Μετά τον επιτυχημένο πρώτο
κύκλο παραστάσεων στο θέατρο Blackbox, ηΆ επιστρέφει με το «Αχ!»
της Γλυκερίας Μπασδέκη στη Θεσσαλονίκη για τρεις μόνο παραστάσεις.
κύκλο παραστάσεων στο θέατρο Blackbox, ηΆ επιστρέφει με το «Αχ!»
της Γλυκερίας Μπασδέκη στη Θεσσαλονίκη για τρεις μόνο παραστάσεις.
29 – 30
– 31 Μαΐου 2015
– 31 Μαΐου 2015
Στο θέατρο Αυλαία
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ 31/5/
γράφοντας το ονομά σας στο gr4you.ning@gmail.com
Video trailer
«Αχ!»,
ο αναστεναγμός.
ο αναστεναγμός.
Μια
απλή και λυπητερή ιστορία, αυτό είναι το «αχ!»
απλή και λυπητερή ιστορία, αυτό είναι το «αχ!»
Πες αχ! Η bijoux de kant (ξανα) αναστενάζει. Ο
τρελός έρωτας του Νίκου, της Λιόλιας και της Βεργινίας επιστρέφει. Τα σώματα
που αγαπήθηκαν, τα μαραμένα αίματα και οι παντοτινοί όρκοι συναντιούνται ξανά
στο σκληρό φως του νέου αιώνα. Η bijoux de kant (ξανα) διαβάζει την “Κερένια
Kούκλα” το αθηναϊκό μυθιστόρημα που έγραψε στα 1911 ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος
και αναστενάζει έως υδάτων. Ένα ακατάπαυστο αχ! για την ομορφιά που χάθηκε και
ξαναβρέθηκε, για το πολύ της ζωής και το ελάχιστο του θανάτου. Στο αχ! το
σκοτάδι είναι προσωρινό και το φως ακόμα προσωρινότερο. Ο Θεός γελάει αλλά ούτε
ο ίδιος δεν ξέρει για πόσο ακόμα. Φως και σκοτάδι αναβοσβήνουν. Ένα βαθύ αχ!
και τα νερά ανεβαίνουν εις τον αιώνα των αιώνων. Αμήν.
τρελός έρωτας του Νίκου, της Λιόλιας και της Βεργινίας επιστρέφει. Τα σώματα
που αγαπήθηκαν, τα μαραμένα αίματα και οι παντοτινοί όρκοι συναντιούνται ξανά
στο σκληρό φως του νέου αιώνα. Η bijoux de kant (ξανα) διαβάζει την “Κερένια
Kούκλα” το αθηναϊκό μυθιστόρημα που έγραψε στα 1911 ο Κωνσταντίνος Χρηστομάνος
και αναστενάζει έως υδάτων. Ένα ακατάπαυστο αχ! για την ομορφιά που χάθηκε και
ξαναβρέθηκε, για το πολύ της ζωής και το ελάχιστο του θανάτου. Στο αχ! το
σκοτάδι είναι προσωρινό και το φως ακόμα προσωρινότερο. Ο Θεός γελάει αλλά ούτε
ο ίδιος δεν ξέρει για πόσο ακόμα. Φως και σκοτάδι αναβοσβήνουν. Ένα βαθύ αχ!
και τα νερά ανεβαίνουν εις τον αιώνα των αιώνων. Αμήν.
Συντελεστές
Κείμενο: Γλυκερία
Μπασδέκη
Μπασδέκη
Σκηνοθεσία – Σκηνογραφία: Γιάννης Σκουρλέτης
Μουσική: Κώστας
Δαλακούρας
Δαλακούρας
Βοηθός Σκηνοθέτης: Ηλέκτρα Ελληνικιώτη
Σκηνική εγκατάσταση: Αντρέας Κασάπης
Κίνηση: Τάσος
Καραχάλιος
Καραχάλιος
Κοστούμια: Δήμητρα
Λιάκουρα
Λιάκουρα
Φωτισμοί: Χριστίνα
Θανάσουλα
Θανάσουλα
Φωτογραφίες: PHOTOHARRIE
Video trailer: Γιώργος
Αποστολόπουλος
Αποστολόπουλος
Artwork: Κωνσταντίνος
Σκουρλέτης
Σκουρλέτης
ΚΡΙΤΙΚΗ ΑΓΓΕΛΑ ΜΑΝΤΖΙΟΥ
Το αχ, – Ξαναδιαβάζοντας την Κερένια Κούκλα- ένας στοχασμός
καλλιτεχνικής αποτύπωσης στη μυσταγωγία του θεάτρου.
καλλιτεχνικής αποτύπωσης στη μυσταγωγία του θεάτρου.
Το αχ, του έρωτα στον
αέναο κύκλο της ζωής και του θανάτου. Ανάγνωση
με νέους κώδικες μιας παλιάς, δραματικής ιστορίας. Από τη λογοτεχνία στο
θέατρο, από τα τρία πρόσωπα της ιστορίας, στον
διαχρονικό, τραγικό ανθρώπινο
κύκλο. Στο αχ, του στεναγμού και της ευχής, στο αχ, του ονείρου και της
οδύνης.
αέναο κύκλο της ζωής και του θανάτου. Ανάγνωση
με νέους κώδικες μιας παλιάς, δραματικής ιστορίας. Από τη λογοτεχνία στο
θέατρο, από τα τρία πρόσωπα της ιστορίας, στον
διαχρονικό, τραγικό ανθρώπινο
κύκλο. Στο αχ, του στεναγμού και της ευχής, στο αχ, του ονείρου και της
οδύνης.
Βιργινία, Νικόλας,
Λιόλια.
Λιόλια.
Όταν ο έρωτας του ζευγαριού μαραίνεται και πεθαίνει – εξαιτίας της
ασθένειας μαζί με το σώμα της Βιργινίας-
και ξαναγεννιέται στο πρόσωπο του ίδιου άνδρα με την δροσιά της Λιόλιας, για να εκπληρωθεί το όνειρο της ευτυχίας. Εύθραυστης ευτυχίας, που δρέπει σαν νιόκοπο κλαδάκι αμυγδαλιάς, ο
ανεξήγητος και αναίτιος θάνατος. Θάνατος
του παιδιού, στην εικόνα μιας κερένιας κούκλας, που θα γεννηθεί στον πικρό κύκλο του δράματος. Θάνατος του
διψασμένου για έρωτα προσώπου και θρήνος της Λιόλιας που θα παρηγορήσει η
υπόσχεση της κερένιας κούκλας, για επιστροφή στον λαμπερό κύκλο της ζωής, στην
αθανασία του έρωτα ως νίκη επί του θανάτου. Ύμνος νίκης του αίματος της
ζωής, που θα γεννηθεί όπως τα λουλούδια,
από το χώμα και το δάκρυ, σαν στοχασμός στη ροή του
χρόνου των ανθρώπων.
ασθένειας μαζί με το σώμα της Βιργινίας-
και ξαναγεννιέται στο πρόσωπο του ίδιου άνδρα με την δροσιά της Λιόλιας, για να εκπληρωθεί το όνειρο της ευτυχίας. Εύθραυστης ευτυχίας, που δρέπει σαν νιόκοπο κλαδάκι αμυγδαλιάς, ο
ανεξήγητος και αναίτιος θάνατος. Θάνατος
του παιδιού, στην εικόνα μιας κερένιας κούκλας, που θα γεννηθεί στον πικρό κύκλο του δράματος. Θάνατος του
διψασμένου για έρωτα προσώπου και θρήνος της Λιόλιας που θα παρηγορήσει η
υπόσχεση της κερένιας κούκλας, για επιστροφή στον λαμπερό κύκλο της ζωής, στην
αθανασία του έρωτα ως νίκη επί του θανάτου. Ύμνος νίκης του αίματος της
ζωής, που θα γεννηθεί όπως τα λουλούδια,
από το χώμα και το δάκρυ, σαν στοχασμός στη ροή του
χρόνου των ανθρώπων.
Το αχ, παράσταση αφήγησης μιας παλιάς- αλλά όχι ξεπερασμένης-
ιστορίας εφαπτόμενων κύκλων, επάλληλων διηγήσεων, αντηχητικών λόγων, στον
επαναληπτικό κύκλο ζωής που κλείνει ως κλοιός μοιραίου τέλους. Στη διπλή
ανάγνωση της ιστορίας με τα διαφορετικά, γλωσσικά εκφραστικά όπλα στον
κειμενικό άξονα, όπου οι ποιητικές εικόνες και η καθημερινή φράση ισορροπούν στα
χρονικά χάσματα. Για να ειπωθεί το παλιό στη σύγχρονη εκδοχή, για να
καταδειχθεί ο ουσιαστικός πυρήνας των πραγμάτων, των γεγονότων, των στοχασμών. Ο
ανθρώπινος κύκλος.
