Σάββατο 23 Μαρτίου 2013,
στο Ολύμπιον.
Την
τελετή λήξης προλόγισε ο Διευθυντής του Φεστιβάλ Δημήτρης Εϊπίδης,
επισημαίνοντας: «Ένα ακόμη Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ ολοκληρώνεται αύριο. Ένα
Φεστιβάλ που, από την ίδρυσή του 15 χρόνια πριν, δεν έπαψε ποτέ να εξελίσσεται
και να επαναπροσδιορίζει τον εαυτό του. Το ντοκιμαντέρ συνιστά ένα δυνατό
ιδεολογικό όπλο στα χέρια του δημιουργού. Προβληματίζει και εμψυχώνει. Είναι
ταυτόχρονα μια πολιτική πράξη. Είναι ακτιβισμός. Στόχος μας από την αρχή, ήταν
και συνεχίζει να παραμένει ο θεατής. Η διοργάνωση δημιούργησε έναν ισχυρό
πυρήνα θεατών, οι οποίοι αντιλήφθηκαν γρήγορα την αξία των ταινιών τεκμηρίωσης.
Με μεγάλη ικανοποίηση είδαμε και φέτος τις αίθουσες του Φεστιβάλ γεμάτες και
τις περισσότερες από τις προβολές μας sold out. Αυτή είναι για μας η μεγαλύτερη
ανταμοιβή». Ο κ. Εϊπίδης ευχαρίστησε τους συνεργάτες του, τους εθελοντές που
εργάστηκαν σκληρά για την επιτυχία αυτής της διοργάνωσης, καθώς και «όλους όσους
στάθηκαν στο πλάι μας: Το Υπουργείο Πολιτισμού, το Δήμο Θεσσαλονίκης και το
Δήμαρχο Γιάννη Μπουτάρη, την ΕΡΤ, την ΕΤ3, το πρόγραμμα MEDIA, και ασφαλώς την
Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΕΣΠΑ. Επίσης, όλους τους χορηγούς και τους υποστηρικτές
του Φεστιβάλ», όπως σημείωσε. Κλείνοντας, ο κ. Εϊπίδης τόνισε: «Ραντεβού λοιπόν στην
Αθήνα, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος από 28 Μαρτίου έως 7 Απριλίου για μια
συναρπαστική διαδρομή στις προβολές του αφιερώματος για τα 15 χρόνια του
Φεστιβάλ, και του χρόνου το Μάρτιο στο επόμενο, 16ο Φεστιβάλ
Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης».
τελετή λήξης προλόγισε ο Διευθυντής του Φεστιβάλ Δημήτρης Εϊπίδης,
επισημαίνοντας: «Ένα ακόμη Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ ολοκληρώνεται αύριο. Ένα
Φεστιβάλ που, από την ίδρυσή του 15 χρόνια πριν, δεν έπαψε ποτέ να εξελίσσεται
και να επαναπροσδιορίζει τον εαυτό του. Το ντοκιμαντέρ συνιστά ένα δυνατό
ιδεολογικό όπλο στα χέρια του δημιουργού. Προβληματίζει και εμψυχώνει. Είναι
ταυτόχρονα μια πολιτική πράξη. Είναι ακτιβισμός. Στόχος μας από την αρχή, ήταν
και συνεχίζει να παραμένει ο θεατής. Η διοργάνωση δημιούργησε έναν ισχυρό
πυρήνα θεατών, οι οποίοι αντιλήφθηκαν γρήγορα την αξία των ταινιών τεκμηρίωσης.
Με μεγάλη ικανοποίηση είδαμε και φέτος τις αίθουσες του Φεστιβάλ γεμάτες και
τις περισσότερες από τις προβολές μας sold out. Αυτή είναι για μας η μεγαλύτερη
ανταμοιβή». Ο κ. Εϊπίδης ευχαρίστησε τους συνεργάτες του, τους εθελοντές που
εργάστηκαν σκληρά για την επιτυχία αυτής της διοργάνωσης, καθώς και «όλους όσους
στάθηκαν στο πλάι μας: Το Υπουργείο Πολιτισμού, το Δήμο Θεσσαλονίκης και το
Δήμαρχο Γιάννη Μπουτάρη, την ΕΡΤ, την ΕΤ3, το πρόγραμμα MEDIA, και ασφαλώς την
Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΕΣΠΑ. Επίσης, όλους τους χορηγούς και τους υποστηρικτές
του Φεστιβάλ», όπως σημείωσε. Κλείνοντας, ο κ. Εϊπίδης τόνισε: «Ραντεβού λοιπόν στην
Αθήνα, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος από 28 Μαρτίου έως 7 Απριλίου για μια
συναρπαστική διαδρομή στις προβολές του αφιερώματος για τα 15 χρόνια του
Φεστιβάλ, και του χρόνου το Μάρτιο στο επόμενο, 16ο Φεστιβάλ
Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης».
Αμέσως
μετά, ακολούθησε η διαδικασία απονομής των βραβείων του 15ου ΦΝΘ. Το
πρώτο βραβείο που δόθηκε ήταν εκείνο της Διεθνούς Αμνηστίας για την καλύτερη
ταινία της ενότητας «Ανθρώπινα Δικαιώματα» του Φεστιβάλ. Τη φετινή επιτροπή
αποτελούσαν οι εκπρόσωποι της Διεθνούς Αμνηστίας, Ειρήνη
Τσολάκη, Κατερίνα Καλογερά, Μάρω
Σαββοπούλου και Μαριάννα Λεονταρίδου. Στη σκηνή ανέβηκε η κ. Τσολάκη, αντιπρόεδρος του
Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, η οποία απένειμε το βραβείο στην
ταινία Λέγε με Κούτσου των Κάθριν Φέρφαξ
Ράιτ και Μάλικα Ζουχάλι-Ουόρολ, επισημαίνοντας επίσης και το σκεπτικό της
επιτροπής: «Η βράβευσή μας θέλει να αναδείξει τον σημαντικό ακτιβιστή για τα
δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, Ντέιβιντ Κάτο, τη δολοφονία του οποίου είχε
καταγγείλει η Διεθνής Αμνηστία. Η παντελής έλλειψη δικαιωμάτων των γκέι στην
Αφρική είναι κάτι με το οποίο η διεθνής κοινότητα και ελληνική κοινωνία δεν είναι
εξοικειωμένοι κι αυτό ακριβώς το θέμα θέλαμε να προβάλλουμε».
μετά, ακολούθησε η διαδικασία απονομής των βραβείων του 15ου ΦΝΘ. Το
πρώτο βραβείο που δόθηκε ήταν εκείνο της Διεθνούς Αμνηστίας για την καλύτερη
ταινία της ενότητας «Ανθρώπινα Δικαιώματα» του Φεστιβάλ. Τη φετινή επιτροπή
αποτελούσαν οι εκπρόσωποι της Διεθνούς Αμνηστίας, Ειρήνη
Τσολάκη, Κατερίνα Καλογερά, Μάρω
Σαββοπούλου και Μαριάννα Λεονταρίδου. Στη σκηνή ανέβηκε η κ. Τσολάκη, αντιπρόεδρος του
Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας, η οποία απένειμε το βραβείο στην
ταινία Λέγε με Κούτσου των Κάθριν Φέρφαξ
Ράιτ και Μάλικα Ζουχάλι-Ουόρολ, επισημαίνοντας επίσης και το σκεπτικό της
επιτροπής: «Η βράβευσή μας θέλει να αναδείξει τον σημαντικό ακτιβιστή για τα
δικαιώματα των ομοφυλοφίλων, Ντέιβιντ Κάτο, τη δολοφονία του οποίου είχε
καταγγείλει η Διεθνής Αμνηστία. Η παντελής έλλειψη δικαιωμάτων των γκέι στην
Αφρική είναι κάτι με το οποίο η διεθνής κοινότητα και ελληνική κοινωνία δεν είναι
εξοικειωμένοι κι αυτό ακριβώς το θέμα θέλαμε να προβάλλουμε».
Το
βραβείο της WWF για την καλύτερη ταινία της ενότητας «Κοινωνία και Περιβάλλον»
απονεμήθηκε στην ταινία Little Land
του Νίκου Νταγιαντά. Η φετινή κριτική επιτροπή απαρτιζόταν από τους εκπρόσωπους
της WWF Ελλάς, Γιώργο
Βελλίδη, Ιάσων Κάντα και Κωνσταντίνο Λιαρίκο. Την απονομή
πραγματοποίησε ο Υπεύθυνος
Ενεργειακής Πολιτικής της WWF
Ελλάς Μιχάλης Προδρόμου, αναφέροντας, μεταξύ άλλων: «Η έννοιες βιωσιμότητα και
αειφόρος ανάπτυξη χρησιμοποιούνται πολύ συχνά και η ταινία Little Land πραγματεύεται ακριβώς αυτό: την αρμονική συμβίωση με τη
φύση, το συνάνθρωπο, αλλά και την έλλογη αξιοποίηση των φυσικών πόρων».
Παραλαμβάνοντας το βραβείο, ο Νίκος Νταγιαντάς σημείωσε: «Χαίρομαι που η ταινία
εντάχθηκε σε αυτή την κατηγορία, αν και δεν ασχολούνταν αποκλειστικά με το
περιβάλλον, αλλά με τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση σε ένα βαθύτερο επίπεδο,
τη σχέση του με το χρόνο και με τους άλλους ανθρώπους, γιατί τελικά αυτό είναι
ένα. Θα ήθελα να πιστεύω σε ένα διαφορετικό μέλλον, το οποίο προσεγγίσαμε κάπως
μέσα από την ταινία. Αν δε διορθώσουμε τη σχέση μας με τους άλλους και κατά
προέκταση με αυτό που μας περιβάλλει, δε θα τα πάμε καλά. Η ταινία ήταν ένα
λιθαράκι προς αυτή την κατεύθυνση. Το βραβείο είναι αφιερωμένο σε όλες τις
ταινίες του Φεστιβάλ, οι οποίες ξέρω ότι είναι φτιαγμένες από ανθρώπους που
νοιάζονται πάρα πολύ για αυτό που κάνουν. Όσο περνάει ο καιρός και έρχομαι στο
Φεστιβάλ, νιώθω ότι το ντοκιμαντέρ είναι ο μόνος καθρέφτης που έχει μείνει για
να δούμε αυτό που είμαστε. Ελπίζω το ντοκιμαντέρ να συνεχίσει να υπάρχει, να το
στηρίζει η ΕΡΤ και οι συνάδελφοί μου να συνεχίσουν αυτό που κάνουν τόσο καλά».
βραβείο της WWF για την καλύτερη ταινία της ενότητας «Κοινωνία και Περιβάλλον»
απονεμήθηκε στην ταινία Little Land
του Νίκου Νταγιαντά. Η φετινή κριτική επιτροπή απαρτιζόταν από τους εκπρόσωπους
της WWF Ελλάς, Γιώργο
Βελλίδη, Ιάσων Κάντα και Κωνσταντίνο Λιαρίκο. Την απονομή
πραγματοποίησε ο Υπεύθυνος
Ενεργειακής Πολιτικής της WWF
Ελλάς Μιχάλης Προδρόμου, αναφέροντας, μεταξύ άλλων: «Η έννοιες βιωσιμότητα και
αειφόρος ανάπτυξη χρησιμοποιούνται πολύ συχνά και η ταινία Little Land πραγματεύεται ακριβώς αυτό: την αρμονική συμβίωση με τη
φύση, το συνάνθρωπο, αλλά και την έλλογη αξιοποίηση των φυσικών πόρων».
Παραλαμβάνοντας το βραβείο, ο Νίκος Νταγιαντάς σημείωσε: «Χαίρομαι που η ταινία
εντάχθηκε σε αυτή την κατηγορία, αν και δεν ασχολούνταν αποκλειστικά με το
περιβάλλον, αλλά με τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση σε ένα βαθύτερο επίπεδο,
τη σχέση του με το χρόνο και με τους άλλους ανθρώπους, γιατί τελικά αυτό είναι
ένα. Θα ήθελα να πιστεύω σε ένα διαφορετικό μέλλον, το οποίο προσεγγίσαμε κάπως
μέσα από την ταινία. Αν δε διορθώσουμε τη σχέση μας με τους άλλους και κατά
προέκταση με αυτό που μας περιβάλλει, δε θα τα πάμε καλά. Η ταινία ήταν ένα
λιθαράκι προς αυτή την κατεύθυνση. Το βραβείο είναι αφιερωμένο σε όλες τις
ταινίες του Φεστιβάλ, οι οποίες ξέρω ότι είναι φτιαγμένες από ανθρώπους που
νοιάζονται πάρα πολύ για αυτό που κάνουν. Όσο περνάει ο καιρός και έρχομαι στο
Φεστιβάλ, νιώθω ότι το ντοκιμαντέρ είναι ο μόνος καθρέφτης που έχει μείνει για
να δούμε αυτό που είμαστε. Ελπίζω το ντοκιμαντέρ να συνεχίσει να υπάρχει, να το
στηρίζει η ΕΡΤ και οι συνάδελφοί μου να συνεχίσουν αυτό που κάνουν τόσο καλά».
