ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΑΙ ΒΙΝΤΕΟ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ (ΝΤΕ ΣΑΝΤ ΣΤΗ ΖΥΣΤΙΝ
στο θεατρο Αυλαια για 10 μονο παραστασεις 2-6, 9-13 Απριλίου 2014.
Συντελέστες
Κείμενο – Σκηνοθεσία – Φωτισμοί: Cezaris Graužinis
Μετάφραση: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου
Κοστούμια: Vilma Galeckaite- Dabkiene
Ηχητικό Περιβάλλον: Martynas Bialobžeskis
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΕΜΙΕΡΑ (ΝΤΕ ΣΑΝΤ ΣΤΗ ΖΥΣΤΙΝ
στο θεατρο Αυλαια για 10 μονο παραστασεις 2-6, 9-13 Απριλίου 2014.
ΖΥΣΤΙΝ ΜΑΡΚΗΣΙΟΣ ΝΤΕ
ΣΑΝΤ
ΣΑΝΤ
κριτικη ΑΓΓΕΛΑ ΜΑΝΤΖΙΟΥ
Μονόλογος της Μαντάμ Ντελμόνζ προς τη Ζυστίν, τη δωδεκάχρονη και άπορη παρθένα,τη ζωή της οποίας παρακολουθεί η
σκέψη του Μαρκήσιου ντε Σαντ μέχρι την
ηλικία των είκοσι έξι ετών. Ένα σύστημα σκέψης που με αφορμή τη σεξουαλικότητα
και την αναζήτηση της ηδονής ανατέμνει τους κώδικες της αστικής ηθικής και τις
καθιερωμένες αντιλήψεις της θρησκείας . Μια φιλοσοφική θεώρηση του κόσμου της
ηδονής σε όλες τις εκδοχές που αγγίζουν το απαγορευμένο, το τολμηρό και έκφυλο,
στη φαντασίωση της ικανοποίησης και της ελευθεριότητας, της ανταλλαγής και της κατάκτησης. Απωθημένες
επιθυμίες των εκπροσώπων της κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας που ικανοποιεί
η δύναμη του χρήματος που υποτάσσει το σώμα της επιθυμίας και υποτάσσεται στη φαντασίωση που κεντρίζει
τη λαγνεία και εκμηδενίζει στην κωμική
ματαιότητα. Σαγήνη της βίας, του
απαγορευμένου, σύζευξη της ομορφιάς και του χρήματος, στην επιβίωση των φύλων
και της αστικής τάξης.
σκέψη του Μαρκήσιου ντε Σαντ μέχρι την
ηλικία των είκοσι έξι ετών. Ένα σύστημα σκέψης που με αφορμή τη σεξουαλικότητα
και την αναζήτηση της ηδονής ανατέμνει τους κώδικες της αστικής ηθικής και τις
καθιερωμένες αντιλήψεις της θρησκείας . Μια φιλοσοφική θεώρηση του κόσμου της
ηδονής σε όλες τις εκδοχές που αγγίζουν το απαγορευμένο, το τολμηρό και έκφυλο,
στη φαντασίωση της ικανοποίησης και της ελευθεριότητας, της ανταλλαγής και της κατάκτησης. Απωθημένες
επιθυμίες των εκπροσώπων της κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας που ικανοποιεί
η δύναμη του χρήματος που υποτάσσει το σώμα της επιθυμίας και υποτάσσεται στη φαντασίωση που κεντρίζει
τη λαγνεία και εκμηδενίζει στην κωμική
ματαιότητα. Σαγήνη της βίας, του
απαγορευμένου, σύζευξη της ομορφιάς και του χρήματος, στην επιβίωση των φύλων
και της αστικής τάξης.
Στην παράσταση –μονόλογο « Ζυστίν», ο Λιθουανός σκηνοθέτης (κ. Cezaris Grauzinis), επέλεξε μοτίβα
από τη νέα Ζυστίν και αντιπροσωπευτικά
αποσπάσματα από τα πιο γνωστά κείμενα του Μαρκήσιου ντε Σαντ που ξεδίπλωσαν την τολμηρή ματιά πάνω στους
απαγορευμένους κώδικες της φύσης των σωμάτων, στο πεδίο της ικανοποίησης των ηδονών χωρίς
ηθικούς φραγμούς. Η σκηνοθετική
προσέγγιση, είχε προς το τέλος του έργου
μια πολιτική διάσταση πάνω στους άξονες βία, χρήμα και εξουσία του ισχυρού πάνω στον ανίσχυρο, κατ’ αναλογία
προς τη σεξουαλική βία της υποταγής του χρήματος στην ομορφιά αλλά και την
κυριαρχία της πάνω στην έκφυλη έκφραση και επιθυμία. Ωστόσο είχε μια ατελή
γραφή και δεν μπόρεσε να υποστηρίξει την εκδοχή αυτή παρά μόνο σε μια επιφανειακή γραμμή (ενδιαφέρουσα
ωστόσο) που υπέδειξε χωρίς εμβάθυνση την αντιστοιχία.
από τη νέα Ζυστίν και αντιπροσωπευτικά
αποσπάσματα από τα πιο γνωστά κείμενα του Μαρκήσιου ντε Σαντ που ξεδίπλωσαν την τολμηρή ματιά πάνω στους
απαγορευμένους κώδικες της φύσης των σωμάτων, στο πεδίο της ικανοποίησης των ηδονών χωρίς
ηθικούς φραγμούς. Η σκηνοθετική
προσέγγιση, είχε προς το τέλος του έργου
μια πολιτική διάσταση πάνω στους άξονες βία, χρήμα και εξουσία του ισχυρού πάνω στον ανίσχυρο, κατ’ αναλογία
προς τη σεξουαλική βία της υποταγής του χρήματος στην ομορφιά αλλά και την
κυριαρχία της πάνω στην έκφυλη έκφραση και επιθυμία. Ωστόσο είχε μια ατελή
γραφή και δεν μπόρεσε να υποστηρίξει την εκδοχή αυτή παρά μόνο σε μια επιφανειακή γραμμή (ενδιαφέρουσα
ωστόσο) που υπέδειξε χωρίς εμβάθυνση την αντιστοιχία.
Γενικά η σκηνοθετική
ματιά ακολούθησε τον υπαινιγμό του κειμένου, το αμφίσημο της βίας και της
ηδονής και παρουσίασε μινιμαλιστικά το
μανιφέστο ενός τολμηρού –για την εποχή του- διανοητή, με αφαιρετικό τρόπο και πινελιές που
παρέπεμπαν στο ρεαλιστικό μοτίβο
καταγραφής μιας άλλου είδους κατήχησης. Έξυπνη ιδέα η σκηνή να δίνει την
αίσθηση του μπουντουάρ, όπου όλα υπονοούνται και συμβαίνουν σε επίπεδο
αναδιήγησης των απωθημένων ή επιθυμητών
ηδονών ως την υπερβολή.
ματιά ακολούθησε τον υπαινιγμό του κειμένου, το αμφίσημο της βίας και της
ηδονής και παρουσίασε μινιμαλιστικά το
μανιφέστο ενός τολμηρού –για την εποχή του- διανοητή, με αφαιρετικό τρόπο και πινελιές που
παρέπεμπαν στο ρεαλιστικό μοτίβο
καταγραφής μιας άλλου είδους κατήχησης. Έξυπνη ιδέα η σκηνή να δίνει την
αίσθηση του μπουντουάρ, όπου όλα υπονοούνται και συμβαίνουν σε επίπεδο
αναδιήγησης των απωθημένων ή επιθυμητών
ηδονών ως την υπερβολή.
Η Μαντάμ Ντελμόνζ και –για μια στιγμή- Ζυστίν (υπό τους
ήχους της άριας CASTA DIVA)της
κ. Μάρως Παπαδοπούλου, είχε στιγμές πειστικής έκφρασης αλλά η
ερμηνεία της ήθελε και περαιτέρω εμβάθυνση. Ο μονόλογος έχει τη δυσκολία της
μοναξιάς του ηθοποιού στη σκηνή- που στη συγκεκριμένη παράσταση ξεπεράστηκε από
το φανταστικό προσωπείο της Ζυστίν, στο
οποίο και απηύθυνε την επιχειρηματολογία της κατήχησης στις ηδονές και στη
λαγνεία, αναζητώντας το στο πλήθος των θεατών. Η παράσταση με έκδηλα
κωμικά στοιχεία ανέδειξε το τραγικό της ανθρώπινης υπόστασης στο παιχνίδι των
ενστίκτων , στο φυσικό πεπρωμένο, στους κώδικες της ηθικής και της βίας, στον ανεξερεύνητο χάρτη της
σεξουαλικότητας.
ήχους της άριας CASTA DIVA)της
κ. Μάρως Παπαδοπούλου, είχε στιγμές πειστικής έκφρασης αλλά η
ερμηνεία της ήθελε και περαιτέρω εμβάθυνση. Ο μονόλογος έχει τη δυσκολία της
μοναξιάς του ηθοποιού στη σκηνή- που στη συγκεκριμένη παράσταση ξεπεράστηκε από
το φανταστικό προσωπείο της Ζυστίν, στο
οποίο και απηύθυνε την επιχειρηματολογία της κατήχησης στις ηδονές και στη
λαγνεία, αναζητώντας το στο πλήθος των θεατών. Η παράσταση με έκδηλα
κωμικά στοιχεία ανέδειξε το τραγικό της ανθρώπινης υπόστασης στο παιχνίδι των
ενστίκτων , στο φυσικό πεπρωμένο, στους κώδικες της ηθικής και της βίας, στον ανεξερεύνητο χάρτη της
σεξουαλικότητας.
Οι φωτισμοί (του
σκηνοθέτη), ανέδειξαν το περιβάλλον αυτού του ιδιαίτερου μανιφέστου της ηδονής
και το εκφραστικό οπλοστάσιο της Μαντάμ
Ντελμόνζ, καθώς και το όμορφο και
καλαίσθητο κοστούμι (κ. Vilma Galectaite–Dabkiene) του ρόλου, εγγεγραμμένου
στην αθωότητα και ηδυπάθεια μιας εποχής που εκφράζεται με απωθημένους φόβους
και επιθυμίες και καταδυναστεύεται από την κοσμική και θρησκευτική εξουσία της
υποκρισίας και της ηθικής.
σκηνοθέτη), ανέδειξαν το περιβάλλον αυτού του ιδιαίτερου μανιφέστου της ηδονής
και το εκφραστικό οπλοστάσιο της Μαντάμ
Ντελμόνζ, καθώς και το όμορφο και
καλαίσθητο κοστούμι (κ. Vilma Galectaite–Dabkiene) του ρόλου, εγγεγραμμένου
στην αθωότητα και ηδυπάθεια μιας εποχής που εκφράζεται με απωθημένους φόβους
και επιθυμίες και καταδυναστεύεται από την κοσμική και θρησκευτική εξουσία της
υποκρισίας και της ηθικής.
“Ο τρόπος σκέψης μου είναι το αποτέλεσμα των στοχασμών μου. Είναι
κομμάτι της εσώτερης ύπαρξής μου, του τρόπου που είμαι φτιαγμένος. Για το
σύστημά μου, το οποίο αποδοκιμάζετε, είναι επίσης η μέγιστη παρηγοριά στη ζωή
μου, η πηγή της ευτυχίας μου. Σημαίνει περισσότερα για μένα απ’ ό, τι η ίδια
μου η ζωή. ( Μαρκήσιος ντε Σαντ 1740- 1814)
κομμάτι της εσώτερης ύπαρξής μου, του τρόπου που είμαι φτιαγμένος. Για το
σύστημά μου, το οποίο αποδοκιμάζετε, είναι επίσης η μέγιστη παρηγοριά στη ζωή
μου, η πηγή της ευτυχίας μου. Σημαίνει περισσότερα για μένα απ’ ό, τι η ίδια
μου η ζωή. ( Μαρκήσιος ντε Σαντ 1740- 1814)
ΑΓΓΕΛΑ ΜΑΝΤΖΙΟΥ
Συντελέστες
Κείμενο – Σκηνοθεσία – Φωτισμοί: Cezaris Graužinis
Μετάφραση: Αλεξάνδρα Ιωαννίδου
Κοστούμια: Vilma Galeckaite- Dabkiene
Ηχητικό Περιβάλλον: Martynas Bialobžeskis
Ερμηνεύει: Μάρω Παπαδοπούλου
BINTEO ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΥΠΟΥ