ΚΘΒΕ: ΑΙΣΧΥΛΟΥ ΠΕΡΣΕΣ- Θρηνητικός ύμνος της Αθήνας σε μακρινή γη. ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΓΓΕΛΑΣ ΜΑΝΤΖΙΟΥ

ΚΘΒΕ:  ΑΙΣΧΥΛΟΥ
ΠΕΡΣΕΣ- Θρηνητικός ύμνος της Αθήνας σε μακρινή γη.

Σούσα,  βασίλειο των
Περσών στο μάτι της Ανατολής. Αθήνα, 
πόλις των Ελλήνων στη θάλασσα της Δύσης. Ξέρξης,  ο βασιλιάς που θέλησε να υπερβεί τους
χρησμούς και να ζέψει τον πόντο, στη συντριβή μιας ήττας. Αγγελιοφόρος, αυτός
που είδε όσα δεν περιγράφει με λόγια. Χορός των γερόντων, σοφία, υποταγή και
φόβος, θρήνος παροντικών δεινών και μελλούμενα πάθη. Δαρείος, το προστατευτικό
πνεύμα της Περσικής αυτοκρατορίας στην εκστατική  επίκληση των θεών του κάτω κόσμου. Άτοσσα,
μία βασίλισσα. Σύμβολο δύναμης του παλαιού ονείρου,  της πορφύρας που θα σκεπάσει το γυμνό σώμα του
γιου-βασιλιά στην αφετηρία της ενηλικίωσης ύστερα από την υβριστική απερισκεψία
της νιότης.

Αυτά είναι τα πρόσωπα της τραγωδίας Πέρσες του Αισχύλου. Στη
θεατρική αποτύπωση του ΚΘΒΕ και σε σκηνοθεσία της κ. Ν. Κοντούρη,
παρακολουθήσαμε μία καλαίσθητη παράσταση που έδωσε κίνηση και δράση στον
αφηγηματικό ιστό του δράματος. Ο ρωμαλέος χορός των σοφών Περσών,  κρατώντας το φως της γνώσης,  εισήλθε στη σκηνή του αιχμηρού τετραγώνου και
στο συμβολισμό της ζεύξης Ανατολής-Δύσης στο φόντο της μακρινής θάλασσας. Από
αυτό το σκηνικό –κ.Γ. Πάτσας    και μπροστά στο σχηματικό παλάτι θα απευθύνει
τα λόγια των φόβων και του θρήνου στη βασίλισσα εξηγώντας το όνειρο της νύχτας,
στον αγγελιοφόρο γυρεύοντας πληροφορίες ονομάτων μιας ιστορίας.
Απευθύνεται  στον Δαρείο τον μέγα βασιλέα
με επίκληση που υπερβαίνει τα ανθρώπινα μέτρα και στον νεαρό Ξέρξη με
καταγγελτική απορία που θα σκεπάσει το χέρι της βασίλισσας στο γυμνό σώμα του
γιου-βασιλιά. Τα λόγια του ακούστηκαν ως αντίλαλος και ως έκφραση ατομική και
αποδόθηκαν με μελετημένη κίνηση – κ.Κ. Γεράρδος.         Πλαισίωσαν τη βασίλισσα στην απόσταση
του θεσμικού αξιώματος, έσκυψαν το κεφάλι στη σεβάσμια χθόνια εικόνα του
Δαρείου,  αντίκρυσαν την αποκαθήλωση του
ξεπεσμού του βασιλιά, εισήλθαν στο χώρο των θεατών και επέστρεψαν στη
σκηνή.  Στο θρήνο που απογυμνώνει τον
άνθρωπο αφήνοντάς τον εκτεθειμένο στο μοιραίο άγγιγμα.

Οι τρεις μοίρες πλαισίωσαν αρμονικά το χορικό αντίλαλο,
συμπληρώνοντας και ισορροπώντας την αναλογία των αρσενικών και θηλυκών
ενεργειών.

Ο Αγγελιοφόρος του κ. Λ. Γεωργακόπουλου, απέδωσε παραστατικά
την περιγραφική ήττα της ναυμαχίας και την επιστροφή της αήττητης στρατιάς στα
χώματα της Περσικής γης. Η ερμηνεία του είχε τη σοβαρότητα και το σθένος του
ανθρώπου που είδε πολλά και η σκιά του έπεσε στον τοίχο του παλατιού σε ένα
ψευδαισθητικό παιχνίδι φωτισμών-κ. Λ. Παυλόπουλος.  

Ο Ξέρξης του κ. Γ. Κολοβού είχε την απειρία του βασιλιά
εκφρασμένη και στην απειρία του ρόλου σε μια ενδιαφέρουσα υπόδειξη. Κατέδειξε
και την αδύναμη πλευρά της απομυθοποιημένης γυμνότητας  που θα σκεπάσει το βασιλικό χέρι της Άτοσσας,
σε υπαινιγμό μελλοντικής ανόρθωσης.

Ο Δαρείος του κ. Γ. Φέρτη μια συμβολική μορφή,  ένας μυθοποιημένος βασιλιάς που εισέρχεται στη
σκηνή των δεινών του λαού του και του οίκου του με τη γνωμική σοφία της ηλικίας
, του βασιλικού αξιώματος και της μοίρας του θανάτου. Απευθύνεται  στους σοφούς γέροντες τονίζοντας το όμοιο της
ηλικίας, στη βασίλισσα με ισότιμη αίσθηση, και έμμεσα στο γιο με πατρική έγνοια
στη γνωμική θεϊκή διάσταση.

Η Άτοσσα του κ. Ά. Σακελλαρίου, σε μια δυνατή ερμηνεία και
απεικόνιση του προσωπείου της μητέρας-βασίλισσας, κατέγραψε ένα αισθητικό
πρότυπο καλλιτεχνικής θεατρικής έκφρασης μελετημένων κωδίκων της αρχαίας
τραγωδίας και του θεάτρου της ανατολής. Η κίνηση , η έκφραση του προσώπου, η
άρθρωση του λόγου,  υπέδειξαν την έντεχνη
αναγωγή του ρόλου στο σύμβολο. Ο υπαινιγμός της μάσκας , ο συγκρατημένος
θρήνος, η κίνηση του σώματος στο βασιλικό ένδυμα, ο τρόπος που απηύθυνε τα
λόγια που πρέπει να ειπωθούν στον κύκλο των προσώπων,  είχε την αίσθηση του ρόλου που γεννά τέχνη
αισθητικής  απόλαυσης.

Η μουσική της παράστασης –κ.Σ. Καμαγιάννη ακολούθησε τη ροή
του κειμένου και το βιολοντσέλο-κ.Θ. Παπαδημητρίου  στη σκηνή έδωσε μελαγχολικά ηχοχρώματα στις
ρήσεις των προσώπων.Τα καλαίσθητα κοστούμια του κ.Γ. Μετζικώφ κινήθηκαν στο
αντιθετικό πλαίσιο του μαύρου- άσπρου υποδηλώνοντας τη συμφιλίωση των στοιχείων
σε υπαινιγμούς εύπλαστης  χρήσης ως το
πορφυρό μιας  εξουσίας βασιλικού αίματος
που περνάει από τη μητέρα στο γιο. Το κοστούμι της Άτοσσας επιβλητικό με τις
πινελιές του κόκκινου και του μαύρου πέπλου, φώτισε το σύμβολο του ρόλου με τον
αισθητικό κώδικα  του αρχέγονου θεάτρου
στον ευφάνταστο κύκλο. Το γυμνό βασιλικό σώμα τρωτό στο απομεινάρι μιας
φαρέτρας και το κοστούμι του αγγελιοφόρου υποδηλωτικό  της ηττημένης 
επιστροφής , έδειξαν τη ρεαλιστική εκδοχή του μυσταγωγικού αρχαίου
θεάτρου.   

Πέρσαι, τραγωδία ενός αρχαίου ποιητή-πολεμιστή,Ύμνος  της  γης 
μιας πόλης που βλέπει στη θάλασσα. Μία παράσταση καλαίσθητης,  μελαγχολικής ήττας.

 Συντελεστές
Μετάφραση: Παναγιώτης  Μουλλάς
Σκηνοθεσία: Νικαίτη Κοντούρη
Σκηνικά: Γιώργος Πάτσας
Κοστούμια: Γιάννης Μετζικώφ
Μουσική: Σοφία Καμαγιάννη
Χορογραφία: Κώστας Γεράρδος
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Δραματουργική ανάλυση: Λεωνίδας Παπαδόπουλος
Μουσική διδασκαλία: Νίκος Βουδούρης
Βοηθός Σκηνοθέτης: Γιάννης Παρασκευόπουλος

Βοηθός σκηνογράφου: Δανάη Πανά
Βοηθός ενδυματολόγου: Ήρις Τσαγκαλίδου
Βοηθός χορογράφου: Δέσποινα Κέη
Οργάνωση παραγωγής: Πέτρος Κοκόζης

Πρωταγωνιστούν: Γιάννης
Φέρτης (Δαρείος), Άκης
Σακελλαρίου (Άτοσσα), Λάζαρος
Γεωργακόπουλος (Αγγελιοφόρος), Γιώργος
Κολοβός (Ξέρξης).

Κορυφαίοι-Χορός (με αλφαβητική σειρά): Απόλλων
Δρικούδης, Δημήτριος
Δρόσος, Νίκος
Καπέλιος, Δημήτριος
Καραβιώτης, Θανάσης
Κεραμίδας, Νίκος
Μαραγκόπουλος, Σπύρος
Σαραφιανός, Χρίστος
Στυλιανού, Νίκος
Τουρνάκης, Στέλιος
Τράκας, Γιάννης
Χαρίσης, Κωνσταντίνος
Χατζησάββας, Γιώργος
Ψυχογυιός.

«Νύφες του πένθους» (με αλφαβητική σειρά):
 Λαμπρινή
Αγγελίδου, Μομώ
Βλάχου, Κλειώ-Δανάη
Οθωναίου.
 

Tσέλο: Θοδωρής
Παπαδημητρίου

ΆΓΓΕΛΑ
ΜΑΝΤΖΙΟΥ