Έτος: 2016

«ΤΟ ΣΩΣΕ»  Toυ ΜΑΪΚΛ ΦΡΕΪΝ Από 15 Απριλίου  Μετάφραση: Ξένια Καλογεροπούλου, Σταμάτης Φασουλής,  Άννα Παναγιωτοπούλου Σκηνοθεσία: Βλαδίμηρος Κυριακίδης Σκηνικά: Μαίρη Τσαγκάρη Κοστούμια: Νικόλ Παναγιώτου Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη Βοηθός Σκηνοθέτης: Κωνσταντίνος Κυριακού Β΄ Βοηθός Σκηνοθέτη: Χριστίνα Καλλία Παίζουν: Βλαδίμηρος Κυριακίδης  Μπέσυ Μάλφα  Γεράσιμος Σκιαδαρέσης Χριστίνα Τσάφου Πάνος Σταθακόπουλος Βάσω Γουλιελμάκη Ντίνος Σπυρόπουλος Άννα Μενενάκου Συμμετέχει ο Γιώργος Κωνσταντίνου Όταν ένας περιοδεύων θίασος που αποτελείται από ηθοποιούς «Β΄ κατηγορίας», αποφασίζει να ανεβάσει μια φάρσα «Β΄ κατηγορίας» θεωρώντας την ως καταπληκτική κωμωδία, γίνεται «ΤΟ ΣΩΣΕ»! Το μανιακό θηριοτροφείο απροσάρμοστων ηθοποιών, που αποτελείται από μια πρωταγωνίστρια που ξεχνάει συνέχεια τις ατάκες της και δεν καταφέρνει ποτέ να συγχρονίσει τα λόγια με την κίνηση, έναν φιλόδοξο αριβίστα που ποτέ δεν καταλαβαίνεις τι λέει, έναν προσφάτως χωρισμένο ηθοποιό που στη θέα της βίας αιμορραγεί, μια μελιστάλαχτη κουτσομπόλα, έναν απόμαχο αλκοολικό και μια ευσυγκίνητη ενζενί που χάνει συνεχώς τους φακούς επαφής της, έχοντας την καταστροφική συνδρομή ενός κομπλεξικού σκηνοθέτη που θεωρεί ότι μόνο τα έργα του Σαίξπηρ είναι αντάξιά του, της αγχωτικής βοηθού του που πανικοβάλλεται με το παραμικρό κι ενός φροντιστή που, συν τοις άλλοις, αναγκάζεται να ντουμπλάρει όλους τους ρόλους, θα αποτρέψει την παράσταση να συνεχιστεί ή θα καταφέρει, τελικά, να ανοίξει η αυλαία; Πόρτες που ανοιγοκλείνουν με πάταγο, παράνομα ζευγαρώματα, ρούχα που βγαίνουν, ερωτικές περιπτύξεις, παρεξηγήσεις, παρασκηνιακοί καβγάδες, ενοχλητικοί διαρρήκτες, ψεύτικοι σεΐχηδες και, φυσικά, πιάτα με σαρδέλες που περιπλανιούνται πάνω στη σκηνή θα κάνουν τους θεατές να αναρωτηθούν αν έτσι ανεβαίνει μία θεατρική παράσταση! Η ιστορία που συνοδεύει το θίασο είναι εξίσου μπερδεμένη. Τα ερωτήματα σχετικά με τους ηθοποιούς – ποιος είναι ερωτευμένος με ποιον, ποιος δε γνωρίζει τι, γιατί όλοι είναι θυμωμένοι – είναι εξίσου βαθιά (και άσχετα) με τα ερωτήματα αναφορικά με τους χαρακτήρες που υποδύονται. Αυτή η αριστουργηματική φάρσα καταστάσεων είναι μια σάτιρα της ζωής στο θέατρο, που παρουσιάζει τον τρόπο που ανεβαίνει μία παράσταση από έναν θίασο μέτριων ηθοποιών. «ΤΟ ΣΩΣΕ» είναι μια σατανικά αστεία αποκάλυψη του τι μπορεί να συμβεί πίσω από τη σκηνή και του χάους που προκύπτει από έναν δυσλειτουργικό θίασο ηθοποιών οι οποίοι προβάρουν και στη συνέχεια παρασταίνουν ένα έργο, ενώ, συγχρόνως, αφήνουν ανεξέλεγκτη την ατομική τους ιδιοσυγκρασία και βγάζουν στη φόρα τα προσωπικά τους, δημιουργώντας ίντριγκες εντός και εκτός σκηνής.  Κάθε πράξη είναι πιο γελοία από την προηγούμενη. Μετά από αυτή την παράσταση δε θα δείτε ποτέ ξανά το θέατρο με τον ίδιο τρόπο! ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ Παραστάσεις : Τετάρτη : 8.00 μμ Πέμπτη & Παρασκευή : 9.30 μμ Σάββατο : 6.30 μμ & 9.30 μμ Κυριακή : 7.30 μμ Τιμές εισιτηρίων : 20 € κανονικό, 17 € (λαϊκή απογευματινή Σαββάτου 6.30 μμ) 13 € φοιτητικό, άνεργοι πολύτεκνοι, ΑΜΕΑ

ΣΥΖΗΤΗΣΗ «ΑΠΟΤΥΠΩΝΟΝΤΑΣ ΤO ΠΡΟΣΦΥΓΙΚO ZHTHMA: ΜΕΘΟΔΟΙ,  ΣΤΟΧΟΙ, ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ, ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ» Οι πολλαπλές αφηγήσεις του προσφυγικού ζητήματος, μέσα από διαφορετικές προσεγγίσεις καταγραφής και δημοσιοποίησής του, οι πολιτικές και  ανθρωπιστικές διαστάσεις του, καθώς και τα ζητήματα ηθικής που συχνά εγείρονται αποτέλεσαν, μεταξύ άλλων, τα θέματα της συζήτησης «Αποτυπώνοντας το προσφυγικό ζήτημα: Μέθοδοι, στόχοι, προκλήσεις, δεοντολογία», που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 16 Μαρτίου 2016, στην αίθουσα Παύλος Ζάννας, στο πλαίσιο του 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.  Την ενδιαφέρουσα συζήτηση, που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία της plays2place productions, με την υποστήριξη του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και του Ινστιτούτου Γκαίτε Θεσσαλονίκης, συντόνισε ο Κωνσταντίνος Αϊβαλιώτης, διευθυντής του Φεστιβάλ Εθνογραφικού Κινηματογράφου της Αθήνας.  Συμμετείχαν οι: Ανέστης Αζάς, σκηνοθέτης – καλλιτεχνικός υπεύθυνος της Πειραματικής Σκηνής (-1) του Εθνικού Θεάτρου,  Γιώργος Μουτάφης, φωτορεπόρτερ, Μάρθα Μπουζιούρη, κοινωνική ανθρωπολόγος -σκηνοθέτρια cross-media projects και  Μαριάννα Οικονόμου, σκηνοθέτιδα. Ανοίγοντας τη συζήτηση, ο Κωνσταντίνος Αϊβαλιώτης παρατήρησε ότι η αποτύπωση κοινωνικών ζητημάτων συνδέεται άμεσα με την εικόνα, καθώς περιέχει την έννοια της αναπαράστασης και πρόσθεσε, μεταξύ άλλων: «Όσες φορές κι αν έχει συζητηθεί η διάσταση της αναπαράστασης στην τέχνη, ποτέ δεν έχει λείψει η ανάγκη συζήτησης γι’ αυτή, δεδομένου ότι οι συγκυρίες αλλάζουν, όπως και τα πολιτικά γεγονότα αλλά και ο τρόπος καταγραφής της εικόνας και η χρήση της. Αυτά κάνουν πάντα επίκαιρο το θέμα της αναπαράστασης κοινωνικών ζητημάτων, κοινωνικών αναταραχών. Ακόμη κι αν δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια, προχωράμε στην έρευνα και πάντα θέτουμε νέα ζητήματα».  Στη συνέχεια το λόγο πήρε η σκηνοθέτιδα Μαριάννα Οικονόμου, η οποία αναφέρθηκε στη δική της εμπλοκή στο προσφυγικό μέσα από το ντοκιμαντέρ της Ο πιο μακρύς δρόμος, που προβάλλεται στο 18ο ΦΝΘ. Η ίδια επισήμανε, μεταξύ άλλων για το ιδιαίτερο αυτό εγχείρημα: «Η αφορμή μου δόθηκε πριν δύο χρόνια, δηλαδή πριν τη μεγάλη προσφυγική κρίση, όταν έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο ‘’Στο σχολείο ξεχνώ τη φυλακή’’. Πρόκειται για ένα εκπαιδευτικό εγχειρίδιο που με συγκλόνισε -αποτέλεσμα ενός εργαστηρίου αφήγησης που έκανε ένας καθηγητής στις φυλακές ανηλίκων του Βόλου-, στο οποίο ανήλικοι πρόσφυγες αφηγούνταν το ταξίδι τους στην Βόρεια Ευρώπη. Προέκυψε λοιπόν το ερώτημα πώς τα παιδιά αυτά που ξεκινούν από την Ασία καταλήγουν στη φυλακή κατηγορούμενα για κακουργηματική πράξη αντιμετωπίζοντας ποινές ως και 25 χρόνια. Αυτό ήταν το έναυσμα για να κάνω το ντοκιμαντέρ». Η δημιουργός επέλεξε να αφηγηθεί την ιστορία δύο φυλακισμένων παιδιών  από τη Συρία και το Ιράκ, οι γονείς των οποίων τους έστειλαν στην Ευρώπη με τη βοήθεια διακινητών. Η ίδια επισήμανε: «Για μένα το ντοκιμαντέρ είναι ένα βλέμμα στην πραγματικότητα, αλλά και η σχέση που δημιουργώ με τους ανθρώπους που κινηματογραφώ, σχέση που βασίζεται στη συνεργασία και την εμπιστοσύνη. Στη δεύτερη επίσκεψή μου είδα ότι με το που άνοιγαν τα κελιά, τα παιδιά έτρεχαν στο διάδρομο προσπαθώντας να μιλήσουν στο τηλέφωνο με τους γονείς τους. Τους ζήτησα να τους κινηματογραφήσω σε αυτές τις συνομιλίες κι αυτό για μένα ήταν η πιο σημαντική στιγμή: να μιλάνε τα παιδιά με τους εγκλωβισμένους λόγω πολέμου ανθρώπους στην πατρίδα τους».  Βιωματική βάση είχε η προσέγγιση του  φωτορεπόρτερ  Γιώργου Μουτάφη, ο οποίος έχει καταγράψει πολλές ανθρωπιστικές κρίσεις σε περισσότερες από 20 χώρες, στη Μέση Ανατολή, την Αφρική  και τα Βαλκάνια. Ο ίδιος είπε, μεταξύ άλλων: «Ασχολούμαι εννιά χρόνια με το μεταναστευτικό, από το 2007, όταν βρέθηκα σε καταυλισμό στην Πάτρα χωρίς να γνωρίζω πολλά για το θέμα. Ένιωσα ότι το ζήτημα με ενδιέφερε σαν άνθρωπο, κυρίως οι περιπτώσεις ασυνόδευτων ανηλίκων προσφύγων. Ξεκίνησα λοιπόν να πηγαίνω στην Πάτρα, την Αθήνα, την Κω και άρχισαν να δημοσιεύονται φωτογραφίες μου σε διεθνή πρακτορεία, εφημερίδες και περιοδικά. Βρέθηκα σε ξενοδοχεία, αεροδρόμια, λιμάνια, καταυλισμούς». Ο κ. Μουτάφης έδωσε έμφαση στην ανάγκη δημοσιοποίησης του προσφυγικού, παρά τη σκληρότητα των εικόνων που καταγράφει ή ίσως και εξαιτίας τους. «Θέλω να μιλώ για τους ανθρώπους που φωτογραφίζω. Ήμουν στο Κομπάνι της Συρίας όταν έγινε η σφαγή, είδα βομβαρδισμούς. Έχω καταντήσει να φωτογραφίζω πτώματα τους τελευταίους μήνες στις ακτές των νησιών ή υποσιτισμένους στην Ειδομένη. Πιστεύω στη φωτογραφία, θέλω να κάνω τον θεατή να νιώσει. Αν και δεν έχω γνώσεις ψυχολογίας, προσπαθώ οι εικόνες που αποτυπώνω να έχουν δεύτερα επίπεδα, όταν τις δει κάποιος να αισθανθεί για να σκεφτεί στη συνέχεια. Είναι δύσκολο να φωτογραφίζεις τέτοιες στιγμές. Προκύπτουν θέματα ηθικής για το τι φωτογραφίζεις, αλλά και εάν πρέπει να φωτογραφίσεις. Δεν ξέρω γιατί φωτογραφίζω ή τι θέλω να πω, ξέρω όμως ότι πρέπει να λέμε ιστορίες κι αυτό με γεμίζει γιατί πλέον δίνω αξία σε μικρά πράγματα της καθημερινότητας, όλο αυτό με έχει αλλάξει σαν άνθρωπο». Ο σκηνοθέτης Ανέστης Αζάς αναφέρθηκε στην προσωπική του εμπλοκή στο προσφυγικό μέσα από την παράσταση «Υπόθεση Φαρμακονήσι ή το δίκαιο του νερού». Αφετηρία της παράστασης ήταν η τραγωδία της 20ής Ιανουαρίου 2014 στο Φαρμακονήσι, όπου δώδεκα άνθρωποι, μεταξύ των οποίων οχτώ παιδιά ηλικίας 3 έως 11 ετών, έχασαν τη ζωή τους. Ο κ. Αζάς αναφέρθηκε ειδικά στο ρόλο του θεάτρου, χώρο από τον οποίο ο ίδιος προέρχεται και διευκρίνισε: «Στην Πειραματική Σκηνή προσπαθούμε με τα μέσα του θεάτρου να κάνουμε αφήγηση που μοιάζει με κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ γι’ αυτό και το λέμε θέατρο της πραγματικότητας ή θεατρικό ντοκιμαντέρ. Είμαστε επηρεασμένοι από τη γερμανική ομάδα Rimini Protokoll. Η ιδέα για το Φαρμακονήσι γεννήθηκε από μία είδηση που διάβασα πριν ένα χρόνο ότι καταδικάστηκε ένας 21χρονος Σύριος διακινητής σε 145 έτη φυλάκισης ως μοναδικός υπεύθυνος για το ναυάγιο. Δεν το χωρούσε ο νους μου αυτό, πώς δηλαδή είναι δυνατόν να ρίχνουν την ευθύνη σε έναν από τους επιζώντες. Η προσέγγισή μας ήταν να δείξουμε ή να καταλάβουμε τον εγχώριο ρατσισμό, ο οποίος έχει να κάνει με το πώς αναπαράγεται ένα καθεστώς αποκλεισμού στη νομοθεσία».  Στην παράσταση «Υπόθεση Φαρμακονήσι» την  έρευνα και τη δραματουργία υπογράφει η κοινωνική ανθρωπολόγος – σκηνοθέτρια Μάρθα Μπουζιούρη, η οποία παρατήρησε, μεταξύ άλλων: «Το προσφυγικό είναι μια πρωτοφανής ιστορική μετάβαση, της οποίας τις συνέπειες ακόμη δεν κατανοούμε. Δεν περιορίζεται στην ανθρωπιστική διάσταση. Οφείλουμε να υπενθυμίζουμε και τη βαθιά πολιτική διάσταση του ζητήματος». Η ίδια μίλησε και για τις δικές της μεθόδους που σχετίζονται με την πολιτική διάσταση του προσφυγικού ζητήματος και οι οποίες βρίσκονται, όπως είπε, «στην τομή τέχνης, επιστήμης και παρέμβασης, ως ένα υβριδικό μοντέλο δουλειάς cross media and research projects». Και πρόσθεσε, ανάμεσα σε άλλα: «Άρχισα να σχηματίζω άλλη εικόνα από τη γενικευμένη που είχα όταν άρχισα να ταξιδεύω στον αραβικό κόσμο και Μέση Ανατολή. Είδα ότι η κυρίαρχη εικόνα που φτάνει σε μας δεν είναι αρκετά πλουραλιστική. Νιώθω ότι αναγάγεται σε θέαμα το προσφυγικό, η διάσταση της αλληλεγγύης είναι φυσικά παρούσα, αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει αυτή η όχι τόσο φωτεινή πλευρά που αφορά ζητήματα καιροσκοπισμού, κέρδους. Φτάνοντας στην τέχνη εγείρονται ζητήματα αισθητικοποίησης του ακραίου, του πόνου. Η θυματοποίηση και δραματοποίηση μιας κατάστασης  στοχεύει στην ευαισθητοποίηση, αλλά την ίδια στιγμή ανοίγει και άλλες διαστάσεις».  Στη διερώτηση που έθεσε ο κ. Αϊβαλιώτης σχετικά με τον χρόνο που πρέπει να αφιερώσει κανείς στην έρευνα πεδίου πριν καταλήξει σε ένα έργο, οι συμμετέχοντες στη συζήτηση συμφώνησαν ότι αυτό δεν μπορεί κανείς να το προσδιορίσει και ότι ποικίλλει ανάλογα με τη συγκυρία και τη φύση του έργου. «Πρέπει  να σεβαστείς και το χρόνο του άλλου, να συντονιστούν οι ρυθμοί των ανθρώπων, να δώσεις χρόνο, να ακούσεις, να μάθεις, να ρωτήσεις», είπε η Μαριάννα Οικονόμου, ενώ ο Ανέστης Αζάς σημείωσε ότι «είναι καλό να έχεις όσο περισσότερο χρόνο γίνεται. Ποτέ ο χρόνος δεν είναι αρκετός. Το θέμα δεν τελειώνει ποτέ». Ο Γιώργος Μουτάφης εξήγησε ότι προσεγγίζει το θέμα διαφορετικά ανάλογα με την περιοχή όπου βρίσκεται και το μέσο με το οποίο συνεργάζεται. «Το περιοδικό δίνει περισσότερο χρόνο σε σχέση με ένα πρακτορείο. Κι επιπλέον σημαντικό ρόλο παίζουν και πρακτικά ζητήματα όπως: τι budget έχεις για να μείνεις στο πεδίο ή αν έχεις οικογένεια και παιδιά. Είναι πολλοί παράγοντες».  Όσον αφορά το ερώτημα αν έχει νόημα να κάνει κανείς τέχνη σε συνθήκες ακραίες ή ιδιαίτερες, η Μάρθα Μπουζιούρη παρατήρησε: «Αυτοί οι άνθρωποι είναι πηγή της έμπνευσής μας, ωστόσο δεν διανοούμαι απλά να μπω στο πεδίο, να πάρω το υλικό μου και να βγω από  αυτό. Στην έρευνα πεδίου σε προσφυγικούς καταυλισμούς  νιώθω την ανάγκη να ερμηνεύσω ποιες είναι οι επιθυμίες αυτών των ανθρώπων. Το γεγονός ότι μας μιλάνε, μοιράζονται ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, δεν είναι αυτονόητο». Ο Ανέστης Αζάς τόνισε: «Μας κατηγορούν ότι στο θέατρο κάνουμε κοινωνιολογικό ζωολογικό κήπο. Προσπαθώ να αποφεύγουμε τη θυματοποίηση των ανθρώπων που ανεβάζουμε στη σκηνή, να μην τους δείχνουμε ως θύματα αλλά ως υποκείμενα υπεύθυνα που είτε φεύγουν από τον πόλεμο είτε θέλουν καλύτερες συνθήκες ζωής». Ο Γιώργος Μουτάφης αναφέρθηκε και στο θέμα της ευθύνης που αναλαμβάνει κάθε επαγγελματίας, ο οποίος ασχολείται με το προσφυγικό ζήτημα. «Με απασχολεί ιδιαίτερα η ευθύνη που έχουμε ως φωτογράφοι, δημοσιογράφοι ή και ιστορικοί του μέλλοντος, όπως θα έλεγα χαριτολογώντας. Γράφεται Ιστορία τώρα στην Ειδομένη και στα νησιά και κάποιες φορές αναπτύσσεται ένας δημοσιογραφικός ή ανθρωπιστικός τουρισμός. Έχουμε μεγάλη ευθύνη προς το θεατή, αλλά και το πώς σεβόμαστε τον φωτογραφιζόμενο. Το θέμα είναι να μη συνηθίσουμε τον θάνατο, να μην πάθουμε ανοσία. Πιστεύω στη δύναμη της  εικόνας, πιστεύω ότι πρέπει να δείχνουμε ακόμη πιο σκληρές εικόνες μήπως με τις εικόνες αυτές τους σοκάρουμε».  Η συζήτηση έκλεισε με την ανταλλαγή προβληματισμών ανάμεσα στους συμμετέχοντες και άτομα από το κοινό σχετικά με το προσφυγικό ζήτημα και τους πολλαπλούς τρόπους προσέγγισής του. 