ιστορίας εφαπτόμενων κύκλων, επάλληλων διηγήσεων, αντηχητικών λόγων, στον
επαναληπτικό κύκλο ζωής που κλείνει ως κλοιός μοιραίου τέλους. Στη διπλή
ανάγνωση της ιστορίας με τα διαφορετικά, γλωσσικά εκφραστικά όπλα στον
κειμενικό άξονα, όπου οι ποιητικές εικόνες και η καθημερινή φράση ισορροπούν στα
χρονικά χάσματα. Για να ειπωθεί το παλιό στη σύγχρονη εκδοχή, για να
καταδειχθεί ο ουσιαστικός πυρήνας των πραγμάτων, των γεγονότων, των στοχασμών. Ο
ανθρώπινος κύκλος.
Σκηνοθετικά-κ. Γ. Σκουρλέτης, μια ευφάνταστη επιστροφή
αναδιήγησης, μέσα από το σύνθετο, εικαστικό, αναπαραστατικό τέχνασμα του
θεάτρου, μια επιλογή έκφρασης που
υπονοεί υπόβαθρο ανήσυχων αναζητήσεων, ως προβολή προβληματισμού θεατρικής
πράξης. Ανατρεπτική παράσταση, νοηματικής ακρίβειας, δουλεμένης έκφρασης, αργής
κίνησης, συναισθηματικής έντασης, με μια
καθαρότητα δραματικής, μυσταγωγικής αποτύπωσης. Ατμόσφαιρα αισθητικής υψηλού επιπέδου, αισθαντικότητα
καλλιτεχνικής ποιητικότητας, που έδωσε βάθος
στις σχηματικές εικόνες των προσώπων, δημιουργώντας πολυεπίπεδες αποτυπώσεις,
σε αναφορές συνολικής ανάγνωσης.
αναδιήγησης, μέσα από το σύνθετο, εικαστικό, αναπαραστατικό τέχνασμα του
θεάτρου, μια επιλογή έκφρασης που
υπονοεί υπόβαθρο ανήσυχων αναζητήσεων, ως προβολή προβληματισμού θεατρικής
πράξης. Ανατρεπτική παράσταση, νοηματικής ακρίβειας, δουλεμένης έκφρασης, αργής
κίνησης, συναισθηματικής έντασης, με μια
καθαρότητα δραματικής, μυσταγωγικής αποτύπωσης. Ατμόσφαιρα αισθητικής υψηλού επιπέδου, αισθαντικότητα
καλλιτεχνικής ποιητικότητας, που έδωσε βάθος
στις σχηματικές εικόνες των προσώπων, δημιουργώντας πολυεπίπεδες αποτυπώσεις,
σε αναφορές συνολικής ανάγνωσης.
Οι ηθοποιοί αυτού του δραματικού αγωνίσματος, κινήθηκαν με
τραγική μεγαλοπρέπεια στους επί μέρους
κύκλους, με μια σοβαρότητα μελετημένης
έκφρασης, που αποκάλυψε το στοχαστικό
βάθος και τον πυρήνα των επιθυμιών, σε ένα αποτέλεσμα υποκριτικής συνδιαλλαγής,
φιλοσοφικού χαρακτήρα. Τα λόγια τους ακούστηκαν με πολλές αποχρώσεις, αντήχησαν με ρευστότητα και βάρος, φωτίζοντας τη ρίζα της επιθυμίας τους, ακολουθώντας τη
δράση του κειμένου στη διακύμανση της έντασης.
τραγική μεγαλοπρέπεια στους επί μέρους
κύκλους, με μια σοβαρότητα μελετημένης
έκφρασης, που αποκάλυψε το στοχαστικό
βάθος και τον πυρήνα των επιθυμιών, σε ένα αποτέλεσμα υποκριτικής συνδιαλλαγής,
φιλοσοφικού χαρακτήρα. Τα λόγια τους ακούστηκαν με πολλές αποχρώσεις, αντήχησαν με ρευστότητα και βάρος, φωτίζοντας τη ρίζα της επιθυμίας τους, ακολουθώντας τη
δράση του κειμένου στη διακύμανση της έντασης.
Σωματικότητα των
επιθυμιών και εσωτερικές φωνές στο ημίφως, σ’ ένα σκηνικό τοπίο ποιητικής και
ρεαλιστικής υπόδειξης πολύ ενδιαφέρον, με μιαν αύρα της παλιάς εποχής, με μια
θαμπή αισθητική έκφραση στα κοστούμια,
με τη διαχρονική-διαχωριστική ταυτόχρονα χρωματική επιλογή. Από το λευκό,
στο χρώμα του πένθους του αφηγητή- παιδιού, στα λόγια εξιστόρησης, στις
αυξομειώσεις της μουσικής. Λόγια, που ακούστηκαν σε μελαγχολικούς επιτονισμούς μουσικής και σε συνδυασμό με εκκωφαντικούς ήχους αεροπλάνων, ρομαντικών
μελωδιών και εθνικού ύμνου, στον σπασμένο κύκλο του παρελθόντος- παρόντος.
Παρελθόν μιας ιστορίας που ξεκινά από το
τέλος, στο παρόν, ως εικόνα θανάτου. Εικόνα
προοικονομίας του μέλλοντος, όταν ο αγέννητος καρπός της επιθυμίας των ανθρώπων θα
ενσαρκωθεί ως παρηγορητική υπόσχεση ζωής.
επιθυμιών και εσωτερικές φωνές στο ημίφως, σ’ ένα σκηνικό τοπίο ποιητικής και
ρεαλιστικής υπόδειξης πολύ ενδιαφέρον, με μιαν αύρα της παλιάς εποχής, με μια
θαμπή αισθητική έκφραση στα κοστούμια,
με τη διαχρονική-διαχωριστική ταυτόχρονα χρωματική επιλογή. Από το λευκό,
στο χρώμα του πένθους του αφηγητή- παιδιού, στα λόγια εξιστόρησης, στις
αυξομειώσεις της μουσικής. Λόγια, που ακούστηκαν σε μελαγχολικούς επιτονισμούς μουσικής και σε συνδυασμό με εκκωφαντικούς ήχους αεροπλάνων, ρομαντικών
μελωδιών και εθνικού ύμνου, στον σπασμένο κύκλο του παρελθόντος- παρόντος.
Παρελθόν μιας ιστορίας που ξεκινά από το
τέλος, στο παρόν, ως εικόνα θανάτου. Εικόνα
προοικονομίας του μέλλοντος, όταν ο αγέννητος καρπός της επιθυμίας των ανθρώπων θα
ενσαρκωθεί ως παρηγορητική υπόσχεση ζωής.
Κειμενικός ποιητικός λόγος- κ. Γ. Μπασδέκη, διακριτών υπογραμμίσεων -από το κείμενο της
αφετηρίας στη σύγχρονη εκδοχή- ως έκφραση εξιστόρησης των θεμάτων που αφορούν τη ζωή των
ανθρώπων. Αφηγηματική δράση σε δύο επίπεδα, που εναλλάσσονται και συμπλέκονται
στο όριο των επιθυμιών, στο υπερβατικό της θεώρησης του ορατού και αόρατου
κόσμου, της σκοτεινής ύλης του θανάτου και της φωτεινότητας της ζωής, στο θαύμα
του έρωτα. Έρωτας, επιθυμία, κατάκτηση,
ευτυχία, ασθένεια, θάνατος, το αχ, σε αέναη επανάληψη.
αφετηρίας στη σύγχρονη εκδοχή- ως έκφραση εξιστόρησης των θεμάτων που αφορούν τη ζωή των
ανθρώπων. Αφηγηματική δράση σε δύο επίπεδα, που εναλλάσσονται και συμπλέκονται
στο όριο των επιθυμιών, στο υπερβατικό της θεώρησης του ορατού και αόρατου
κόσμου, της σκοτεινής ύλης του θανάτου και της φωτεινότητας της ζωής, στο θαύμα
του έρωτα. Έρωτας, επιθυμία, κατάκτηση,
ευτυχία, ασθένεια, θάνατος, το αχ, σε αέναη επανάληψη.
Συγχαίρουμε τους δημιουργούς αυτής της ιδιαίτερης παράστασης
για την αισθητική και καλλιτεχνική τους έκφραση.
για την αισθητική και καλλιτεχνική τους έκφραση.
Να τι μας είπε και το κοινό για την παράσταση:
-Εικαστική ατμόσφαιρα, ωραίες ερμηνείες.
-Ήταν σαν παραμύθι.
-Ωραία παράσταση αναβίωσης μιας δραματικής ιστορίας.
-Ήταν σαν να διάβαζες ένα βιβλίο.