BURLESQUE Θέατρο – Νεράντζια από τη Σικελία, του Λουΐτζι Πιραντέλλο – Κριτική Άγγελα Μάντζιου

 ΝΕΡΑΝΤΖΙΑ ΑΠΟ ΤΗ
ΣΙΚΕΛΙΑ

Λουΐτζι Πιραντέλλο (1867 – 1936)

BURLESQUE Θέατρο

Κριτική Άγγελα Μάντζιου

Το μονόπρακτο «Νεράντζια από τη Σικελία»,  του 
Ιταλού νομπελίστα συγγραφέα,  Λουΐτζι
Πιραντέλλο, παρακολουθήσαμε στο Burlesque  Θέατρο.  Μονόπρακτο έργο,  που βασίζεται στην ιστορία ενός  άσημου, επαρχιώτη μουσικού, του Μικούτσιο, με
καταγωγή  από τον νότο  της χώρας και  μιας 
κοπέλας με ωραία φωνή,  την οποία,
 ο νεαρός μουσικός,  θα βοηθήσει να σπουδάσει μουσική. Όταν εκείνη
γίνεται διάσημη και  αρχίζει να τραγουδάει
 σε μεγάλα θέατρα, αποκόβεται από τις
ρίζες της και απομακρύνεται  από τις
υποσχέσεις προς τον φίλο της.  Εκείνος
ταξιδεύει  36 ώρες με το τραίνο για να τη
συναντήσει, υπακούοντας,  τόσο σε μια
ηθική παρόρμηση,  να επιστρέψει τα
χρήματα που εκείνη  κάποτε, όταν εκείνος
αρρώστησε,  του δάνεισε,  όσο και στην επιθυμία- υπονόηση ενός γάμου.  Στις αποσκευές του κουβαλάει τη μικρή του
φλογιέρα και νεράντζια από την ιδιαίτερη πατρίδα τους . Η  συνάντηση 
μαζί της καθυστερεί,  λόγω της
ανάκρισης που υφίσταται  από τους δύο
υπηρέτες, από τους οποίους πληροφορείται ότι η αγαπημένη του  Τερεζίνα, μετά το θέατρο, ακριβώς απόψε,  παραθέτει ένα γιορτινό γεύμα,  σε 
φίλους και στον ιμπρεσάριό της,  στο σπίτι της. Θα συναντήσει  πρώτα τη μητέρα της και ύστερα  την ίδια την Τερεζίνα,  διαπιστώνοντας τη βαθειά αλλαγή τους ,  τόσο   εξωτερική όσο και εσωτερική. Ο  αφελής και συναισθηματικός επαρχιώτης,  θα επιστρέψει περιφρονητικά τα χρήματα και θα
χαρίσει  στη μητέρα της, λίγο πριν φύγει
από  το ξένο γι’ αυτόν  περιβάλλον, τα νεράντζια της Σικελίας,
ξυπνώντας τη βαθειά νοσταλγική μεταστροφή των προσώπων.

Συμπυκνωμένη ιστορία λεπτού σχολιασμού κοινωνικών θεμάτων, κοινωνικών
μεταβολών στην καμπή του 19ου αιώνα,  στη μορφή του μονόπρακτου θεατρικού έργου.  Σκηνοθετικά, ακολούθησε τη ροή της αφήγησης,
ανοίγοντας χρονικούς κύκλους μετατοπισμών, από το παρόν στο παρελθόν,  που έδωσαν βάθος και έδειξαν την προοπτική
εξέλιξης της ανάμνησης,  ως  αφήγηση μιας προσωπικής ιστορίας και  ως αποτύπωση χαρακτήρων. Παράλληλα  εμπλουτίστηκε από  άριες επί σκηνής,  ανοίγοντας 
και αισθητικούς κύκλους, υπονοώντας την όπερα  ως θεατρική παράσταση,  ως θέατρο μέσα στο θέατρο. 

Οι ερμηνείες  των
ηθοποιών είχαν τη θέρμη  της
ερασιτεχνικής έκφρασης, αλλά και την ώριμη, 
εύπλαστη ένταση, στην περίπτωση της ερμηνείας του Νικούτσιο, του κ. Θ.Πολυζώνη,  ο οποίος αποτύπωσε τόσο εύστοχα,  την αθωότητα του άσημου προσώπου. Οι άριες,  τραγουδισμένες   συναισθηματικά από την  σοπράνο κ. Τ. Κυριαζικίδου, άφησαν μια ζωηρή
εντύπωση συγκίνησης  στην θεατρική  δοκιμασία,  στη  σιωπή  που
 αιωρήθηκε στο τέλος της παράστασης, λίγο
πριν το χειροκρότημα των θεατών.

Νεράντζια από τη Σικελία,   του
Λουΐτζι Πιραντέλλο

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ, ΣΚΗΝΟΓΡΑΦΙΑ: 
ΣΚΙΠΗΤΑΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Παίζουν

ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΟΛΥΖΩΝΗΣ :  
ΜΙΚΟΥΤΣΙΟ ΜΠΟΝΑΒΙΝΟ (επαρχιώτης μουσικός)

ΤΟΤΑ ΚΥΡΙΑΖΙΚΙΔΟΥ (σοπράνο):   ΤΕΡΕΖΙΝΑ (κοπέλα)

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ:  
ΜΑΡΤΑ (μητέρα)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ: ΦΕΡΝΤΙΝΑΝΤΟ (υπηρέτης)

ΜΑΡΙΑ ΜΑΝΤΖΑΝΑ: 
ΝΤΟΡΙΝΑ (υπηρέτρια).

Στην παράσταση ακούστηκαν οι άριες:

Amarilli,mia
bella, του  Gulio Caccini.

Nel cor piu
non mi sento, του Giovanni Paisiello.

Sposa son
disprezzata, του
Antonio Vivaldi (όπερα
Bajazet).

Ένα μέρος από
την άρια της Zerlina Batti, batti, o bel Maseto,  από
την όπερα Don Giovanni,  του wolfgang Amadeus Mozart .

Laschia ch’
io pianga,  (άρια της Almirena),  από την
όπερα Rinaldo του George Friedrich Haendel.

)