Αισχύλου- Επτά επί
Θήβας
Θήβας
ΚΘΒΕ θέατρο Δάσους
«…Πνίξε μέσα σου τη
ρίζα του κακού όσο είναι σπόρος». Χορός
ρίζα του κακού όσο είναι σπόρος». Χορός
« Θέλεις να χύσεις το αίμα του αδελφού σου;» Χορός
« Έτσι είναι το σωστό άρχοντας με άρχοντα, αδελφός με
αδελφό, εχθρός με εχθρό …» Ετεοκλής
αδελφό, εχθρός με εχθρό …» Ετεοκλής
« Ας έχει ούριο χαμό όλη η γενιά του Λάϊου… δεν σκοπεύω να
κρυφτώ απ’ το κακό που θέλουν οι θεοί…» Ετεοκλής
κρυφτώ απ’ το κακό που θέλουν οι θεοί…» Ετεοκλής
«Απόφαση και εντολή των προεστών του τόπου. Ακούσατε
ακούσατε…» Κήρυκας
ακούσατε…» Κήρυκας
« …δεν θα διστάσω να αντιταχθώ στην πόλη… Είμαι ακόμα
ζωντανή και η καρδιά μου λέει να μοιραστώ τη συμφορά με τον νεκρό …» Αντιγόνη
ζωντανή και η καρδιά μου λέει να μοιραστώ τη συμφορά με τον νεκρό …» Αντιγόνη
« Θέλει δεν θέλει η πόλη δεν πρόκειται να αφήσουμε μόνο τον
Πολυνείκη στο ύστερο ταξίδι …» Χορός
Πολυνείκη στο ύστερο ταξίδι …» Χορός
« Εμείς θα υπακούσουμε στους νόμους και τους άρχοντες…»
Χορός
Χορός
Το δημοκρατικό πολίτευμα κεντρικό πεδίο ανάδειξης-αντιπαράθεσης
επιχειρημάτων, στα ζητήματα των νόμων των θεών και των ανθρώπων, της ηθικής
ευθύνης, της εξουσίας του ενός έναντι του πλήθους των πολιτών, της ελευθερίας
επιλογής, της τραγικότητας των ανθρωπίνων. Πολιτική η διάσταση της τραγωδίας
του Αισχύλου, «Επτά επί Θήβας».
επιχειρημάτων, στα ζητήματα των νόμων των θεών και των ανθρώπων, της ηθικής
ευθύνης, της εξουσίας του ενός έναντι του πλήθους των πολιτών, της ελευθερίας
επιλογής, της τραγικότητας των ανθρωπίνων. Πολιτική η διάσταση της τραγωδίας
του Αισχύλου, «Επτά επί Θήβας».
Μοντέρνα η ανάγνωση της τραγωδίας «Επτά επί Θήβας» και με πολλές
σκέψεις στη ροή της, από τον σκηνοθέτη κ. Τσ. Γκραουζίνις. Παρουσίασε, με εύστοχη λιτότητα, την ανθρώπινη συνθήκη στο αέναο
όριο τραγικού- κωμικότητας, ελευθερίας – επιβολής, δικαίου- ηθικής, λογικής- άλογου
στοιχείου, ανθρώπινου- θεϊκού νόμου, σε μία θεατρική παράσταση ισορροπιών και κορυφώσεων, που κράτησε το
ενδιαφέρον των θεατών και χειροκροτήθηκε θερμά.
σκέψεις στη ροή της, από τον σκηνοθέτη κ. Τσ. Γκραουζίνις. Παρουσίασε, με εύστοχη λιτότητα, την ανθρώπινη συνθήκη στο αέναο
όριο τραγικού- κωμικότητας, ελευθερίας – επιβολής, δικαίου- ηθικής, λογικής- άλογου
στοιχείου, ανθρώπινου- θεϊκού νόμου, σε μία θεατρική παράσταση ισορροπιών και κορυφώσεων, που κράτησε το
ενδιαφέρον των θεατών και χειροκροτήθηκε θερμά.
Παράσταση που πρόβαλλε
τόσο τον λόγο όσο και τη δράση σε αμφίδρομη
διαδρομή, που άνοιγε νέα ζητήματα κάθε φορά, ανάλογα με την τροπή των γεγονότων,
καταδεικνύοντας το μετέωρο, σημείο για την ερμηνεία των ανθρωπίνων δεινών,
αφήνοντας χώρο στη σαφήνεια της πολιτικής σκέψης και στον επαναπροσδιορισμό των πραγμάτων,
τονίζοντας το υπαινικτικό εθνικό πένθος, την ευθύνη των πολιτών, τις
αποφάσεις- επιλογές και γνώμες των αρχόντων .
τόσο τον λόγο όσο και τη δράση σε αμφίδρομη
διαδρομή, που άνοιγε νέα ζητήματα κάθε φορά, ανάλογα με την τροπή των γεγονότων,
καταδεικνύοντας το μετέωρο, σημείο για την ερμηνεία των ανθρωπίνων δεινών,
αφήνοντας χώρο στη σαφήνεια της πολιτικής σκέψης και στον επαναπροσδιορισμό των πραγμάτων,
τονίζοντας το υπαινικτικό εθνικό πένθος, την ευθύνη των πολιτών, τις
αποφάσεις- επιλογές και γνώμες των αρχόντων .
Η σκηνοθετική σκέψη κινήθηκε στο όριο μιας φιλοσοφικής αμφιθυμίας : τόσο σε θέματα τεχνικής υφής –όπως πχ. η διπλή-εναλλακτική-
διανομή των ρόλων του Ετεοκλή και του Πολυνείκη- που ακουμπούσε ως αντικατοπτρισμός λόγου-σιωπής και στον μύθο της διαδοχής της εξουσίας, για τους
γιους του Οιδίποδα και της Ιοκάστης, όσο
και σε ζητήματα νοηματικής επικέντρωσης,
στους δισυπόστατους άξονες της τραγωδίας –όπως έδειξε πχ. η σκηνή της οριοθέτησης των πολεμιστών της
Θήβας και της προετοιμασίας για την αντιπαράθεση της πόλης, με τους επιτιθέμενους Αργείους, ή η σκηνή του
τέλους, με τους ηθοποιούς της παράστασης
να καταδεικνύουν την τραγικότητα των ανθρωπίνων, μέσω του λυτρωτικού-
σαρκαστικού τους γέλιου στον άδειο χώρο της σκηνής.
διανομή των ρόλων του Ετεοκλή και του Πολυνείκη- που ακουμπούσε ως αντικατοπτρισμός λόγου-σιωπής και στον μύθο της διαδοχής της εξουσίας, για τους
γιους του Οιδίποδα και της Ιοκάστης, όσο
και σε ζητήματα νοηματικής επικέντρωσης,
στους δισυπόστατους άξονες της τραγωδίας –όπως έδειξε πχ. η σκηνή της οριοθέτησης των πολεμιστών της
Θήβας και της προετοιμασίας για την αντιπαράθεση της πόλης, με τους επιτιθέμενους Αργείους, ή η σκηνή του
τέλους, με τους ηθοποιούς της παράστασης
να καταδεικνύουν την τραγικότητα των ανθρωπίνων, μέσω του λυτρωτικού-
σαρκαστικού τους γέλιου στον άδειο χώρο της σκηνής.
Από έναν ελεύθερο χώρο με δύο σκάλες και με ελάχιστα σκηνικά
αντικείμενα δηλωτικά της υπόθεσης, όπως ξετυλίχτηκε ο μίτος του μύθου, αλλά και αφαιρετικά ταυτόχρονα, καθώς
φωτίστηκαν και με άλλη διάσταση, ξεκίνησε η δράση του έργου, με τους ηθοποιούς
να εισέρχονται στη σκηνή και από τον
χώρο των θεατών (Χορός), σε μετατοπισμό -επαναπροσδιορισμό του θεατρικού χώρου.
αντικείμενα δηλωτικά της υπόθεσης, όπως ξετυλίχτηκε ο μίτος του μύθου, αλλά και αφαιρετικά ταυτόχρονα, καθώς
φωτίστηκαν και με άλλη διάσταση, ξεκίνησε η δράση του έργου, με τους ηθοποιούς
να εισέρχονται στη σκηνή και από τον
χώρο των θεατών (Χορός), σε μετατοπισμό -επαναπροσδιορισμό του θεατρικού χώρου.
Οι ηθοποιοί της παράστασης έπλασαν με σαφήνεια το σχήμα της
σκηνοθετικής σκέψης, στους χαρακτηρολογικούς τύπους που υποδύθηκαν, δίνοντας
όγκο στην οπτική των πολλών (Χορός)
αλλά και στην έκφραση του ενός εκάστου
ήρωα. Τονίζοντας και κωμικά, σε σημεία, τον λόγο τους, έσπασαν πολυεπίπεδα τα νοήματα και έδειξαν και την
άλλη διάσταση των πραγμάτων ακόμη και στην αμήχανη, πολύ ενδιαφέρουσα ωστόσο, εκδοχή κάποιων
σκηνών. Με ωραίους σχηματισμούς και εύπλαστη
εικονογραφία, κινήθηκαν και ως καλλίφωνος Χορός και ως πρόσωπα γύρω από τον Ετεοκλή, τον τραγικό ήρωα,
που επικαλείται το δίκαιο των θεών και την πόλη, στην αναμέτρηση με το αδελφικό
αίμα του Πολυνείκη. Με καλαίσθητη διαφοροποίηση και σε γκριζογάλανες αποχρώσεις, η επιλογή
για τα ενδύματα του Χορού, της Αντιγόνης και της Ισμήνης. Πάνω στον κλασσικό ενδυματολογικό –και όχι
μόνο- κώδικα του μαύρου- άσπρου στα
ανδρικά κοστούμια, έδωσε στους ρόλους, την απόλυτη σημειολογία των καιρών, απηχώντας εν τέλει τις ιδέες του πλήθους των πολιτών,
στο εικονικό πλαίσιο σύνταξης με το
μέρος του νικητή Ετεοκλή αλλά και του νικημένου Πολυνείκη ως ετεροβαρές,
απείθαρχο σύνολο, στη σκηνή του τέλους.
σκηνοθετικής σκέψης, στους χαρακτηρολογικούς τύπους που υποδύθηκαν, δίνοντας
όγκο στην οπτική των πολλών (Χορός)
αλλά και στην έκφραση του ενός εκάστου
ήρωα. Τονίζοντας και κωμικά, σε σημεία, τον λόγο τους, έσπασαν πολυεπίπεδα τα νοήματα και έδειξαν και την
άλλη διάσταση των πραγμάτων ακόμη και στην αμήχανη, πολύ ενδιαφέρουσα ωστόσο, εκδοχή κάποιων
σκηνών. Με ωραίους σχηματισμούς και εύπλαστη
εικονογραφία, κινήθηκαν και ως καλλίφωνος Χορός και ως πρόσωπα γύρω από τον Ετεοκλή, τον τραγικό ήρωα,
που επικαλείται το δίκαιο των θεών και την πόλη, στην αναμέτρηση με το αδελφικό
αίμα του Πολυνείκη. Με καλαίσθητη διαφοροποίηση και σε γκριζογάλανες αποχρώσεις, η επιλογή
για τα ενδύματα του Χορού, της Αντιγόνης και της Ισμήνης. Πάνω στον κλασσικό ενδυματολογικό –και όχι
μόνο- κώδικα του μαύρου- άσπρου στα
ανδρικά κοστούμια, έδωσε στους ρόλους, την απόλυτη σημειολογία των καιρών, απηχώντας εν τέλει τις ιδέες του πλήθους των πολιτών,
στο εικονικό πλαίσιο σύνταξης με το
μέρος του νικητή Ετεοκλή αλλά και του νικημένου Πολυνείκη ως ετεροβαρές,
απείθαρχο σύνολο, στη σκηνή του τέλους.
Ο Ετεοκλής του κ. Γ.
Στάνκογλου, αποδόθηκε πολύ μελετημένα και με αίσθηση νοήματος. Στιβαρότητα και έκφραση
συναισθηματικής έντασης, κέντησε τις λεπτές αποχρώσεις του ρόλου του, με την ιδιαίτερη δυναμική μιας πεισματικής υπεροχής και με μια υπερβατική μεγαλοπρέπεια. Η σκηνή του θανάσιμου εναγκαλισμού των δύο
αδελφών, αποδόθηκε σωματικά με τη
μουσική διακύμανση ως την τραγική κορύφωσή της στη σιωπή. Ιδωμένη και ως λόγος, από την πλευρά του ενός,
υπερασπιστή της πατρώας γης και αφήνοντας χώρο σιωπής και στον ηττημένο, σε μέλλοντα χρόνο αδελφό, έπλασε
ένα δυνατό εικονικό σχήμα. Την ίδια
δυναμική και λυρική έκφραση, είχε και ο χορός-θρήνος των γυναικών Αντιγόνης και
Ισμήνης, γύρω από τους δύο αδερφούς-ήρωες
και ο Χορός στο σύνολό του, στον επικλητικό- συμβουλευτικό χαρακτήρα.
Στάνκογλου, αποδόθηκε πολύ μελετημένα και με αίσθηση νοήματος. Στιβαρότητα και έκφραση
συναισθηματικής έντασης, κέντησε τις λεπτές αποχρώσεις του ρόλου του, με την ιδιαίτερη δυναμική μιας πεισματικής υπεροχής και με μια υπερβατική μεγαλοπρέπεια. Η σκηνή του θανάσιμου εναγκαλισμού των δύο
αδελφών, αποδόθηκε σωματικά με τη
μουσική διακύμανση ως την τραγική κορύφωσή της στη σιωπή. Ιδωμένη και ως λόγος, από την πλευρά του ενός,
υπερασπιστή της πατρώας γης και αφήνοντας χώρο σιωπής και στον ηττημένο, σε μέλλοντα χρόνο αδελφό, έπλασε
ένα δυνατό εικονικό σχήμα. Την ίδια
δυναμική και λυρική έκφραση, είχε και ο χορός-θρήνος των γυναικών Αντιγόνης και
Ισμήνης, γύρω από τους δύο αδερφούς-ήρωες
και ο Χορός στο σύνολό του, στον επικλητικό- συμβουλευτικό χαρακτήρα.
Η μουσική έντυσε την παράσταση ευδιάκριτα και διακριτικά
ταυτόχρονα. Με μελαγχολικούς ήχους τόνισε το τραγικό νόημα και άφησε, με το ρυθμό της, χώρο στον λόγο,
υπογραμμίζοντας το σχήμα και την εξέλιξη του δράματος, στην ιδιαίτερη παράσταση που έδειξε με ζεστούς- σχεδόν
φυσικούς- φωτισμούς, το βάθος των πραγμάτων σε κλιμακούμενη αποκάλυψή τους στο φως του θεάτρου.
ταυτόχρονα. Με μελαγχολικούς ήχους τόνισε το τραγικό νόημα και άφησε, με το ρυθμό της, χώρο στον λόγο,
υπογραμμίζοντας το σχήμα και την εξέλιξη του δράματος, στην ιδιαίτερη παράσταση που έδειξε με ζεστούς- σχεδόν
φυσικούς- φωτισμούς, το βάθος των πραγμάτων σε κλιμακούμενη αποκάλυψή τους στο φως του θεάτρου.
«Επτά επί Θήβας», έργο μιας τριλογίας του ποιητή Αισχύλου, από το ΚΘΒΕ, στο θέατρο Δάσους.
Παράσταση με κλασσική αφόρμηση αλλά
αισθητά μοντέρνα άποψη. Βασισμένη στον λόγο, με ποικιλία αισθητικής έκφρασης, πολιτική σκέψη που
υποδήλωσε και η ποιητική της μετάφρασης, ως επίκαιρο μήνυμα και φιλοσοφικό
στοχασμό. Κάθαρση, πάνω από τη συμμόρφωση
και ανυπακοή των ανθρώπων, δια
του αντηχητικού γέλιου και στην αέναη
συντριβή, στο όριο των πραγμάτων και στο μέτρο των ανθρωπίνων δεινών.
Παράσταση με κλασσική αφόρμηση αλλά
αισθητά μοντέρνα άποψη. Βασισμένη στον λόγο, με ποικιλία αισθητικής έκφρασης, πολιτική σκέψη που
υποδήλωσε και η ποιητική της μετάφρασης, ως επίκαιρο μήνυμα και φιλοσοφικό
στοχασμό. Κάθαρση, πάνω από τη συμμόρφωση
και ανυπακοή των ανθρώπων, δια
του αντηχητικού γέλιου και στην αέναη
συντριβή, στο όριο των πραγμάτων και στο μέτρο των ανθρωπίνων δεινών.
«Χρειαζόμαστε μια τραγωδία, προκειμένου να ανακαλύψουμε ξανά
ότι είμαστε άνθρωποι και ότι μας ενώνει η κοινή ανθρώπινη μοίρα. Το σίδερο και
το ατσάλι θα γίνουν σκόνη, εμείς θα παραμείνουμε». (σημείωμα σκηνοθέτη).
ότι είμαστε άνθρωποι και ότι μας ενώνει η κοινή ανθρώπινη μοίρα. Το σίδερο και
το ατσάλι θα γίνουν σκόνη, εμείς θα παραμείνουμε». (σημείωμα σκηνοθέτη).
« Αυτό το πένθος ανήκει στην πατρίδα…» Χορός
«Διαβάζοντας τους Επτά επί Θήβας δεν μπορεί να κρύψει κανείς
τη θυμηδία που του προκαλούν οι περισσότερες προσπάθειες των συγγραφέων του
νεότερου, νεωτερικού -ή όπως αλλιώς θα μπορούσαμε να τον ονομάσουμε,
προκειμένου να ξεχάσουμε τον βαρβαρισμό του-κόσμου να διαχειριστούν το θέμα της
εμφύλιας σύγκρουσης. Δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά τον Αισχύλο, δεν έχουμε παρά
να πούμε ό,τι θα έλεγε ένας άνθρωπος εκατό χρόνια πριν τον Αισχύλο, για μιαν
εμφύλια σφαγή: “Μα ο αδερφός τον αδερφό; Είναι σωστό να χύνεται αίμα
αδερφικό;”» (από τα επιλεγόμενα του Γιώργου Μπλάνα)
τη θυμηδία που του προκαλούν οι περισσότερες προσπάθειες των συγγραφέων του
νεότερου, νεωτερικού -ή όπως αλλιώς θα μπορούσαμε να τον ονομάσουμε,
προκειμένου να ξεχάσουμε τον βαρβαρισμό του-κόσμου να διαχειριστούν το θέμα της
εμφύλιας σύγκρουσης. Δυόμισι χιλιάδες χρόνια μετά τον Αισχύλο, δεν έχουμε παρά
να πούμε ό,τι θα έλεγε ένας άνθρωπος εκατό χρόνια πριν τον Αισχύλο, για μιαν
εμφύλια σφαγή: “Μα ο αδερφός τον αδερφό; Είναι σωστό να χύνεται αίμα
αδερφικό;”» (από τα επιλεγόμενα του Γιώργου Μπλάνα)
ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ Μετάφραση-Σημειώσεις-Επιλεγόμενα: ΓΙΩΡΓΟΣ
ΜΠΛΑΝΑΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ
ΜΠΛΑΝΑΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗ
Συντελεστές:
Μετάφραση: Γιώργος Μπλάνας
Σκηνοθεσία: Τσέζαρις Γκραουζίνις
Σκηνικά-κοστούμια: Κέννυ ΜακΛέλλαν
Μουσική: Δημήτρης Θεοχάρης
Χορογραφία–Κίνηση: Έντι Λάμε
Φωτισμοί: Αλέκος Γιάνναρος
Βοηθός σκηνοθέτη: Αθηνά Σαμαρτζίδου
Οργάνωση παραγωγής: Αθανασία Ανδρώνη
Διανομή:
Ετεοκλής: Γιάννης Στάνκογλου / Χρίστος Στυλιανού
Πολυνείκης: Γιάννης Στάνκογλου/ Χρίστος Στυλιανού
Γιώργος Καύκας (Άγγελος)
Αλέξανδρος Τσακίρης (Κήρυκας)
Νάντια Κοντογεώργη (Αντιγόνη)
Ιώβη Φραγκάτου (Ισμήνη)
Χορός:
Λουκία Βασιλείου, Δημήτρης Δρόσος, Δάφνη Κιουρκτσόγλου,
Χρήστος Μαστρογιαννίδης, Κλειώ-Δανάη Οθωναίου, Βασίλης Παπαγεωργίου, Σταυριάννα
Παπαδάκη, Γρηγόρης Παπαδόπουλος, Αλεξία Σαπρανίδου, Εύη Σαρμή, Πολυξένη
Σπυροπούλου, Γιώργος Σφυρίδης, Ευανθία Σωφρονίδου, Κωνσταντίνος Χατζησάββας.
Χρήστος Μαστρογιαννίδης, Κλειώ-Δανάη Οθωναίου, Βασίλης Παπαγεωργίου, Σταυριάννα
Παπαδάκη, Γρηγόρης Παπαδόπουλος, Αλεξία Σαπρανίδου, Εύη Σαρμή, Πολυξένη
Σπυροπούλου, Γιώργος Σφυρίδης, Ευανθία Σωφρονίδου, Κωνσταντίνος Χατζησάββας.
Άγγελα Μάντζιου.