Στη
συνέχεια, απονεμήθηκε το βραβείο τηλεοπτικής προβολής της ΕΤ3 σε ντοκιμαντέρ
της ενότητας «Κοινωνία και Περιβάλλον». Η φετινή κριτική επιτροπή, η οποία
αποτελούνταν από τους Γιώργο Μπότσο, Δημήτρη
Βέτα και Γρηγόρη Γκίνο, απένειμε
το βραβείο εξ ημισείας στις ταινίες Little Land του Νίκου Νταγιαντά και Νομάδες του χειμώνα του Μανιέλ φον Στιρλέρ. Η διάκριση συνοδεύεται
από έπαθλο 1.500 ευρώ για καθεμιά ταινία, ενώ οι βραβευμένες ταινίες θα
προβληθούν από την ΕΤ3. Εκπροσωπώντας τον τηλεοπτικό σταθμό εκ μέρους της
διοικούσας επιτροπής, ο κ. Γρηγόρης Τσόκας έκανε την απονομή, σημειώνοντας,
μεταξύ άλλων: «Με κρίση ή χωρίς, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ κλείνει φέτος αισίως
τα 15 του χρόνια. Η ΕΤ3 ήταν παρούσα καθ’ όλο αυτό το διάστημα ποικιλοτρόπως,
είτε ως χορηγός είτε ως αθλοθέτης, όπως σήμερα. Φέτος είχαμε και μία πρωτιά,
καθώς η ΕΤ3 πήρε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα, ενώ επίσης παρουσίασε στη
διοργάνωση τουλάχιστον έξι ντοκιμαντέρ παραγωγής της». Ο Νίκος Νταγιαντάς,
παραλαμβάνοντας το βραβείο του, υπογράμμισε: «Αφού μου δόθηκε η ευκαιρία να
ανέβω δεύτερη φορά στο βήμα, θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ την ομάδα μου στην Anemon
Productions, το Στέλιο, τη Ρέα, το Γιούρι, τον Λεωνίδα, την
Ηλέκτρα, τη Δανάη. Είμαστε οικογένεια κι αυτό το βραβείο είναι για όλους μας».
συνέχεια, απονεμήθηκε το βραβείο τηλεοπτικής προβολής της ΕΤ3 σε ντοκιμαντέρ
της ενότητας «Κοινωνία και Περιβάλλον». Η φετινή κριτική επιτροπή, η οποία
αποτελούνταν από τους Γιώργο Μπότσο, Δημήτρη
Βέτα και Γρηγόρη Γκίνο, απένειμε
το βραβείο εξ ημισείας στις ταινίες Little Land του Νίκου Νταγιαντά και Νομάδες του χειμώνα του Μανιέλ φον Στιρλέρ. Η διάκριση συνοδεύεται
από έπαθλο 1.500 ευρώ για καθεμιά ταινία, ενώ οι βραβευμένες ταινίες θα
προβληθούν από την ΕΤ3. Εκπροσωπώντας τον τηλεοπτικό σταθμό εκ μέρους της
διοικούσας επιτροπής, ο κ. Γρηγόρης Τσόκας έκανε την απονομή, σημειώνοντας,
μεταξύ άλλων: «Με κρίση ή χωρίς, το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ κλείνει φέτος αισίως
τα 15 του χρόνια. Η ΕΤ3 ήταν παρούσα καθ’ όλο αυτό το διάστημα ποικιλοτρόπως,
είτε ως χορηγός είτε ως αθλοθέτης, όπως σήμερα. Φέτος είχαμε και μία πρωτιά,
καθώς η ΕΤ3 πήρε μέρος στο διαγωνιστικό τμήμα, ενώ επίσης παρουσίασε στη
διοργάνωση τουλάχιστον έξι ντοκιμαντέρ παραγωγής της». Ο Νίκος Νταγιαντάς,
παραλαμβάνοντας το βραβείο του, υπογράμμισε: «Αφού μου δόθηκε η ευκαιρία να
ανέβω δεύτερη φορά στο βήμα, θα ήθελα να ευχαριστήσω πολύ την ομάδα μου στην Anemon
Productions, το Στέλιο, τη Ρέα, το Γιούρι, τον Λεωνίδα, την
Ηλέκτρα, τη Δανάη. Είμαστε οικογένεια κι αυτό το βραβείο είναι για όλους μας».
Έπειτα,
έγινε η απονομή του βραβείου «Doc on Air» της ΕΡΤ, που αφορά στο καλύτερο
project του Pitching Forum του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ EDN και
αντιστοιχεί σε χρηματικό έπαθλο 7.000 ευρώ. Τη κριτική επιτροπή αποτελούσαν οι
tutors που παρακολουθούν τις προτάσεις ντοκιμαντέρ στο Pitching Forum του Docs
in Thessaloniki του EDN. Το βραβείο απονεμήθηκε στο project Playing
with
Fire σε σκηνοθεσία
Αννέτας Παπαθανασίου και παραγωγή Φωτεινής Οικονομοπούλου. Την απονομή έκανε ο πρόεδρος
του Δ.Σ. της ΕΡΤ Νίκος Τέλλης, αναφέροντας, μεταξύ άλλων: «Είμαι περήφανος για
τα 15 χρόνια Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, μέσα στα οποία ο θεσμός όχι
μόνο κατέκτησε την καρδιά της πόλης αλλά και μια περίοπτη θέση στο διεθνές
στερέωμα σαν ένα από τα τρία καλύτερα πανευρωπαϊκά φεστιβάλ. Η ΕΡΤ στηρίζει και
θα στηρίζει το Φεστιβάλ έχοντας συνείδηση του χρέους και του ρόλου της. Η τέχνη
και ο κινηματογράφος είναι το οξυγόνο της κοινωνίας και σε δύσκολες στιγμές
χρήζει υποστήριξης». Παραλαμβάνοντας το βραβείο, η σκηνοθέτιδα Αννέτα
Παπαθανασίου σημείωσε: «Θέλω να ευχαριστήσω την ΕΡΤ για τη χρηματική βράβευση, η
οποία είναι πολύ σημαντική για εμάς, καθώς και το EDN που μέσα από αυτή τη
διαδικασία του σεμιναρίου του μας κάνει καλύτερους. Ελπίζω στο μέλλον να
μπορούμε να κάνουμε ντοκιμαντέρ με κάποια αξιοπρέπεια». Με τη σειρά της, η
παραγωγός Φωτεινή Οικονομοπούλου, αφού ευχαρίστησε επίσης το EDN, είπε: «Μακάρι
η ΕΡΤ να συνεχίσει να δίνει αυτό το βραβείο, μακάρι να συνεχίσει να υπάρχει το ‘’Doc
on Air’’ και τα ανεξάρτητα ντοκιμαντέρ να έχουν τη θέση που τους αξίζει».
έγινε η απονομή του βραβείου «Doc on Air» της ΕΡΤ, που αφορά στο καλύτερο
project του Pitching Forum του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ EDN και
αντιστοιχεί σε χρηματικό έπαθλο 7.000 ευρώ. Τη κριτική επιτροπή αποτελούσαν οι
tutors που παρακολουθούν τις προτάσεις ντοκιμαντέρ στο Pitching Forum του Docs
in Thessaloniki του EDN. Το βραβείο απονεμήθηκε στο project Playing
with
Fire σε σκηνοθεσία
Αννέτας Παπαθανασίου και παραγωγή Φωτεινής Οικονομοπούλου. Την απονομή έκανε ο πρόεδρος
του Δ.Σ. της ΕΡΤ Νίκος Τέλλης, αναφέροντας, μεταξύ άλλων: «Είμαι περήφανος για
τα 15 χρόνια Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, μέσα στα οποία ο θεσμός όχι
μόνο κατέκτησε την καρδιά της πόλης αλλά και μια περίοπτη θέση στο διεθνές
στερέωμα σαν ένα από τα τρία καλύτερα πανευρωπαϊκά φεστιβάλ. Η ΕΡΤ στηρίζει και
θα στηρίζει το Φεστιβάλ έχοντας συνείδηση του χρέους και του ρόλου της. Η τέχνη
και ο κινηματογράφος είναι το οξυγόνο της κοινωνίας και σε δύσκολες στιγμές
χρήζει υποστήριξης». Παραλαμβάνοντας το βραβείο, η σκηνοθέτιδα Αννέτα
Παπαθανασίου σημείωσε: «Θέλω να ευχαριστήσω την ΕΡΤ για τη χρηματική βράβευση, η
οποία είναι πολύ σημαντική για εμάς, καθώς και το EDN που μέσα από αυτή τη
διαδικασία του σεμιναρίου του μας κάνει καλύτερους. Ελπίζω στο μέλλον να
μπορούμε να κάνουμε ντοκιμαντέρ με κάποια αξιοπρέπεια». Με τη σειρά της, η
παραγωγός Φωτεινή Οικονομοπούλου, αφού ευχαρίστησε επίσης το EDN, είπε: «Μακάρι
η ΕΡΤ να συνεχίσει να δίνει αυτό το βραβείο, μακάρι να συνεχίσει να υπάρχει το ‘’Doc
on Air’’ και τα ανεξάρτητα ντοκιμαντέρ να έχουν τη θέση που τους αξίζει».
Για
πρώτη φορά στο πλαίσιο του 15ου ΦΝΘ απονεμήθηκε το βραβείο Docs in
Progress της Αγοράς του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που αντιστοιχεί σε
υπηρεσίες post-production αξίας 15.000 ευρώ, από την εταιρεία Authorwave. Η
κριτική επιτροπή απαρτιζόταν από τους Flora
Gregory, Αριάνα
Μεϊντανά και Jan Röfekamp. Το βραβείο απέσπασε το ντοκιμαντέρ Aunty σε σκηνοθεσία και παραγωγή των Σάλβα
Μουνιόθ και Μανού Τζερόσα. Την απονομή έκανε ο Πάνος Μπίσδας της εταιρείας Authorwave,
λέγοντας: «Πολύ χαίρομαι που το κράτος βοηθά, αλλά κι εμείς οι ιδιώτες είμαστε
εδώ και βοηθάμε ανθρώπους που θέλουν να κάνουν κάτι διαφορετικό». Παραλαμβάνοντας
το βραβείο, ο Σάλβα Μουνιόθ είπε: «Θέλω να ευχαριστήσω θερμά το Φεστιβάλ και
τους ανθρώπους που δουλεύουν σε αυτό, που μας έδωσαν την ευκαιρία να
συμμετέχουμε». Ο Μανού Τζερόσα με τη σειρά του, υπογράμμισε: «Σας ευχαριστώ
πολύ όλους. Ήταν η πρώτη φορά που δείξαμε αποσπάσματα της ταινίας μας σε κοινό
και κριτική επιτροπή, και ήταν η καλύτερη πρεμιέρα που θα μπορούσε να γίνει.
Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τη μητέρα και τη θεία μου, τις οποίες
κινηματογραφήσαμε τόσο καιρό».
πρώτη φορά στο πλαίσιο του 15ου ΦΝΘ απονεμήθηκε το βραβείο Docs in
Progress της Αγοράς του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, που αντιστοιχεί σε
υπηρεσίες post-production αξίας 15.000 ευρώ, από την εταιρεία Authorwave. Η
κριτική επιτροπή απαρτιζόταν από τους Flora
Gregory, Αριάνα
Μεϊντανά και Jan Röfekamp. Το βραβείο απέσπασε το ντοκιμαντέρ Aunty σε σκηνοθεσία και παραγωγή των Σάλβα
Μουνιόθ και Μανού Τζερόσα. Την απονομή έκανε ο Πάνος Μπίσδας της εταιρείας Authorwave,
λέγοντας: «Πολύ χαίρομαι που το κράτος βοηθά, αλλά κι εμείς οι ιδιώτες είμαστε
εδώ και βοηθάμε ανθρώπους που θέλουν να κάνουν κάτι διαφορετικό». Παραλαμβάνοντας
το βραβείο, ο Σάλβα Μουνιόθ είπε: «Θέλω να ευχαριστήσω θερμά το Φεστιβάλ και
τους ανθρώπους που δουλεύουν σε αυτό, που μας έδωσαν την ευκαιρία να
συμμετέχουμε». Ο Μανού Τζερόσα με τη σειρά του, υπογράμμισε: «Σας ευχαριστώ
πολύ όλους. Ήταν η πρώτη φορά που δείξαμε αποσπάσματα της ταινίας μας σε κοινό
και κριτική επιτροπή, και ήταν η καλύτερη πρεμιέρα που θα μπορούσε να γίνει.
Επίσης θέλω να ευχαριστήσω τη μητέρα και τη θεία μου, τις οποίες
κινηματογραφήσαμε τόσο καιρό».
Τη
σκυτάλη πήρε αμέσως μετά ο κ. Peter
Wintonick, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής FIPRESCI, η οποία φέτος απαρτιζόταν
από τους Kirsten Kieninger,
Alberto
Castellano και
Νίκο Τσαγκαράκη. Αρχικά, ο κ. Wintonick σημείωσε:
«Γνωρίζω τον Δημήτρη Εϊπίδη εδώ και 35 χρόνια και θεωρώ ότι είναι ένας από τους
πιο ικανούς ανθρώπους στο χώρο. Σε ευχαριστώ πολύ, Δημήτρη. Επίσης θέλω να
ευχαριστήσω τους συνεργάτες του και τους εθελοντές του 15ου Φεστιβάλ.
Ήταν χαρά για μένα να παρακολουθήσω το θεσμό από το ξεκίνημά του και πλέον να
είμαι μάρτυρας του πώς παρ’ όλες τις προκλήσεις, το κοινό του Φεστιβάλ και η
ελληνική και διεθνής βιομηχανία ντοκιμαντέρ αναπτύχθηκαν μέσα στα χρόνια. Θέλω ακόμη
να ευχαριστήσω τους συναδέλφους κριτές, που μετά από μια εβδομάδα σκληρής
δουλειάς ξεχώρισαν τις καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ. Ευχαριστώ επίσης τη Διεθνή
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου FIPRESCI, την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου
και τις Ενώσεις Κριτικών Κινηματογράφου της Ιταλίας, της Γερμανίας και της
πόλης μου, του Κεμπέκ στον Καναδά». Κατόπιν, ο κ. Wintonick ανακοίνωσε
το βραβείο για καλύτερη ξένη παραγωγή, καθώς και το σκεπτικό
της επιτροπής: «Το βραβείο
απονέμεται στην ταινία Μέρη μιας
οικογένειας του Διέγο
Γκουτιέρες. Το ντοκιμαντέρ σκιαγραφεί το πορτραίτο ενός ηλικιωμένου
ζευγαριού, εγκλωβισμένου σε 50 χρόνια ενός -κάποτε αγαπημένου- γάμου, στα δεσμά
της μεγαλοαστικής αφθονίας, σε μια απομονωμένη έπαυλη στο Μεξικό. Πρόκειται για
μια κινηματογραφικά ξεχωριστή σπουδή μιας ασφυκτικής σχέσης που κάποτε λεγόταν
αγάπη». Το βραβείο
παρέλαβε ο Harmen Jalvingh, φίλος και συμπαραγωγός του σκηνοθέτη, διαβάζοντας ένα
μήνυμα εκ μέρους του: «Σας ευχαριστώ που μου επιτρέψατε να είμαι μέρος αυτού
του Φεστιβάλ. Είναι μεγάλη τιμή αυτό το βραβείο, ήταν τιμή να παρευρεθώ σε αυτό
το Φεστιβάλ, να περπατήσω στην πόλη, να γευτώ το φαγητό της. Ήταν τιμή να κάνω
μια ταινία με τόσο αξιοσημείωτους ανθρώπους και να έρθω κοντά σε ανθρώπους όπως
εσείς, οι φίλοι μου και η οικογένειά μου. Έτσι δε νιώθω μόνος».
σκυτάλη πήρε αμέσως μετά ο κ. Peter
Wintonick, πρόεδρος της κριτικής επιτροπής FIPRESCI, η οποία φέτος απαρτιζόταν
από τους Kirsten Kieninger,
Alberto
Castellano και
Νίκο Τσαγκαράκη. Αρχικά, ο κ. Wintonick σημείωσε:
«Γνωρίζω τον Δημήτρη Εϊπίδη εδώ και 35 χρόνια και θεωρώ ότι είναι ένας από τους
πιο ικανούς ανθρώπους στο χώρο. Σε ευχαριστώ πολύ, Δημήτρη. Επίσης θέλω να
ευχαριστήσω τους συνεργάτες του και τους εθελοντές του 15ου Φεστιβάλ.
Ήταν χαρά για μένα να παρακολουθήσω το θεσμό από το ξεκίνημά του και πλέον να
είμαι μάρτυρας του πώς παρ’ όλες τις προκλήσεις, το κοινό του Φεστιβάλ και η
ελληνική και διεθνής βιομηχανία ντοκιμαντέρ αναπτύχθηκαν μέσα στα χρόνια. Θέλω ακόμη
να ευχαριστήσω τους συναδέλφους κριτές, που μετά από μια εβδομάδα σκληρής
δουλειάς ξεχώρισαν τις καλύτερες ταινίες του φεστιβάλ. Ευχαριστώ επίσης τη Διεθνή
Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου FIPRESCI, την Πανελλήνια Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου
και τις Ενώσεις Κριτικών Κινηματογράφου της Ιταλίας, της Γερμανίας και της
πόλης μου, του Κεμπέκ στον Καναδά». Κατόπιν, ο κ. Wintonick ανακοίνωσε
το βραβείο για καλύτερη ξένη παραγωγή, καθώς και το σκεπτικό
της επιτροπής: «Το βραβείο
απονέμεται στην ταινία Μέρη μιας
οικογένειας του Διέγο
Γκουτιέρες. Το ντοκιμαντέρ σκιαγραφεί το πορτραίτο ενός ηλικιωμένου
ζευγαριού, εγκλωβισμένου σε 50 χρόνια ενός -κάποτε αγαπημένου- γάμου, στα δεσμά
της μεγαλοαστικής αφθονίας, σε μια απομονωμένη έπαυλη στο Μεξικό. Πρόκειται για
μια κινηματογραφικά ξεχωριστή σπουδή μιας ασφυκτικής σχέσης που κάποτε λεγόταν
αγάπη». Το βραβείο
παρέλαβε ο Harmen Jalvingh, φίλος και συμπαραγωγός του σκηνοθέτη, διαβάζοντας ένα
μήνυμα εκ μέρους του: «Σας ευχαριστώ που μου επιτρέψατε να είμαι μέρος αυτού
του Φεστιβάλ. Είναι μεγάλη τιμή αυτό το βραβείο, ήταν τιμή να παρευρεθώ σε αυτό
το Φεστιβάλ, να περπατήσω στην πόλη, να γευτώ το φαγητό της. Ήταν τιμή να κάνω
μια ταινία με τόσο αξιοσημείωτους ανθρώπους και να έρθω κοντά σε ανθρώπους όπως
εσείς, οι φίλοι μου και η οικογένειά μου. Έτσι δε νιώθω μόνος».
Στη
συνέχεια, στο βήμα ανέβηκε ο Νίκος Τσαγκαράκης για να απονείμει το βραβείο
FIPRESCI για καλύτερη ελληνική παραγωγή, το οποίο απέσπασε η ταινία They Glow in the Dark του Παναγιώτη
Ευαγγελίδη. Ο κ. Τσαγκαράκης αναφέρθηκε στο σκεπτικό της επιτροπής ως εξής:
«Πρόκειται για μια αιχμηρή, συγκινητική, χιουμοριστική και πολυεπίπεδη
αποτίμηση αυτού που αποκαλούμε ζωή. Ένα ουμανιστικό φιλμ, που διερευνά τη φιλία
μεταξύ ομοφυλοφίλων, την αρρώστια, την οικειότητα, τη σεξουαλική ταυτότητα, τη
φτώχια, τη συντροφικότητα, εν τέλει αυτό που αποκαλούμε αγάπη». Παραλαμβάνοντας
το βραβείο του, ο κ. Ευαγγελίδης σημείωσε: «Ευχαριστώ την επιτροπή και το
Φεστιβάλ, την παραγωγό μου Αμάντα Λιβανού και τους λιγοστούς συνεργάτες μου.
Ευχαριστώ κι εσάς και αφιερώνω αυτό το βραβείο στους ήρωες της ταινίας μου, τον
Τζιμ και τον Μάικλ, που ξέρω ότι θα τους άρεσε πολύ να είναι εδώ, να βγουν και
λίγο από το σπίτι».
συνέχεια, στο βήμα ανέβηκε ο Νίκος Τσαγκαράκης για να απονείμει το βραβείο
FIPRESCI για καλύτερη ελληνική παραγωγή, το οποίο απέσπασε η ταινία They Glow in the Dark του Παναγιώτη
Ευαγγελίδη. Ο κ. Τσαγκαράκης αναφέρθηκε στο σκεπτικό της επιτροπής ως εξής:
«Πρόκειται για μια αιχμηρή, συγκινητική, χιουμοριστική και πολυεπίπεδη
αποτίμηση αυτού που αποκαλούμε ζωή. Ένα ουμανιστικό φιλμ, που διερευνά τη φιλία
μεταξύ ομοφυλοφίλων, την αρρώστια, την οικειότητα, τη σεξουαλική ταυτότητα, τη
φτώχια, τη συντροφικότητα, εν τέλει αυτό που αποκαλούμε αγάπη». Παραλαμβάνοντας
το βραβείο του, ο κ. Ευαγγελίδης σημείωσε: «Ευχαριστώ την επιτροπή και το
Φεστιβάλ, την παραγωγό μου Αμάντα Λιβανού και τους λιγοστούς συνεργάτες μου.
Ευχαριστώ κι εσάς και αφιερώνω αυτό το βραβείο στους ήρωες της ταινίας μου, τον
Τζιμ και τον Μάικλ, που ξέρω ότι θα τους άρεσε πολύ να είναι εδώ, να βγουν και
λίγο από το σπίτι».
Η
απονομή των βραβείων του 15ου ΦΝΘ ολοκληρώθηκε με τα τέσσερα βραβεία
κοινού Fischer,
τα οποία αφορούν σε ελληνικό και ξένο ντοκιμαντέρ άνω και κάτω των 45 λεπτών.
Την απονομή έκανε ο marketing manager της εταιρείας Fischer Γιώργος Μακρυγιαννάκης,
σημειώνοντας: «Θα ήθελα να συγχαρώ όλους τους δημιουργούς του Φεστιβάλ και ειδικά
τους εθελοντές, που στηρίζουν πάντα αυτούς τους θεσμούς. Η μπύρα Fischer στηρίζει
σταθερά θεσμούς του πολιτισμού και της τέχνης. Φέτος, για πρώτη φορά στηρίζουμε
το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ απονέμοντας το Βραβείο Κοινού. Το χειροκρότημά μας
αξίζουν όλες οι ταινίες, που παρά τις αντιξοότητες, αναδεικνύουν διαφορετικές
φάσεις της πραγματικότητας, εμπνέουν και μας δίνουν το αισιόδοξο μήνυμα που
τόσο έχουμε ανάγκη. Ευχαριστούμε θερμά το κοινό που στήριξε με την ψήφο του τα
βραβεία κοινού και τους διοργανωτές».
απονομή των βραβείων του 15ου ΦΝΘ ολοκληρώθηκε με τα τέσσερα βραβεία
κοινού Fischer,
τα οποία αφορούν σε ελληνικό και ξένο ντοκιμαντέρ άνω και κάτω των 45 λεπτών.
Την απονομή έκανε ο marketing manager της εταιρείας Fischer Γιώργος Μακρυγιαννάκης,
σημειώνοντας: «Θα ήθελα να συγχαρώ όλους τους δημιουργούς του Φεστιβάλ και ειδικά
τους εθελοντές, που στηρίζουν πάντα αυτούς τους θεσμούς. Η μπύρα Fischer στηρίζει
σταθερά θεσμούς του πολιτισμού και της τέχνης. Φέτος, για πρώτη φορά στηρίζουμε
το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ απονέμοντας το Βραβείο Κοινού. Το χειροκρότημά μας
αξίζουν όλες οι ταινίες, που παρά τις αντιξοότητες, αναδεικνύουν διαφορετικές
φάσεις της πραγματικότητας, εμπνέουν και μας δίνουν το αισιόδοξο μήνυμα που
τόσο έχουμε ανάγκη. Ευχαριστούμε θερμά το κοινό που στήριξε με την ψήφο του τα
βραβεία κοινού και τους διοργανωτές».
Το
Βραβείο Κοινού Fischer
για ξένη παραγωγή κάτω των 45’ απέσπασε
η ταινία H υψηλή τιμή του χρυσού
του Ρος Ντόμονι, ενώ καλύτερη ξένη παραγωγή άνω των 45’ ανακηρύχθηκε το
ντοκιμαντέρ Ο εξ αίματος αδελφός του
Στιβ Χούβερ.
Βραβείο Κοινού Fischer
για ξένη παραγωγή κάτω των 45’ απέσπασε
η ταινία H υψηλή τιμή του χρυσού
του Ρος Ντόμονι, ενώ καλύτερη ξένη παραγωγή άνω των 45’ ανακηρύχθηκε το
ντοκιμαντέρ Ο εξ αίματος αδελφός του
Στιβ Χούβερ.
Στη
συνέχεια, απονεμήθηκε το Βραβείο Κοινού Fischer για ελληνική παραγωγή κάτω των
45’, το οποίο απέσπασε το ντοκιμαντέρ Μια
κληρονομιά: Με την ψυχή στο στόμα σε σκηνοθεσία Κυριακής Μάλαμα. Η σκηνοθέτιδα
παραλαμβάνοντας το βραβείο της υπογράμμισε: «Ευχαριστώ ειλικρινά το κοινό και
την ΕΤ3 που δίνει τη δυνατότητα στους δημιουργούς να κάνουν ταινίες. Μία καλή
ταινία έχει πάντα καλούς συνεργάτες, θα ήθελα λοιπόν να αναφέρω και να
ευχαριστήσω τους συντελεστές του ντοκιμαντέρ, τη σεναριογράφο Φανή Τουπαλγίκη,
τον διευθυντή φωτογραφίας Γιάννη Παρίση, τη Σόνια Μπρέλλου που έκανε ένα
εκπληκτικό μοντάζ, τον ηχολήπτη Δημήτρη Κούφτα και όσους βοήθησαν στην παραγωγή
αυτής της ταινίας».
συνέχεια, απονεμήθηκε το Βραβείο Κοινού Fischer για ελληνική παραγωγή κάτω των
45’, το οποίο απέσπασε το ντοκιμαντέρ Μια
κληρονομιά: Με την ψυχή στο στόμα σε σκηνοθεσία Κυριακής Μάλαμα. Η σκηνοθέτιδα
παραλαμβάνοντας το βραβείο της υπογράμμισε: «Ευχαριστώ ειλικρινά το κοινό και
την ΕΤ3 που δίνει τη δυνατότητα στους δημιουργούς να κάνουν ταινίες. Μία καλή
ταινία έχει πάντα καλούς συνεργάτες, θα ήθελα λοιπόν να αναφέρω και να
ευχαριστήσω τους συντελεστές του ντοκιμαντέρ, τη σεναριογράφο Φανή Τουπαλγίκη,
τον διευθυντή φωτογραφίας Γιάννη Παρίση, τη Σόνια Μπρέλλου που έκανε ένα
εκπληκτικό μοντάζ, τον ηχολήπτη Δημήτρη Κούφτα και όσους βοήθησαν στην παραγωγή
αυτής της ταινίας».
Ολοκληρώνοντας
την απονομή, ακολούθησε το Βραβείο Κοινού Fischer για την καλύτερη ελληνική
παραγωγή άνω των 45’, το οποίο απέσπασε το ντοκιμαντέρ Ο μανάβης του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου. Ο σκηνοθέτης παραλαμβάνοντας
το βραβείο τόνισε: «Ευχαριστώ το κοινό για την μεγάλη τιμή που μας έκανε. Θέλω
να αφιερώσω αυτό το βραβείο στους κατοίκους των ορεινών κοινοτήτων του Δήμου
Πύλης Τρικάλων, οι οποίοι αγκάλιασαν την ταινία και δέχτηκαν να μοιραστούν μαζί
μας ένα πολύτιμο κομμάτι από τη ζωή τους. Όπως γνωρίζετε, οι ταινίες στην
Ελλάδα γίνονται μέρα με τη μέρα όλο και πιο δύσκολα, με προσωπικό κόστος. Γι’
αυτό ίσως το μεγαλύτερο ‘’ευχαριστώ’’ να αξίζει στους συνεργάτες μου, τον Χάρη
Φάρρο, τον Αποστόλη Αγρογιάννη και το Γιώργο Σαβόγλου, χωρίς τη βοήθεια των
οποίων η ταινία δε θα πραγματοποιούνταν, καθώς είναι ανεξάρτητη παραγωγή».
την απονομή, ακολούθησε το Βραβείο Κοινού Fischer για την καλύτερη ελληνική
παραγωγή άνω των 45’, το οποίο απέσπασε το ντοκιμαντέρ Ο μανάβης του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου. Ο σκηνοθέτης παραλαμβάνοντας
το βραβείο τόνισε: «Ευχαριστώ το κοινό για την μεγάλη τιμή που μας έκανε. Θέλω
να αφιερώσω αυτό το βραβείο στους κατοίκους των ορεινών κοινοτήτων του Δήμου
Πύλης Τρικάλων, οι οποίοι αγκάλιασαν την ταινία και δέχτηκαν να μοιραστούν μαζί
μας ένα πολύτιμο κομμάτι από τη ζωή τους. Όπως γνωρίζετε, οι ταινίες στην
Ελλάδα γίνονται μέρα με τη μέρα όλο και πιο δύσκολα, με προσωπικό κόστος. Γι’
αυτό ίσως το μεγαλύτερο ‘’ευχαριστώ’’ να αξίζει στους συνεργάτες μου, τον Χάρη
Φάρρο, τον Αποστόλη Αγρογιάννη και το Γιώργο Σαβόγλου, χωρίς τη βοήθεια των
οποίων η ταινία δε θα πραγματοποιούνταν, καθώς είναι ανεξάρτητη παραγωγή».
Την
τελετή λήξης του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης τίμησαν με
την παρουσία τους, μεταξύ άλλων, οι: Γιάννης Μπουτάρης, Δήμαρχος Θεσσαλονίκης
και Πρόεδρος ΔΣ ΦΚΘ, Νίκος Τέλλης, Πρόεδρος ΔΣ ΕΡΤ, Γιάννης Μυλόπουλος,
Πρύτανης ΑΠΘ, Σταυρούλα Ξουλίδου, Βουλευτής Ανεξάρτητων Ελλήνων, Κατερίνα
Μάρκου, Βουλευτής Δημοκρατικής Αριστεράς, Χάρης Παπαδόπουλος, Πρόεδρος ΕΕΣ και
μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Νίκος Παναγιωτόπουλος, σεναριογράφος και Μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Φίλιος
Στάγκος, γενικός διευθυντής TV100 και μέλος Δ.Σ. του ΦΚΘ, Σπύρος Πέγκας, εντεταλμένος σύμβουλος Τουρισμού και Διεθνών
Σχέσεων του Δήμου Θεσσαλονίκης και μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Γρηγόρης Καραντινάκης,
Γενικός Διευθυντής ΕΚΚ, Παντελής Πετμεζάς, Πρόξενος Καναδά, Sasa Kolundziga,
Γενική Πρόξενος Δημοκρατίας Σερβίας, Alexei Anatolievich Popov, Γενικός
Πρόξενος Ρωσίας, Μαρία Τσαντσάνογλου, Διευθύντρια Κέντρου Σύγχρονης
Τέχνης, Λόλα Τότσιου, Διευθύντρια Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, Αθανασία
Τσατσάκου, τέως Αντιπρύτανης ΑΠΘ, κ.ά.
τελετή λήξης του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης τίμησαν με
την παρουσία τους, μεταξύ άλλων, οι: Γιάννης Μπουτάρης, Δήμαρχος Θεσσαλονίκης
και Πρόεδρος ΔΣ ΦΚΘ, Νίκος Τέλλης, Πρόεδρος ΔΣ ΕΡΤ, Γιάννης Μυλόπουλος,
Πρύτανης ΑΠΘ, Σταυρούλα Ξουλίδου, Βουλευτής Ανεξάρτητων Ελλήνων, Κατερίνα
Μάρκου, Βουλευτής Δημοκρατικής Αριστεράς, Χάρης Παπαδόπουλος, Πρόεδρος ΕΕΣ και
μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Νίκος Παναγιωτόπουλος, σεναριογράφος και Μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Φίλιος
Στάγκος, γενικός διευθυντής TV100 και μέλος Δ.Σ. του ΦΚΘ, Σπύρος Πέγκας, εντεταλμένος σύμβουλος Τουρισμού και Διεθνών
Σχέσεων του Δήμου Θεσσαλονίκης και μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Γρηγόρης Καραντινάκης,
Γενικός Διευθυντής ΕΚΚ, Παντελής Πετμεζάς, Πρόξενος Καναδά, Sasa Kolundziga,
Γενική Πρόξενος Δημοκρατίας Σερβίας, Alexei Anatolievich Popov, Γενικός
Πρόξενος Ρωσίας, Μαρία Τσαντσάνογλου, Διευθύντρια Κέντρου Σύγχρονης
Τέχνης, Λόλα Τότσιου, Διευθύντρια Κρατικού Ωδείου Θεσσαλονίκης, Αθανασία
Τσατσάκου, τέως Αντιπρύτανης ΑΠΘ, κ.ά.
Το αφιέρωμα «15 χρόνια
Φεστιβάλ. Μια συναρπαστική διαδρομή», το αφιέρωμα στον Πατρίσιο Γκουσμάν, οι
ενότητες του 15ου ΦΝΘ «Ανθρώπινα Δικαιώματα», «Κοινωνία και
Περιβάλλον», «Όψεις του Κόσμου», «Μικρές Αφηγήσεις», «Πορτρέτα: Ανθρώπινες
διαδρομές», «Ελληνικό Πανόραμα» και το σύνολο των ελληνικών ταινιών του
προγράμματος του 15ου ΦΝΘ, η έκθεση φωτογραφίας «Θεσσαλονίκη 101»,
καθώς και οι εκδηλώσεις της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης, χρηματοδοτούνται από την
Ευρωπαϊκή Ένωση – Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, στο πλαίσιο του ΠΕΠ
Κεντρικής Μακεδονίας 2007-2013.
Φεστιβάλ. Μια συναρπαστική διαδρομή», το αφιέρωμα στον Πατρίσιο Γκουσμάν, οι
ενότητες του 15ου ΦΝΘ «Ανθρώπινα Δικαιώματα», «Κοινωνία και
Περιβάλλον», «Όψεις του Κόσμου», «Μικρές Αφηγήσεις», «Πορτρέτα: Ανθρώπινες
διαδρομές», «Ελληνικό Πανόραμα» και το σύνολο των ελληνικών ταινιών του
προγράμματος του 15ου ΦΝΘ, η έκθεση φωτογραφίας «Θεσσαλονίκη 101»,
καθώς και οι εκδηλώσεις της Ταινιοθήκης Θεσσαλονίκης, χρηματοδοτούνται από την
Ευρωπαϊκή Ένωση – Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, στο πλαίσιο του ΠΕΠ
Κεντρικής Μακεδονίας 2007-2013.
15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης –
Εικόνες του 21ου Αιώνα
15 – 24 Μαρτίου 2013
ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΝΤΑΣ
23/3
23/3
O κύκλος
συζητήσεων «Κουβεντιάζοντας» του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ
Θεσσαλονίκης ολοκληρώθηκε το Σάββατο 23 Μαρτίου 2013. Στη συζήτηση συμμετείχαν
οι σκηνοθέτες Νίκος Νταγιαντάς (Little Land), Γιάνους
Μροζόβσκι (Βad Βoy –
Κελί υψίστης ασφαλείας), Τινατίν Γουρτσιάνι (Η μηχανή που κάνει τα πάντα να εξαφανίζονται)
και Χριστίνα Κουτσοσπύρου και Άραν Χιουζ (Στο λύκο).
συζητήσεων «Κουβεντιάζοντας» του 15ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ
Θεσσαλονίκης ολοκληρώθηκε το Σάββατο 23 Μαρτίου 2013. Στη συζήτηση συμμετείχαν
οι σκηνοθέτες Νίκος Νταγιαντάς (Little Land), Γιάνους
Μροζόβσκι (Βad Βoy –
Κελί υψίστης ασφαλείας), Τινατίν Γουρτσιάνι (Η μηχανή που κάνει τα πάντα να εξαφανίζονται)
και Χριστίνα Κουτσοσπύρου και Άραν Χιουζ (Στο λύκο).
Τη συζήτηση
άνοιξαν οι σκηνοθέτες Χριστίνα Κουτσοσπύρου και Άραν Χιουζ, κάνοντας μια μικρή
εισαγωγή για την ταινία τους Στο λύκο.
«Η ταινία πραγματοποιήθηκε σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Ελλάδας και
επικεντρώνεται στη ζωή δύο οικογενειών, στις σχέσεις τους και στο πώς παλεύουν για
την επιβίωση», ανέφερε χαρακτηριστικά η κ. Κουτσοσπύρου. Ο κ. Χιουζ συμπλήρωσε:
«Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που περιέχει κατά κάποιο τρόπο στοιχεία μυθοπλασίας.
Αυτή η ταινία ήταν το προσωπικό μας εγχείρημα για δυόμισι χρόνια και τώρα
χαίρομαι που προβάλλεται στο κοινό και έχουμε τη δυνατότητα να δούμε σχόλια και
αντιδράσεις».
άνοιξαν οι σκηνοθέτες Χριστίνα Κουτσοσπύρου και Άραν Χιουζ, κάνοντας μια μικρή
εισαγωγή για την ταινία τους Στο λύκο.
«Η ταινία πραγματοποιήθηκε σε ένα απομακρυσμένο χωριό της Ελλάδας και
επικεντρώνεται στη ζωή δύο οικογενειών, στις σχέσεις τους και στο πώς παλεύουν για
την επιβίωση», ανέφερε χαρακτηριστικά η κ. Κουτσοσπύρου. Ο κ. Χιουζ συμπλήρωσε:
«Πρόκειται για ένα ντοκιμαντέρ που περιέχει κατά κάποιο τρόπο στοιχεία μυθοπλασίας.
Αυτή η ταινία ήταν το προσωπικό μας εγχείρημα για δυόμισι χρόνια και τώρα
χαίρομαι που προβάλλεται στο κοινό και έχουμε τη δυνατότητα να δούμε σχόλια και
αντιδράσεις».
Στη συνέχεια,
το λόγο πήρε ο Νίκος Νταγιαντάς, ο οποίος ανέφερε σχετικά με την επιλογή του
θέματος της ταινίας του Little Land: «Πήγαμε
στην Ικαρία για να καταγράψουμε το γεγονός ότι το νησί αυτό είναι ένα από τα
τέσσερα μέρη του κόσμου όπου οι άνθρωποι ξεπερνούν τα 90 χρόνια ζωής. Τελικά η
ταινία μας δεν είναι για τη μακροβιότητα, αλλά τη χρησιμοποιήσαμε ως συνδετικό
κρίκο, δίνοντας μια διαφορετική οπτική για την Ελλάδα». Από την πλευρά της, η Τινατίν
Γουρτσιάνι ανέφερε ότι η ταινία της Η
μηχανή που κάνει τα πάντα να εξαφανίζονται, η οποία διαδραματίζεται στη
Γεωργία, εστιάζει στους νέους ανθρώπους, τη χώρα και την ίδια τη ζωή. «Στην
οντισιόν κάλεσα ανθρώπους ηλικίας 15 έως 23 ετών για να αφηγηθούν τις ιστορίες
τους. Στη συνέχεια, ακολούθησα τις ιστορίες που βρήκα πιο ενδιαφέρουσες», είπε
η δημιουργός.
το λόγο πήρε ο Νίκος Νταγιαντάς, ο οποίος ανέφερε σχετικά με την επιλογή του
θέματος της ταινίας του Little Land: «Πήγαμε
στην Ικαρία για να καταγράψουμε το γεγονός ότι το νησί αυτό είναι ένα από τα
τέσσερα μέρη του κόσμου όπου οι άνθρωποι ξεπερνούν τα 90 χρόνια ζωής. Τελικά η
ταινία μας δεν είναι για τη μακροβιότητα, αλλά τη χρησιμοποιήσαμε ως συνδετικό
κρίκο, δίνοντας μια διαφορετική οπτική για την Ελλάδα». Από την πλευρά της, η Τινατίν
Γουρτσιάνι ανέφερε ότι η ταινία της Η
μηχανή που κάνει τα πάντα να εξαφανίζονται, η οποία διαδραματίζεται στη
Γεωργία, εστιάζει στους νέους ανθρώπους, τη χώρα και την ίδια τη ζωή. «Στην
οντισιόν κάλεσα ανθρώπους ηλικίας 15 έως 23 ετών για να αφηγηθούν τις ιστορίες
τους. Στη συνέχεια, ακολούθησα τις ιστορίες που βρήκα πιο ενδιαφέρουσες», είπε
η δημιουργός.
Με τη σειρά
του, ο Γιάνους Μροζόβσκι εξήγησε γιατί στο ντοκιμαντέρ Βad Βoy – Κελί υψίστης ασφαλείας επέλεξε να
ασχοληθεί με μια φυλακή υψίστης ασφαλείας: «Με ενδιαφέρει το θέμα των φυλακών
εδώ και πολλά χρόνια και η συγκεκριμένη ταινία ολοκληρώνει μια τριλογία για τις
φυλακές. Το 1999 διάβασα μια ανοιχτή επιστολή γραμμένη από κρατούμενους σε μια
γαλλική εφημερίδα, η οποία ασκούσε σκληρή κριτική στην ‘’πολιτιστική ερημοποίηση’’
των γαλλικών φυλακών. Επικοινώνησα μαζί τους κι έτσι ξεκίνησα».
του, ο Γιάνους Μροζόβσκι εξήγησε γιατί στο ντοκιμαντέρ Βad Βoy – Κελί υψίστης ασφαλείας επέλεξε να
ασχοληθεί με μια φυλακή υψίστης ασφαλείας: «Με ενδιαφέρει το θέμα των φυλακών
εδώ και πολλά χρόνια και η συγκεκριμένη ταινία ολοκληρώνει μια τριλογία για τις
φυλακές. Το 1999 διάβασα μια ανοιχτή επιστολή γραμμένη από κρατούμενους σε μια
γαλλική εφημερίδα, η οποία ασκούσε σκληρή κριτική στην ‘’πολιτιστική ερημοποίηση’’
των γαλλικών φυλακών. Επικοινώνησα μαζί τους κι έτσι ξεκίνησα».
Στη
συνέχεια, η συζήτηση στράφηκε στο ζήτημα των στερεοτύπων και το πώς αυτά
επηρεάζουν την προσέγγιση των σκηνοθετών. Ο κ. Χιουζ, ανέφερε σχετικά: «Συνήθως
έχουμε μια βιβλική, ρομαντική εικόνα για τη ζωή των βοσκών. Εμείς στην ταινία θελήσαμε
να προσεγγίσουμε διαφορετικά το θέμα, να μην ωραιοποιήσουμε τη ζωή, η οποία στην
πραγματικότητα είναι δύσκολη και σκληρή». Η κ. Κουτσοσπύρου συμπλήρωσε: «Τέτοια
στερεότυπα αναπαράγονται και σε τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ με θέμα την αγροτική ζωή
στην Ελλάδα, τα οποία λειτουργούν ως μια στιγμιαία φωτογραφία της ζωής τους χωρίς
όμως να εμβαθύνουν. Εμείς θέλαμε να εμπλακούμε με τους ανθρώπους, να
εμβαθύνουμε στις σχέσεις τους».
συνέχεια, η συζήτηση στράφηκε στο ζήτημα των στερεοτύπων και το πώς αυτά
επηρεάζουν την προσέγγιση των σκηνοθετών. Ο κ. Χιουζ, ανέφερε σχετικά: «Συνήθως
έχουμε μια βιβλική, ρομαντική εικόνα για τη ζωή των βοσκών. Εμείς στην ταινία θελήσαμε
να προσεγγίσουμε διαφορετικά το θέμα, να μην ωραιοποιήσουμε τη ζωή, η οποία στην
πραγματικότητα είναι δύσκολη και σκληρή». Η κ. Κουτσοσπύρου συμπλήρωσε: «Τέτοια
στερεότυπα αναπαράγονται και σε τηλεοπτικά ντοκιμαντέρ με θέμα την αγροτική ζωή
στην Ελλάδα, τα οποία λειτουργούν ως μια στιγμιαία φωτογραφία της ζωής τους χωρίς
όμως να εμβαθύνουν. Εμείς θέλαμε να εμπλακούμε με τους ανθρώπους, να
εμβαθύνουμε στις σχέσεις τους».
Ο Νίκος
Νταγιαντάς από την πλευρά του, εκμεταλλεύθηκε τα στερεότυπα για να τα καταρρίψει.
«Η ταινία μου ξεκινά από τα στερεότυπα γιατί νομίζω ότι παρουσιάζοντάς τα,
μπορείς να αρχίσεις στη συνέχεια να τα αποδομείς και σε αυτό το κομμάτι το
ντοκιμαντέρ έχει τεράστιες δυνατότητες. Όταν φτιάχνεις ένα ντοκιμαντέρ, η ίδια
η ζωή ξεπερνά τα στερεότυπα, συνεχώς σε εκπλήσσει». Η Τινατίν Γουρτσιάνι
απέφυγε τα στερεότυπα: «Δεν δουλεύω με τα κλισέ, τα θεωρώ βαρετά. Μπορείς να
βρεις τέτοιες πληροφορίες για μια χώρα διαβάζοντας το wikipedia. Για
μένα έχει αξία να προσεγγίζεις μια χώρα μέσα από ανθρώπινες ιστορίες που σε
συγκινούν. Είναι ο μόνος τρόπος».
Νταγιαντάς από την πλευρά του, εκμεταλλεύθηκε τα στερεότυπα για να τα καταρρίψει.
«Η ταινία μου ξεκινά από τα στερεότυπα γιατί νομίζω ότι παρουσιάζοντάς τα,
μπορείς να αρχίσεις στη συνέχεια να τα αποδομείς και σε αυτό το κομμάτι το
ντοκιμαντέρ έχει τεράστιες δυνατότητες. Όταν φτιάχνεις ένα ντοκιμαντέρ, η ίδια
η ζωή ξεπερνά τα στερεότυπα, συνεχώς σε εκπλήσσει». Η Τινατίν Γουρτσιάνι
απέφυγε τα στερεότυπα: «Δεν δουλεύω με τα κλισέ, τα θεωρώ βαρετά. Μπορείς να
βρεις τέτοιες πληροφορίες για μια χώρα διαβάζοντας το wikipedia. Για
μένα έχει αξία να προσεγγίζεις μια χώρα μέσα από ανθρώπινες ιστορίες που σε
συγκινούν. Είναι ο μόνος τρόπος».
Για το ίδιο
θέμα τοποθετήθηκε και ο Γιάνους Μροζόβσκι: «Όταν συνάντησα φυλακισμένους ένιωσα
ότι συναντούσα ανθρώπους με τραγική μοίρα. Στη φυλακή ο χρόνος σταματά και
μπορείς να γνωρίσεις αληθινά τους ανθρώπους και να μάθεις τις προσωπικές τους
ιστορίες. Στην πρώτη ταινία της τριλογίας βρισκόμουν σε ένα κελί 15 τ.μ. για δύο
ώρες με επτά κρατουμένους, για τους οποίους το κοινό δεν έμαθε γιατί βρίσκονταν
στη φυλακή. Δέχτηκα κριτική στην Πολωνία γι’ αυτό. Εάν όμως ανέφερα τι είχε
κάνει ο καθένας, δεν θα μπορούσε πια ο θεατής να δει σ’ αυτούς τους ανθρώπους
τον αδερφό αλλά τον εγκληματία. Με ενδιαφέρει να δημιουργώ γέφυρες ανάμεσα στον
μέσα και έξω κόσμο». Ο ίδιος συμπλήρωσε χαρακτηριστικά: «Έκανα τα γυρίσματα στη
Πολωνία με μια κάμερα που μου είχε παραχωρηθεί από τη Γαλλία, αλλά στη Γαλλία
ποτέ δε μου επέτρεψαν να τραβήξω σε φυλακή. Τώρα, το ρητό μου είναι: ‘’δείξτε
μου τις φυλακές σας να σας πω ποιοι είστε’’».
θέμα τοποθετήθηκε και ο Γιάνους Μροζόβσκι: «Όταν συνάντησα φυλακισμένους ένιωσα
ότι συναντούσα ανθρώπους με τραγική μοίρα. Στη φυλακή ο χρόνος σταματά και
μπορείς να γνωρίσεις αληθινά τους ανθρώπους και να μάθεις τις προσωπικές τους
ιστορίες. Στην πρώτη ταινία της τριλογίας βρισκόμουν σε ένα κελί 15 τ.μ. για δύο
ώρες με επτά κρατουμένους, για τους οποίους το κοινό δεν έμαθε γιατί βρίσκονταν
στη φυλακή. Δέχτηκα κριτική στην Πολωνία γι’ αυτό. Εάν όμως ανέφερα τι είχε
κάνει ο καθένας, δεν θα μπορούσε πια ο θεατής να δει σ’ αυτούς τους ανθρώπους
τον αδερφό αλλά τον εγκληματία. Με ενδιαφέρει να δημιουργώ γέφυρες ανάμεσα στον
μέσα και έξω κόσμο». Ο ίδιος συμπλήρωσε χαρακτηριστικά: «Έκανα τα γυρίσματα στη
Πολωνία με μια κάμερα που μου είχε παραχωρηθεί από τη Γαλλία, αλλά στη Γαλλία
ποτέ δε μου επέτρεψαν να τραβήξω σε φυλακή. Τώρα, το ρητό μου είναι: ‘’δείξτε
μου τις φυλακές σας να σας πω ποιοι είστε’’».
Στη συνέχεια,
οι σκηνοθέτες μοιράστηκαν τα όσα έζησαν επιλέγοντας τους χαρακτήρες τους. «Ήξερα
από την αρχή ότι η διαδικασία της οντισιόν θα συμπεριλαμβανόταν στην
ταινία. Αν και το συνεργείο μου δεν ήξερε γεωργιανά, όλοι μας συμφωνήσαμε
στο ποιους ανθρώπους έπρεπε να επιλέξουμε. Ήταν ανοιχτοί, ειλικρινείς και
αυθεντικοί», ανέφερε η κ. Γουρτσιάνι. Ο κ. Νταγιαντάς είπε: «Ήταν σαφές ότι
μέρος της ταινίας θα ήταν για τον κόσμο της Ικαρίας, γι’ αυτό επιλέξαμε τον μελισσοκόμο
κ. Γιώργο, μιας πολύ ισχυρή προσωπικότητα, που επιπλέον κρατά ζωντανό τον
ικαριώτικο τρόπο ζωής. Το άλλο μέρος του φιλμ θα αφορούσε στους νέους που
έρχονται από τα αστικά κέντρα στην Ικαρία: έτσι επιλέξαμε τον Θοδωρή, που
ετοιμαζόταν να εγκατασταθεί στο νησί από την Αθήνα και να αρχίσει να καλλιεργεί
τη γη».
οι σκηνοθέτες μοιράστηκαν τα όσα έζησαν επιλέγοντας τους χαρακτήρες τους. «Ήξερα
από την αρχή ότι η διαδικασία της οντισιόν θα συμπεριλαμβανόταν στην
ταινία. Αν και το συνεργείο μου δεν ήξερε γεωργιανά, όλοι μας συμφωνήσαμε
στο ποιους ανθρώπους έπρεπε να επιλέξουμε. Ήταν ανοιχτοί, ειλικρινείς και
αυθεντικοί», ανέφερε η κ. Γουρτσιάνι. Ο κ. Νταγιαντάς είπε: «Ήταν σαφές ότι
μέρος της ταινίας θα ήταν για τον κόσμο της Ικαρίας, γι’ αυτό επιλέξαμε τον μελισσοκόμο
κ. Γιώργο, μιας πολύ ισχυρή προσωπικότητα, που επιπλέον κρατά ζωντανό τον
ικαριώτικο τρόπο ζωής. Το άλλο μέρος του φιλμ θα αφορούσε στους νέους που
έρχονται από τα αστικά κέντρα στην Ικαρία: έτσι επιλέξαμε τον Θοδωρή, που
ετοιμαζόταν να εγκατασταθεί στο νησί από την Αθήνα και να αρχίσει να καλλιεργεί
τη γη».
Από τη μεριά
της, η Χριστίνα Κουτσοσπύρου επεσήμανε: «Γνωρίζαμε τη μία από τις δύο
οικογένειες. Αμέσως όμως μόλις γνωρίσαμε και τη δεύτερη, θελήσαμε να τη
συμπεριλάβουμε στην ταινία γιατί η σχέση τους είχε μεγάλη ένταση. Την πρώτη
φορά που πήγαμε στο σπίτι τους με την κάμερα, βρεθήκαμε μπροστά σε μια
δραματική στιγμή, όπου τσακωνόταν το ζευγάρι. Ήταν σαν να είμαστε αόρατοι. Δεν
τους ένοιαζε η παρουσία μας». Ο Άραν Χιουζ πρόσθεσε: «Σημαντικό ρόλο έπαιξε το
γεγονός ότι οι άνθρωποι που διαλέξαμε δεν είχαν φύγει ποτέ από τον τόπο τους,
ήταν αυθεντικοί και δεμένοι με το τοπίο».
της, η Χριστίνα Κουτσοσπύρου επεσήμανε: «Γνωρίζαμε τη μία από τις δύο
οικογένειες. Αμέσως όμως μόλις γνωρίσαμε και τη δεύτερη, θελήσαμε να τη
συμπεριλάβουμε στην ταινία γιατί η σχέση τους είχε μεγάλη ένταση. Την πρώτη
φορά που πήγαμε στο σπίτι τους με την κάμερα, βρεθήκαμε μπροστά σε μια
δραματική στιγμή, όπου τσακωνόταν το ζευγάρι. Ήταν σαν να είμαστε αόρατοι. Δεν
τους ένοιαζε η παρουσία μας». Ο Άραν Χιουζ πρόσθεσε: «Σημαντικό ρόλο έπαιξε το
γεγονός ότι οι άνθρωποι που διαλέξαμε δεν είχαν φύγει ποτέ από τον τόπο τους,
ήταν αυθεντικοί και δεμένοι με το τοπίο».
Ο Γιάνους
Μροζόβσκι εξήγησε ότι την πρώτη φορά που απέκτησε πρόσβαση σε φυλακή υψίστης
ασφαλείας δεν μπόρεσε συναισθηματικά να κάνει ταινία. «Ένα χρόνο μετά σκέφτηκα
ότι ήταν κρίμα να έχω την πρόσβαση και να μην την αξιοποιήσω. Αρχικά σκόπευα να
κάνω μικρές ιστορίες για όλους, αλλά από την πρώτη μέρα που μίλησα με τον κρατούμενο
στο συγκεκριμένο κελί, ήξερα ότι θέλω να κάνω μια ταινία μόνο για αυτόν. Ήταν
ήδη στη φυλακή 2,5 χρόνια, δεν είχε σκοτώσει ή τραυματίσει κανένα κι αυτό με
διευκόλυνε να επικοινωνώ μαζί του, ήταν νέος και αστείος τύπος».
Μροζόβσκι εξήγησε ότι την πρώτη φορά που απέκτησε πρόσβαση σε φυλακή υψίστης
ασφαλείας δεν μπόρεσε συναισθηματικά να κάνει ταινία. «Ένα χρόνο μετά σκέφτηκα
ότι ήταν κρίμα να έχω την πρόσβαση και να μην την αξιοποιήσω. Αρχικά σκόπευα να
κάνω μικρές ιστορίες για όλους, αλλά από την πρώτη μέρα που μίλησα με τον κρατούμενο
στο συγκεκριμένο κελί, ήξερα ότι θέλω να κάνω μια ταινία μόνο για αυτόν. Ήταν
ήδη στη φυλακή 2,5 χρόνια, δεν είχε σκοτώσει ή τραυματίσει κανένα κι αυτό με
διευκόλυνε να επικοινωνώ μαζί του, ήταν νέος και αστείος τύπος».
Πώς
εξελίχθηκε όμως η σχέση των σκηνοθετών με τους χαρακτήρες των ταινιών τους; «Συνδέομαι
συναισθηματικά μαζί τους και κρατώ επαφή. Σε προηγούμενη ταινία μου, πλήρωσα για
να έρθει ο πρωταγωνιστής μου στις Κάννες, συνοδεία φρουρού. Σε αυτή την ταινία,
προσπάθησα μήνες για να μεταφέρουν τον ίδιο σε καλύτερη φυλακή. Για μένα, η
σχέση δεν τελειώνει με το πέρας της ταινίας» ανέφερε ο Γιάνους Μροζόβσκι. Στο
ίδιο κλίμα, ο Άραν Χιουζ είπε: «Έχουμε επιστρέψει πολλές φορές στο χωριό να
δούμε τις δύο οικογένειες και θα συνεχίσουμε να πηγαίνουμε. Η σχέση δεν
τελειώνει, η επαφή είναι αμοιβαία ευχάριστη και έχουμε γίνει φίλοι. Ακόμα και
χωρίς να μιλάω ελληνικά, μπορώ να κάθομαι για ώρες μαζί τους». Με τη σειρά του
ο Nίκος Νταγιαντάς ανέφερε: «Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι αυτό που
κινηματογραφώ είναι οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους, γι’ αυτό και τελικά
προσέθεσα το δικό μου voice over στην ταινία – ένιωσα ότι έλειπα από
αυτή». Η Τινατίν Γουρτσιάνι κρατά επαφή με όλους τους χαρακτήρες της και όπως είπε,
αυτό την εμποδίζει από το να ξεκινήσει ένα άλλο πρότζεκτ. «Είναι η
πρώτη μου ταινία και δεν ξέρω πώς να θέσω όρια. Επίσης επειδή η ταινία γίνεται
μέρος και της ζωής των χαρακτήρων, πρέπει να υπάρξει κάποια απόσταση για να
μπορέσουν και αυτοί να συνεχίσουν τη ζωή τους πλέον χωρίς την ταινία».
εξελίχθηκε όμως η σχέση των σκηνοθετών με τους χαρακτήρες των ταινιών τους; «Συνδέομαι
συναισθηματικά μαζί τους και κρατώ επαφή. Σε προηγούμενη ταινία μου, πλήρωσα για
να έρθει ο πρωταγωνιστής μου στις Κάννες, συνοδεία φρουρού. Σε αυτή την ταινία,
προσπάθησα μήνες για να μεταφέρουν τον ίδιο σε καλύτερη φυλακή. Για μένα, η
σχέση δεν τελειώνει με το πέρας της ταινίας» ανέφερε ο Γιάνους Μροζόβσκι. Στο
ίδιο κλίμα, ο Άραν Χιουζ είπε: «Έχουμε επιστρέψει πολλές φορές στο χωριό να
δούμε τις δύο οικογένειες και θα συνεχίσουμε να πηγαίνουμε. Η σχέση δεν
τελειώνει, η επαφή είναι αμοιβαία ευχάριστη και έχουμε γίνει φίλοι. Ακόμα και
χωρίς να μιλάω ελληνικά, μπορώ να κάθομαι για ώρες μαζί τους». Με τη σειρά του
ο Nίκος Νταγιαντάς ανέφερε: «Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι αυτό που
κινηματογραφώ είναι οι σχέσεις μου με τους ανθρώπους, γι’ αυτό και τελικά
προσέθεσα το δικό μου voice over στην ταινία – ένιωσα ότι έλειπα από
αυτή». Η Τινατίν Γουρτσιάνι κρατά επαφή με όλους τους χαρακτήρες της και όπως είπε,
αυτό την εμποδίζει από το να ξεκινήσει ένα άλλο πρότζεκτ. «Είναι η
πρώτη μου ταινία και δεν ξέρω πώς να θέσω όρια. Επίσης επειδή η ταινία γίνεται
μέρος και της ζωής των χαρακτήρων, πρέπει να υπάρξει κάποια απόσταση για να
μπορέσουν και αυτοί να συνεχίσουν τη ζωή τους πλέον χωρίς την ταινία».
Οι ταινίες εντάσσονται σε ενότητες που
χρηματοδοτούνται, μεταξύ άλλων δράσεων του 15ου ΦΝΘ, από την Ευρωπαϊκή Ένωση –
Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, στο πλαίσιο του ΠΕΠ Κεντρικής
Μακεδονίας 2007-2013.
χρηματοδοτούνται, μεταξύ άλλων δράσεων του 15ου ΦΝΘ, από την Ευρωπαϊκή Ένωση –
Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης, στο πλαίσιο του ΠΕΠ Κεντρικής
Μακεδονίας 2007-2013.
15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης –
Εικόνες του 21ου Αιώνα
15 – 24 Μαρτίου 2013
ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ
«Πρόσβαση στη ζωή»
Στο πλαίσιο του 15ου
Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 23 Μαρτίου 2013,
στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, ανοιχτή συζήτηση με τίτλο «Πρόσβαση στη ζωή», με
αφορμή την ταινία Φωτιά στο αίμα του Ντίλαν Μόαν Γκρέι, που
προβλήθηκε στη φετινή διοργάνωση. Το βασικό θέμα της συζήτησης ήταν η πρόσβαση
στα γενόσημα φάρμακα
και το πώς τόσο οι φαρμακευτικές εταιρείες όσο και οι κυβερνήσεις της Δύσης την
εμποδίζουν συνειδητά. Στη συζήτηση συμμετείχαν ο γιατρός και υπεύθυνος προγραμμάτων στους Γιατρούς Χωρίς
Σύνορα, Απόστολος Βεΐζης, ο καθηγητής υγιεινής, κοινωνικής ιατρικής και
πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας Αλέξης Μπένος, ενώ στο θέμα τοποθετήθηκε και μέσω
SKYPE, ο σκηνοθέτης
της ταινίας Ντίλαν Μόαν Γκρέι.
Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 23 Μαρτίου 2013,
στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, ανοιχτή συζήτηση με τίτλο «Πρόσβαση στη ζωή», με
αφορμή την ταινία Φωτιά στο αίμα του Ντίλαν Μόαν Γκρέι, που
προβλήθηκε στη φετινή διοργάνωση. Το βασικό θέμα της συζήτησης ήταν η πρόσβαση
στα γενόσημα φάρμακα
και το πώς τόσο οι φαρμακευτικές εταιρείες όσο και οι κυβερνήσεις της Δύσης την
εμποδίζουν συνειδητά. Στη συζήτηση συμμετείχαν ο γιατρός και υπεύθυνος προγραμμάτων στους Γιατρούς Χωρίς
Σύνορα, Απόστολος Βεΐζης, ο καθηγητής υγιεινής, κοινωνικής ιατρικής και
πρωτοβάθμιας φροντίδας υγείας Αλέξης Μπένος, ενώ στο θέμα τοποθετήθηκε και μέσω
SKYPE, ο σκηνοθέτης
της ταινίας Ντίλαν Μόαν Γκρέι.
Ανοίγοντας
τη συζήτηση ο δημιουργός της ταινίας, επεσήμανε ότι κεντρικό ζήτημα στο θέμα
των γενοσήμων είναι το μονοπώλιο στην πατέντα, που διατηρούν οι φαρμακοβιομηχανίες.
«Αυτό δεν σχετίζεται μόνο με τη διαφορά τιμής. Αν για παράδειγμα η γρίπη των
πτηνών εξελιχθεί σε πανδημία οι κυβερνήσεις δεν θα αφήσουν τους πληθυσμούς
χωρίς φάρμακο», εξήγησε. Ο κ. Γκρέι σχολίασε την κατάσταση στην Ελλάδα,
λέγοντας ότι οι φαρμακοβιομηχανίες καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να
δυσφημίσουν τα γενόσημα, για να διατηρήσουν το μερίδιο αγοράς και τα κέρδη
τους, και κάλεσε τον κόσμο να μην σκέφτεται ότι οι πολυεθνικές είναι αήττητες.
τη συζήτηση ο δημιουργός της ταινίας, επεσήμανε ότι κεντρικό ζήτημα στο θέμα
των γενοσήμων είναι το μονοπώλιο στην πατέντα, που διατηρούν οι φαρμακοβιομηχανίες.
«Αυτό δεν σχετίζεται μόνο με τη διαφορά τιμής. Αν για παράδειγμα η γρίπη των
πτηνών εξελιχθεί σε πανδημία οι κυβερνήσεις δεν θα αφήσουν τους πληθυσμούς
χωρίς φάρμακο», εξήγησε. Ο κ. Γκρέι σχολίασε την κατάσταση στην Ελλάδα,
λέγοντας ότι οι φαρμακοβιομηχανίες καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια για να
δυσφημίσουν τα γενόσημα, για να διατηρήσουν το μερίδιο αγοράς και τα κέρδη
τους, και κάλεσε τον κόσμο να μην σκέφτεται ότι οι πολυεθνικές είναι αήττητες.
Σε
ερώτηση του κοινού για το πώς αποφάσισε να κάνει την ταινία, ο σκηνοθέτης
σημείωσε ότι η ιδέα γεννήθηκε το 2004 όταν διάβασε ένα άρθρο για τα γενόσημα
αντιρετροϊκά φάρμακα. Ήρθε σε επαφή με τα πρόσωπα που αναφέρονταν στο
δημοσίευμα, δίχως ωστόσο να έχει πάρει την απόφαση να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ.
«Συνειδητοποίησα ότι οι πληροφορίες ήταν ελάχιστες, υπήρχαν μόνο κάποια
επιφανειακά δημοσιεύματα και το θέμα έμενε στη σκιά. Η σημασία του όμως με
οδήγησε στην απόφαση να κάνω αυτή την ταινία». Όπως υπογράμμισε ο δημιουργός,
το εγχείρημα είχε πολλές προκλήσεις, καθώς συνδύαζε θέματα υγείας, πολιτικής,
διεθνούς εμπορίου, πνευματικής ιδιοκτησίας, ενώ στα ζητήματα των ασθενών με HIV-AIDS υπήρχε έντονη και η κοινωνική
διάσταση. Το βασικό συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε είναι το πόσο επικίνδυνα
μπορούν να γίνουν τα μονοπώλια στο χώρο της υγείας. «Οι φαρμακοβιομηχανίες
υποστηρίζουν ότι η έρευνα και παραγωγή είναι εξαιρετικά δαπανηρές, αλλά αυτό
δεν ισχύει. Οι φαρμακευτικές εταιρείες επενδύουν περισσότερο σε φάρμακα όπως το
βιάγκρα. Το 80% της έρευνας χρηματοδοτείται με δημόσιο χρήμα, για αυτό οι
κυβερνήσεις πρέπει να πάψουν να μεταφέρουν μονοπωλιακά δικαιώματα σε ιδιωτικές
επιχειρήσεις που δεν εξυπηρετούν το κοινό καλό».
ερώτηση του κοινού για το πώς αποφάσισε να κάνει την ταινία, ο σκηνοθέτης
σημείωσε ότι η ιδέα γεννήθηκε το 2004 όταν διάβασε ένα άρθρο για τα γενόσημα
αντιρετροϊκά φάρμακα. Ήρθε σε επαφή με τα πρόσωπα που αναφέρονταν στο
δημοσίευμα, δίχως ωστόσο να έχει πάρει την απόφαση να γυρίσει ένα ντοκιμαντέρ.
«Συνειδητοποίησα ότι οι πληροφορίες ήταν ελάχιστες, υπήρχαν μόνο κάποια
επιφανειακά δημοσιεύματα και το θέμα έμενε στη σκιά. Η σημασία του όμως με
οδήγησε στην απόφαση να κάνω αυτή την ταινία». Όπως υπογράμμισε ο δημιουργός,
το εγχείρημα είχε πολλές προκλήσεις, καθώς συνδύαζε θέματα υγείας, πολιτικής,
διεθνούς εμπορίου, πνευματικής ιδιοκτησίας, ενώ στα ζητήματα των ασθενών με HIV-AIDS υπήρχε έντονη και η κοινωνική
διάσταση. Το βασικό συμπέρασμα στο οποίο κατέληξε είναι το πόσο επικίνδυνα
μπορούν να γίνουν τα μονοπώλια στο χώρο της υγείας. «Οι φαρμακοβιομηχανίες
υποστηρίζουν ότι η έρευνα και παραγωγή είναι εξαιρετικά δαπανηρές, αλλά αυτό
δεν ισχύει. Οι φαρμακευτικές εταιρείες επενδύουν περισσότερο σε φάρμακα όπως το
βιάγκρα. Το 80% της έρευνας χρηματοδοτείται με δημόσιο χρήμα, για αυτό οι
κυβερνήσεις πρέπει να πάψουν να μεταφέρουν μονοπωλιακά δικαιώματα σε ιδιωτικές
επιχειρήσεις που δεν εξυπηρετούν το κοινό καλό».
Ενδιαφέροντα
στοιχεία για την πρόσβαση των πληθυσμών σε φαρμακευτική αγωγή έδωσε ο γιατρός
και υπεύθυνος προγραμμάτων στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ), Απόστολος Βεΐζης.
Όπως εξήγησε οι ΓΧΣ δραστηριοποιούνται από το 1971 και σήμερα έχουν παρουσία σε
65 χώρες, παρέχοντας υπηρεσίες υγείας σε 8 εκατομμύρια ασθενείς. Στα ιατρεία
των ΓΧΣ λαμβάνουν θεραπευτική αγωγή 200.000 ασθενείς του ιού του HIV-AIDS, 30.000 που πάσχουν από φυματίωση
και 50.000 από καλαζάρ. Σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης το ένα τρίτο του
παγκόσμιου πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε φάρμακα, καθώς είτε είναι ακριβά είτε
σε πολλές περιπτώσεις σταμάτησε η παραγωγή τους καθώς οι βιομηχανίες δεν
έκριναν ότι θα τους αποφέρει κέρδος. Το 1996 οι φαρμακοβιομηχανίες αύξησαν τις
τιμές των αντιρετροϊκών φαρμάκων για την αγωγή του HIV-AIDS σε 15.000 δολάρια ανά ασθενή το
χρόνο. Τότε έγιναν εκστρατείες υπέρ της πρόσβασης στα βασικά φάρμακα και
ασκήθηκε πίεση σε κυβερνήσεις και εταιρείες προκειμένου να επενδύσουν στην
έρευνα. Σήμερα οι ΓΧΣ χρησιμοποιούν θεραπευτική αγωγή με γενόσημα που κοστίζουν
80 δολάρια ανά ασθενή το χρόνο (με αποτελεσματικότητα 95 έως 98%), ενώ το
κόστος των πρωτότυπων φαρμάκων παραμένει 15.000 ετησίως. Το 2003 οι ΓΧΣ
πραγματοποίησαν εκστρατεία για τα φάρμακα για “ξεχασμένες ασθένειες”, ώστε
δημόσιοι φορείς να πραγματοποιήσουν έρευνα και ανάπτυξη φαρμάκων, για να μην
υφίσταται πατέντα. Ο κ. Βεΐζης ανέφερε ως παράδειγμα την έλλειψη έρευνας στη
φυματίωση, η οποία διαγιγνώσκεται ακόμα με τη μέθοδο του 19ου αιώνα, ενώ τα
εμβόλια κατά της ασθένειας είναι τα ίδια από το 1920 και τα φάρμακα από το
1950. Κάθε χρόνο πεθαίνουν 1,7 εκατομμύρια άνθρωποι από φυματίωση, ακόμη και
στις μέρες μας.
στοιχεία για την πρόσβαση των πληθυσμών σε φαρμακευτική αγωγή έδωσε ο γιατρός
και υπεύθυνος προγραμμάτων στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα (ΓΧΣ), Απόστολος Βεΐζης.
Όπως εξήγησε οι ΓΧΣ δραστηριοποιούνται από το 1971 και σήμερα έχουν παρουσία σε
65 χώρες, παρέχοντας υπηρεσίες υγείας σε 8 εκατομμύρια ασθενείς. Στα ιατρεία
των ΓΧΣ λαμβάνουν θεραπευτική αγωγή 200.000 ασθενείς του ιού του HIV-AIDS, 30.000 που πάσχουν από φυματίωση
και 50.000 από καλαζάρ. Σύμφωνα με στοιχεία της οργάνωσης το ένα τρίτο του
παγκόσμιου πληθυσμού δεν έχει πρόσβαση σε φάρμακα, καθώς είτε είναι ακριβά είτε
σε πολλές περιπτώσεις σταμάτησε η παραγωγή τους καθώς οι βιομηχανίες δεν
έκριναν ότι θα τους αποφέρει κέρδος. Το 1996 οι φαρμακοβιομηχανίες αύξησαν τις
τιμές των αντιρετροϊκών φαρμάκων για την αγωγή του HIV-AIDS σε 15.000 δολάρια ανά ασθενή το
χρόνο. Τότε έγιναν εκστρατείες υπέρ της πρόσβασης στα βασικά φάρμακα και
ασκήθηκε πίεση σε κυβερνήσεις και εταιρείες προκειμένου να επενδύσουν στην
έρευνα. Σήμερα οι ΓΧΣ χρησιμοποιούν θεραπευτική αγωγή με γενόσημα που κοστίζουν
80 δολάρια ανά ασθενή το χρόνο (με αποτελεσματικότητα 95 έως 98%), ενώ το
κόστος των πρωτότυπων φαρμάκων παραμένει 15.000 ετησίως. Το 2003 οι ΓΧΣ
πραγματοποίησαν εκστρατεία για τα φάρμακα για “ξεχασμένες ασθένειες”, ώστε
δημόσιοι φορείς να πραγματοποιήσουν έρευνα και ανάπτυξη φαρμάκων, για να μην
υφίσταται πατέντα. Ο κ. Βεΐζης ανέφερε ως παράδειγμα την έλλειψη έρευνας στη
φυματίωση, η οποία διαγιγνώσκεται ακόμα με τη μέθοδο του 19ου αιώνα, ενώ τα
εμβόλια κατά της ασθένειας είναι τα ίδια από το 1920 και τα φάρμακα από το
1950. Κάθε χρόνο πεθαίνουν 1,7 εκατομμύρια άνθρωποι από φυματίωση, ακόμη και
στις μέρες μας.
Όπως
είπε ο κ. Βεϊζης «σήμερα εξελίσσεται μάχη μεταξύ της ΕΕ και της κυβέρνησης της
Ινδίας, μεγάλης παραγωγού γενοσήμων, για να επιτευχθεί ειδική εμπορική
συμφωνία. Σε παγκόσμιο επίπεδο δυσκολεύουν τα πράγματα και από το 2016 ακόμα
και οι λιγότερο αναπτυγμένες χώρες θα βάζουν αυστηρότερους κανόνες για τις
πατέντες. Εν ονόματι της προστασίας της καινοτομίας και εν ονόματι της κρίσης,
μειώνονται τα όπλα μας ως γιατρών». Στη συνέχεια ο κ. Βεϊζης κάλεσε το κοινό να
συμμετάσχει στην εκστρατεία της οργάνωσης σχετικά με την συμφωνία που
επεξεργάζεται η ΕΕ με την Ινδία.
είπε ο κ. Βεϊζης «σήμερα εξελίσσεται μάχη μεταξύ της ΕΕ και της κυβέρνησης της
Ινδίας, μεγάλης παραγωγού γενοσήμων, για να επιτευχθεί ειδική εμπορική
συμφωνία. Σε παγκόσμιο επίπεδο δυσκολεύουν τα πράγματα και από το 2016 ακόμα
και οι λιγότερο αναπτυγμένες χώρες θα βάζουν αυστηρότερους κανόνες για τις
πατέντες. Εν ονόματι της προστασίας της καινοτομίας και εν ονόματι της κρίσης,
μειώνονται τα όπλα μας ως γιατρών». Στη συνέχεια ο κ. Βεϊζης κάλεσε το κοινό να
συμμετάσχει στην εκστρατεία της οργάνωσης σχετικά με την συμφωνία που
επεξεργάζεται η ΕΕ με την Ινδία.
Από
την πλευρά του ο καθηγητής Αλέξης Μπένος σχολίασε ότι ακόμα και αν οι
φαρμακοβιομηχανίες πληρώσουν πρόστιμα της τάξης του 1,5 δις δολαρίων, όπως
συνέβη με τη φαρμακευτική εταιρία Eli Lilly στις ΗΠΑ, τα κέρδη τους είναι
πολλαπλάσια.
την πλευρά του ο καθηγητής Αλέξης Μπένος σχολίασε ότι ακόμα και αν οι
φαρμακοβιομηχανίες πληρώσουν πρόστιμα της τάξης του 1,5 δις δολαρίων, όπως
συνέβη με τη φαρμακευτική εταιρία Eli Lilly στις ΗΠΑ, τα κέρδη τους είναι
πολλαπλάσια.
Μιλώντας
για το τοπίο στην Ελλάδα, σχολίασε ότι την τελευταία δεκαετία οι διαδοχικοί
υπουργοί υγείας «κατάφεραν να δυσφημίσουν τα γενόσημα. Φωνάζαμε όσο μπορούσαμε
υπέρ του γενοσήμου και τότε μας έλεγαν ότι ”τα παίρνουμε” από τις εταιρείες
γενοσήμων. Σε χώρες όπως η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία το γενόσημο θεωρείται
αυτονόητο. Τελικά το γενόσημο υιοθετήθηκε στο πλαίσιο της πολιτικής ελέγχου των
δημόσιων δαπανών, αλλά έγινε με λάθος τρόπο. Με βάση τις υπουργικές αποφάσεις
οι τιμές στο γενόσημο πρέπει να είναι στο 80% της τιμής του πρωτότυπου. Σήμερα
έχουν διαλυθεί πλήρως οι ελεγκτικοί μηχανισμοί και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε
την πραγματική σύσταση και ποιότητα των φαρμάκων».
για το τοπίο στην Ελλάδα, σχολίασε ότι την τελευταία δεκαετία οι διαδοχικοί
υπουργοί υγείας «κατάφεραν να δυσφημίσουν τα γενόσημα. Φωνάζαμε όσο μπορούσαμε
υπέρ του γενοσήμου και τότε μας έλεγαν ότι ”τα παίρνουμε” από τις εταιρείες
γενοσήμων. Σε χώρες όπως η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία το γενόσημο θεωρείται
αυτονόητο. Τελικά το γενόσημο υιοθετήθηκε στο πλαίσιο της πολιτικής ελέγχου των
δημόσιων δαπανών, αλλά έγινε με λάθος τρόπο. Με βάση τις υπουργικές αποφάσεις
οι τιμές στο γενόσημο πρέπει να είναι στο 80% της τιμής του πρωτότυπου. Σήμερα
έχουν διαλυθεί πλήρως οι ελεγκτικοί μηχανισμοί και δεν μπορούμε να γνωρίζουμε
την πραγματική σύσταση και ποιότητα των φαρμάκων».
Το
βασικό ερώτημα για τον κ. Μπένο είναι αν το φάρμακο είναι εμπόρευμα ή κοινωνικό
αγαθό. Όπως είπε, μπορεί η ελονοσία να αφορά εκατομμύρια ανθρώπους «αλλά η
βιομηχανία δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ γιατί η αγορά είναι μικρή. Η φαρμακοβιομηχανία
επιθυμεί το κέρδος και για αυτό δημιουργεί νέες ανάγκες, φάρμακα lifestyle για
τους καταναλωτές στον δυτικό κόσμο. Από το 1975 έως το 2004 δημιουργήθηκαν 1556
νέα φάρμακα. Μόλις 1,3 από αυτά ήταν για ασθένειες που στοιχίζουν ζωές». Για
τον ίδιο, είναι σημαντικό «να έχουμε εθνική φαρμακοβιομηχανία, για τις ανάγκες
και όχι για το κέρδος. Αυτό δεν μπορείς να το περιμένεις από μια ιδιωτική
εταιρεία αλλά από το δημόσιο σύστημα».
βασικό ερώτημα για τον κ. Μπένο είναι αν το φάρμακο είναι εμπόρευμα ή κοινωνικό
αγαθό. Όπως είπε, μπορεί η ελονοσία να αφορά εκατομμύρια ανθρώπους «αλλά η
βιομηχανία δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ γιατί η αγορά είναι μικρή. Η φαρμακοβιομηχανία
επιθυμεί το κέρδος και για αυτό δημιουργεί νέες ανάγκες, φάρμακα lifestyle για
τους καταναλωτές στον δυτικό κόσμο. Από το 1975 έως το 2004 δημιουργήθηκαν 1556
νέα φάρμακα. Μόλις 1,3 από αυτά ήταν για ασθένειες που στοιχίζουν ζωές». Για
τον ίδιο, είναι σημαντικό «να έχουμε εθνική φαρμακοβιομηχανία, για τις ανάγκες
και όχι για το κέρδος. Αυτό δεν μπορείς να το περιμένεις από μια ιδιωτική
εταιρεία αλλά από το δημόσιο σύστημα».
Ένας
παρευρισκόμενος, ειδικευόμενος γιατρός παρατήρησε ότι ο ιατρικός κόσμος παραμένει
διστακτικός καθώς τα γενόσημα παρουσιάστηκαν ως φάρμακα που δεν περνούν από την
ίδια διαδικασία πιστοποίησης (παρά μόνο συγκρίνονται με το πρωτότυπο) και
δημιουργήθηκαν αμφιβολίες για το αν πληρούνται οι όροι υγιεινής και τεχνικού
ελέγχου επειδή παράγονται σε μη δυτικές χώρες.
Πάνω σ’ αυτό, ο κ. Γκρέι σχολίασε ότι οι όροι ελέγχου είναι το ίδιο
αυστηροί στην Ινδία με αυτούς που θέτει ο FDA στις ΗΠΑ και ότι σε κάθε
περίπτωση τα γενόσημα αντιρετροϊκά φάρμακα χρηματοδοτούνται από παγκόσμιο
ταμείο και λαμβάνουν πιστοποίηση από τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας πριν
εξαχθούν στην Αφρική. «Συχνά δε, οι έλεγχοι είναι ιδιαίτερα αυστηροί και οι
εγκαταστάσεις παραγωγής πολύ πιο σύγχρονες σε σύγκριση με χώρες του
αναπτυγμένου κόσμου. Στην Ελλάδα απ’ ότι καταλαβαίνω υπάρχει τεράστια
παραπληροφόρηση. Είναι σοκαριστικό που δεν έχει υπάρξει σωστή ενημέρωση για τα
γενόσημα», κατέληξε.
παρευρισκόμενος, ειδικευόμενος γιατρός παρατήρησε ότι ο ιατρικός κόσμος παραμένει
διστακτικός καθώς τα γενόσημα παρουσιάστηκαν ως φάρμακα που δεν περνούν από την
ίδια διαδικασία πιστοποίησης (παρά μόνο συγκρίνονται με το πρωτότυπο) και
δημιουργήθηκαν αμφιβολίες για το αν πληρούνται οι όροι υγιεινής και τεχνικού
ελέγχου επειδή παράγονται σε μη δυτικές χώρες.
Πάνω σ’ αυτό, ο κ. Γκρέι σχολίασε ότι οι όροι ελέγχου είναι το ίδιο
αυστηροί στην Ινδία με αυτούς που θέτει ο FDA στις ΗΠΑ και ότι σε κάθε
περίπτωση τα γενόσημα αντιρετροϊκά φάρμακα χρηματοδοτούνται από παγκόσμιο
ταμείο και λαμβάνουν πιστοποίηση από τον παγκόσμιο οργανισμό υγείας πριν
εξαχθούν στην Αφρική. «Συχνά δε, οι έλεγχοι είναι ιδιαίτερα αυστηροί και οι
εγκαταστάσεις παραγωγής πολύ πιο σύγχρονες σε σύγκριση με χώρες του
αναπτυγμένου κόσμου. Στην Ελλάδα απ’ ότι καταλαβαίνω υπάρχει τεράστια
παραπληροφόρηση. Είναι σοκαριστικό που δεν έχει υπάρξει σωστή ενημέρωση για τα
γενόσημα», κατέληξε.
