Fake Time (κριτική θεάτρου) γράφει ο Ηρακλής Τραϊανός Δούκας

ΔΙΑΦΟΡΑ


Fake Time (κριτική θεάτρου)

γράφει ο Ηρακλής Τραϊανός Δούκας



Οι < καλοί > τρόποι του καθωσπρεπισμού και
της ξενομανίας, το απίστευτο <ραγιαδιλί

κι>
μας, Η ΤΑΞΗ , Η ΗΘΙΚΗ, Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ με τα < όργανα> και τα φερέφωνα της, το
FAKE της Τέχνης και την άτεχνων, της κουλτούρας, του τρόπου της ρηχής διασκέδασης-εκτόνωσης
, ο παλιάτσος ΕΛΛΗΝΑΣ, αλλοτε με γραβάτα κι άλλοτε ντυμένος κλόουν – καλόγερος-
κλόουν η ELVIS PRISLEY, κομμουνιστής, χρυσαυγίτης, δεξιός, μεσαίος, αδιαφορος, άσχετος,
ανεξάρτητος, ημικομουνιστής, βασιλικός άλλα πανω απ’ όλα ωχαδερφιστής και <τον
κωλο μου φυλαω> ο τραγέλαφος της πολιτικής (βλέπε στο δωμάτιο ΤΟ ΣΤΡΗΠ ΤΗΖ ΤΗΣ
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ) το έρεβος της παιδείας εδώ και το χάος της ΥΓΕΙΑΣ, ο μεσαίωνας της
αγνοίας με τον ρόλο της τηλεόρασης και της πολυεθνικής αλυσίδας των συντονισμένων
ΜΜΕ με τον αποπροσανατολισμό και την παραπλάνηση … η έλλειψη – ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΣΗ της επικοινωνίας
μεταξύ μας (βλέπε στα 3ΔΩΜΑΤΙΑ της ΤΡΑΜΠΑΛΑΣ) το σεξιστικό και ποδοσφαιριστικό όπιο
και αδιέξοδο, η πολύ της μόδας έλλειψη αισιοδοξίας, ελπίδας και προοπτικής κύρια
ανάμεσα στους νεους, ποσο μαλλον στους παλιότερους, το ψέμα, το ψεύτικο , το πλαστό
, το ΔΗΘΕΝ, η ψευδαίσθηση που κυβερναει ολες τις αισθήσεις πια, τις σκέψεις του
κοσμου όλου τόσα χρόνια τωρα, το κενό και την πλήξη του <ΕΓΩ> μας ,του σώματος
υποφέροντος … 



Κάπως έτσι εισπράξαμε την Κυριακή του Μάρτη την παράσταση FAKE TIME και κάπως έτσι
<ψυχαναλυθήκαμε> ικανοποιητικά θεραπευθέντες σαν κοινό και σαν άτομα στο δίωρο
και.. της πρωτότυπης ομολογώ για τα ελληνικά δεδομένα παράστασης της κυρίας ΛΕΛΑΣ
ΡΑΜΟΓΛΟΥ στο εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο ΑΡΙΣΤΟΝ της πλατείας Bαρδαρίου της Θεσσαλονίκης
και <ψυχαγωγηθήκαμε>, με τη πραγματική έννοια του όρου <αγωγή της ψυχής>.

Άλλοτε <θεατρική τελετουργία> και άλλοτε <τσίρκο>, άλλοτε κατάνυξη και
άλλοτε μέθεξη, διδακτικό, βασανιστικό του νού και των αισθήσεων, άλλοτε ψυχιατρείο
η ανακριτικό γραφείο, το έργο της κυρίας ΡΑΜΟΓΛΟΥ: FAKE TIME ή για μένα <η μεταμόρφωση
ενός σύγχρονου ανυποψίαστου θεατή σε ΑΛΙΚΗ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΑΚΟΥΣΙΑΣ ΑΥΤΟ-ΕΝΔΟΣΚΟΠΙΣΗΣ>
σε ύφος (Alice’s Adventures in Wonderland), μέσα του 19ου αιώνα από τον άγγλο Λιούις
Κάρολ, κατά κόσμον Τσαρλς Λούντβιντζ Ντόντγκσον, η παράσταση μας μάγεψε κυριολεκτικά
και ανέσυρε τόσα συνειρμικά μας βιώματα που αξίζει  να πούμε ένα τεράστιο ΕΥΓΕ
σ όλους τους συντελεστές της.

Η μήπως δεν ζούμε στη χώρα των ψευδαισθήσεων, των πραγματικά διδακτικών πολύπλευρων
εκφάνσεως της ελληνικής παραποιημένης – επιδιορθωμένης και προσαρμοσμένης ζωής,
ενός Έλληνα η μιας Ελληνίδας χωρίς <ταυτότητα> χαμένων ανάμεσα σε συμπληγάδες
εκμετάλλευσης, καταπίεσης, αποπροσανατολισμένης, χωρίς πυξίδα. μέλλον, προοπτική
και σε κουκούλι ανασφάλειας! Ανάμεσα σε υπόγειες διαδρομές, ύποπτες εξαρτήσεις,
προδοσίες εθνικές και ανθρωπιστικές, αυτοκτονίες καθημερινές, ορατές ή και αόρατες!


Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *