Διπλωματικές εξετάσεις των σπουδαστών της ανώτερης σχολής δραματικής τέχνης Ανδρέας Βουτσινάς ,ΤΡΩΑΔΕΣ του ΕΥΡΙΠΙΔΗ στο θέατρο Αυλαία. και συνέντευξη της ηθοποιού ΕΛΕΝΗΣ ΒΟΥΓΙΑΤΖΗ.

ΤΡΩΑΔΕΣ  του ΕΥΡΙΠΙΔΗ

Κριτική Αγγέλα Μάντζιου

Διπλωματικές εξετάσεις των σπουδαστών της ανώτερης σχολής  δραματικής τέχνης Ανδρέας Βουτσινάς

,  στο θέατρο Αυλαία.Τμήματα
δύο, παραστάσεις δύο,  σε συμπληρωματική
εκδοχή αφήγησης ενός διαχρονικού μύθου,  ως τη σύγχρονη έκφραση μιας μαρτυρίας, ενός
ποιήματος, ενός κειμένου.

 Τρωάδες του Ευριπίδη,
κύκλος του Τρωϊκού πολέμου.  Τραγωδία που
αφουγκράζεται τις οιμωγές και τον κλήρο των 
γυναικών μιας βασιλικής γενιάς, ένα ταξίδι σ’ άλλη γη,  αυτή των νικητών Ελλήνων, ένας αποχαιρετισμός
μιας πατρώας γης, μιας ηλικίας, ενός ορίου από την ελευθερία στη σκλαβιά και
από τη ζωή ως  το θάνατο.

Τρωάδες του Ευριπίδη (μετάφραση Γ. Τσαρούχη-Π. Μπουκάλα-Κ.
Βάρναλη) , μια πολυεπίπεδη παράσταση σύζευξης κειμένων που συνομιλούν
συμπληρωματικά  και παραπληρωματικά  με το αρχαίο κείμενο, από την Ιλιάδα του
Ομήρου (μετάφραση Δ. Ν. Μαρωνίτη), την Αινειάδα του Βιργιλίου(μετάφραση
Γ.Χειμωνά),τον Αγαμέμνονα του Αισχύλου (Κασσάνδρα- μετάφραση Δημήτρη
Δημητριάδη), την Εκάβη του Ευριπίδη 
(Ταλθύβιος-μετάφραση Ν. Χ. Χουρμουζιάδη), ως τη σύγχρονη ποίηση (Γ.
Σεφέρης –Ελένη, Ντ. Χριστιανόπουλος- Ενός λεπτού σιγή, Τζ. Μαστοράκη- Δούρειος
Ίππος, Δημ.Δημητριάδης- Το σώμα «Ευαγγελισμός της Κασσάνδρας», Κ.Γώγου- Τώρα να
δούμε εσείς τι θα κάνετε) και τις μαρτυρίες σύγχρονων
τραγωδιών(Κύπρος-πόλεμος-μετανάστευση)στο παρόν μιας θεατρικής  απεικόνισης.

Η σκηνοθεσία- Υποκριτική διδασκαλία του κ. Τάσου Ράτζου,
αξιοποίησε τη διακειμενική συνομιλία -αρχαίων και εμβόλιμων κειμένων- σε μια
μελετημένη εμβάθυνση όπου ο ρόλος συμπλέκεται με το εκάστοτε προσωπείο
αντιστικτικά σε μια αρμονική αντήχηση. Κασσάνδρα, Ανδρομάχη, Εκάβη, σε
διαφορετικές εκδοχές προσωπείων, μίλησαν για τα πάθη τους, για το δώρο της ζωής
και την αναζήτηση της ευτυχίας, για τον έρωτα της Ελένης, για τον πόλεμο, για
το θάνατο, την εκδίκηση, την αποδοχή της μοίρας. Οι θεοί άλλοτε ανέμελα κι
άλλοτε με περίσκεψη συνόδευσαν την περιπέτεια των ανθρώπων και ο θρήνος του
χορού αντήχησε στην ψυχή του Ταλθύβιου τη συμπόνια ως την εκτέλεση εντολών που
αφορούν το θάνατο του  Αστυάνακτα . Ο
απολογισμός της Ελένης και ο αντίλογος της βασίλισσας Εκάβης και του χορού,
αντήχησαν  στη σιωπή του Μενελάου,  στην αιώρηση του θρήνου των γυναικών,  μιας αναχώρησης
καραβιών στον μοιραίο μετατοπισμό μιας χώρας.

 Οι ηθοποιοί της
παράστασης πειθαρχημένοι σε ένα συλλογικό όραμα, έδωσαν καλλιτεχνική έκφραση
στο διαχρονικό συμβολισμό, σε μια παράσταση κλασσική με ευδιάκριτη μοντέρνα
οπτική  αφαιρετικότητας και με ωραίες
ισορροπίες δραματικού-κωμικού ως την εκκωφαντική σιωπή. Κινήθηκαν με αίσθηση
νοηματικής καλαισθησίας,  (κινησιολογία
κ. Κ.Γεράρδος) στον σκηνικό χώρο ενός βωμού ρούχων  (σκηνικό-κοστούμια κ. Ν. Καλαϊτζίδης),  αυτόν 
που αφήνει  πίσω του το πολύπαθο
σώμα,  σε αφαιρετικό χωρο-χρόνο.Τα
κοστούμια με έναν αέρα σύγχρονης αισθητικής και κλασσικής αναφοράς,   υποστήριξαν 
την απτή εικόνα των ρόλων σε λεπτούς υπαινιγμούς ευδιάκριτης καταγωγής,
υπογραμμίζοντας ευφάνταστα την κοινωνιολογία των ηλικιών και των καταστάσεων
στη δραματολογική αίσθηση του τραγικού ανεξήγητου( δραματολογία κ. Δ. Μήττα)
που μόνο ο φιλοσοφικός και ποιητικός 
στοχασμός ανιχνεύει.

Η μουσική της ενδιαφέρουσας αυτής παράστασης- των δύο
εκδοχών-υποστήριξε με ευγένεια και λυρισμό την εκφορά των λόγων του θρήνου και
των χορικών, σε ένα αποτέλεσμα καλλίφωνης αρμονίας (μουσική διδασκαλία-σύνθεση
κ. Κ. Βόμβολος), που έδωσε χαρακτήρα δυναμικό και συναισθηματικό στην
παράσταση, αξιοποιώντας πολλαπλές φόρμες έκφρασης λαϊκών παραδόσεων, μουσικών
οργάνων (πιάνο , νταούλι), φωνών, ψιθύρων.

Συγχαίρουμε τους συντελεστές των δύο συμπληρωματικών
παραστάσεων της τραγωδίας «Τρωάδες» του Ευριπίδη. Τους δασκάλους που
καθοδήγησαν αυτή  τη σκέψη, τους νέους
ηθοποιούς που άφησαν το πάθος  και τη
δροσερή τους φαντασία να αναμετρηθεί με τα αρχαία κείμενα στη σκηνή του θεάτρου
σε ένα ωραίο ταξίδι με  δώρο ένα χάρτινο
καραβάκι που ευχόμαστε να είναι καλοτάξιδο και με ευοίωνους ανέμους στη μαγική
θάλασσα – και στην περιπέτεια- του θεάτρου.

Ο Δούρειος Ίππος

Ο Δούρειος Ίππος τότε είπε

Όχι δε θα δεχτώ δημοσιογράφους

Κι είπαν γιατί κι είπε

Πως δεν ήξερε τίποτα για το φονικό.

Κι ύστερα εκείνος

Έτρωγε πάντα ελαφρά τα βράδια

Και μικρός

Είχε δουλέψει ένα φεγγάρι

Αλογάκι σε λούνα παρκ.

ΤΖΕΝΗ ΜΑΣΤΟΡΑΚΗ (Διόδια 1972).

Με
αφορμή την παράσταση «Τρωάδες» των αποφοίτων της ανώτερης σχολής δραματικής
τέχνης Ανδρέας Βουτσινάς, στο θέατρο Αυλαία, η ηθοποιός Ελένη Βουγιατζή που
υποδύθηκε την Ανδρομάχη στη δεύτερη εκδοχή της παράστασης,  απάντησε στις 
ερωτήσεις της Αγγέλας Μάντζιου.

.
Μιλήστε μας για την εμπειρία της συμμετοχής σε μια πολυπρόσωπη και πολυεπίπεδη
παράσταση όπως αυτή των «Τρωάδων».

Μια πολύ όμορφη και συγκινητική
εμπειρία….που ξεκίνησε από πέρισυ το καλοκαίρι με την προετοιμασία μας και
τελείωσε τώρα ..μαζί με εμάς!.Ήταν πολύ σημαντικό ως μαθήτρια ακόμη,  να δουλέψω για δεύτερη φορά σε ρυθμούς
κανονικής παράστασης.

Οι «Τρωάδες» του Ευριπίδη ,ήταν ένα δύσκολο έργο, άκρως
συγκινητικό…και το κυριότερο…τόσο επίκαιρο! Παράδειγμα ότι η ιστορία
επαναλαμβάνεται. Σε όλη αυτήν την διαδρομή του τρίτου έτους , ήρθαμε σε επαφή
με ποιήματα που έχουν να κάνουν με την απώλεια, τον φασισμό, με εξομολογήσεις
γυναικών από τον Β’παγκόσμιο πόλεμο, από τον εμφύλιο, από την χούντα, ακούσαμε
ιστορίες , είδαμε φωτογραφίες από στρατόπεδα συγκέντρωσης, από
αιματοκυλισμένους δρόμους, από την καταστροφή της θεσσαλονίκης το 1917, από την
Μικρασιατική καταστροφή, γεγονότα που ήταν πιο κοντά σε εμάς από αφηγήσεις και
το σχολείο, γεγονότα που άφησαν το στίγμα τους και φυσικά είχαν το ίδιο
θέμα!ΑΠΩΛΕΙΑ!Μάθαμε πολλά πράματα ,δυσκολευτήκαμε ,αλλά τα μάθαμε και αποδώσαμε
σε ένα όμορφο αποτέλεσμα όπως ήταν αυτό της παράστασης, και υπήρχε μεγάλη
συγκίνηση,η οποία μοιραζόταν και από τον ίδιο τον κόσμο!

. Με
ποια εφόδια ένας ηθοποιός προσεγγίζει έναν ρόλο;Πώς προσεγγίσατε το ρόλο της
Ανδρομάχης- Ποια πτυχή του χαρακτήρα της  αναδείξατε με την ερμηνεία
σας;  Δεν πιστεύω πως είναι καλό να πηγαίνεις πρώτα μακριά !Κοίτα
γύρω σου ,μπορεί να είναι ο διπλανός σου , εσύ ο ίδιος, η καθημερινότητά σου, η
αναπνοή σου .Έπειτα ψάχνεις ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος; Τι είναι ; σε τι σου
μοιάζει ; τα συναισθήματά  σας είναι τα ίδια;
Μπορεί να πονάει όπως πονάς ,σίγουρα, θα βγει από σένα… Η πρώτη μου επιλογή
ήταν η Ανδρομάχη…και η τελευταία, δεν άλλαξα ,ίσως ήμουν προκατειλημμένη
ναι….αλλά μου έβγαζε κάτι πολύ έντονο αυτός ο ρόλος…αυτή η γυναίκα!

Η
Ανδρομάχη ως χαρακτήρας ήταν το ίδιο της το όνομα..έμαθε να μάχεται ως άνδρας! Στην
παράσταση είχα τον θρηνητικό μονόλογο, όπου ο αγγελιοφόρος των Ελλήνων της λέει
ότι θα σκοτώσουν το παιδί της. Όπως καταλαβαίνετε, ένας άνθρωπος όσο σκληρός κι
αν είναι ,όσο και να προσπαθεί να σταθεί στο ύψος του, μπροστά σε κάτι τέτοιο
έχει «δικαίωμα» από την ζωή να λυγίσει,να σπάσει έστω και για δευτερόλεπτα, να
θυμώσει,να φωνάξει, αλλά μένει στο ύψος του . Η «δική» μου Ανδρομάχη,
δοκιμάστηκε από πολλές πτυχές για να καταλήξει σε αυτό το σημείο. Πόσο εύκολο
είναι να αποδώσεις έναν θρήνο; Και πώς τον αποδίδεις; Αυτό ήταν ό,τι πιο
δύσκολο είχα να αντιμετωπίσω. Στο θέατρο δεν είναι όπως στην ζωή που κλαις μαζί
με κάποιον που θρηνεί,όπως θρηνεί. Στο θέατρο αυτό που βγάζεις εκείνη την
στιγμή πρέπει να αγγίζει και τον θεατή….άντε καλά να κλαις να
φωνάζεις….αλλά ο άνθρωπος που σε βλέπει αισθάνεται τον πόνο της μάνας που θες
να βγάλεις εκείνη την στιγμή; Από όλα τα λόγια της γυναίκας αυτής …όσο
συγκινητικά και να ήταν και πιστέψτε την συγκίνηση την ένιωθα κάθε φορά, αυτό
που μου ήταν πιο βαθύ και δύσκολο ήταν δυο φράσεις «άντε, πάρτε το….Φάτε τις
σάρκες του», πόσο δύσκολο θεέ μου …

.Τι
σημαίνει για σας –μια νέα ηθοποιό- η Αρχαία Τραγωδία;

Για μένα η τραγωδία είναι το σημαντικότερο είδος θεάτρου,
λυπούμαι που το γνώρισα στο τελευταίο έτος …αλλά έστω το γνώρισα ,το γεύτικα
και καλά!Ένας ηθοποιός ή μαθητής που δεν το γεύτηκε…πιστεύω χάνει κάτι πολύ
σημαντικό!

.Γιατί
επιλέξατε το θέατρο ως αντικείμενο σπουδών και μέσον  έκφρασης; Τώρα
το επέλεξα,με επέλεξε,θα σας γελάσω !Αλλά ένα πράμα θα πω…ΔΕΝ ΤΟ ΑΛΛΑΖΩ,
είναι μια εξάρτηση …ένας έρωτας, δεν θα το προδώσω και ελπίζω ούτε και
εκείνο  !!!

.Πώς
το παρόν αυτής της τέχνης αγγίζει τις  προσδοκίες σας; Επιτρέψετέ
μου να σας πω ότι οι προσδοκίες μου είναι και ο τρόπος μου για να προχωρώ , σε
τέτοιους χαλεπούς καιρούς η τέχνη αισθάνομαι ότι ανθίζει….και το μόνο που δεν
έχω σκοπό να κάνω είναι να παραδώσω τα όπλα !!

«Ήμασταν
τίποτε πιστεύοντας ότι κάτι είμαστε

Χάθηκε η ζωή μας ,χρόνια αμέτρητα χάθηκαν

Χάσαμε την ζωή μας για το τίποτε,Χαρείτε»

       Από τον
«Ευαγγελισμό της Κασσάνδρας» του Δ.Δημητριάδη.

Σας ευχαριστούμε

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!