η Minimal films παρουσιάζει : ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ: ΟΥΤΟΠΙΑ (“Μια ανθρώπινη ματιά σε ήρωες της καθημερινότητας”, Naomi Klein) Ένα ντοκιμαντέρ του Απόστολου Καρακάση στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2016 17/3/2016 – αίθουσα Ολύμπιον, 18.00 19/3/2016 – αίθουσα John Cassavetes, 12.00 και στο Doc Market Όταν το εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ στη Θεσσαλονίκη κλείνει, μερικοί  εργάτες αποφασίζουν να κάνουν κάτι επαναστατικό: να το καταλάβουν και να το λειτουργήσουν μόνοι τους με τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας. Το εγχείρημά τους εμπνέει ακτιβιστές σε όλο τον κόσμο, ενώ η πρώην διευθύντρια έκπληκτη παρακολουθεί την οικογενειακή επιχείρηση να μετατρέπεται σε σύμβολο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Για τους εργάτες, η αυτοδιαχείριση εξελίσσεται σε μια περιπέτεια επιβίωσης γεμάτη συγκρούσεις. Σύντομα θα συνειδητοποιήσουν ότι για να τα καταφέρουν, θα πρέπει να αλλάξουν πρώτα οι ίδιοι…    Επίσημη συμμετοχή στo IDFA (Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Άμστερνταμ). HD, 91 λεπτά (διατίθεται και 54 λεπτών εκδοχή) Trailer: https://vimeo.com/158210054 Site: http://www.nextstoputopia.com/ Facebook: https://www.facebook.com/nextstoputopia.thefilm                      https://www.facebook.com/minimal.films.athens Και από 24/03/2015 στις αίθουσες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης…

16o ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ –ΔΙΕΘΝΕΣ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ Ένα πρωτοποριακό στη σύλληψη και τη θεματική του τριήμερο Διεθνές Συνέδριο για τις πολυδιάστατες ΦΥΣΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΗΜΕΣ , διοργανώνει από τις 17 έως και τις 20 Μαρτίου στην Αίγινα η Ένωση Ελλήνων Φυσικών. Πρωτοποριακές προτάσεις για τη διδασκαλία των Φυσικών Επιστημών Με ειδικές θεματικές που αφορούν στην αναδιαμόρφωση του τρόπου διδασκαλίας των φυσικών επιστημών και τις προτάσεις για μια νέα αντίληψη διδασκαλίας, για την εξέλιξη της Φυσικής Επιστήμης από την Αρχαιότητα έως σήμερα καθώς και τις πιο πρόσφατες εξελίξεις της, και με παράλληλες εκδηλώσεις που αφορούν σε θεματικές όπως «Μεσογειακή Διατροφή και Φυσικές Επιστήμες» , το 16ο Πανελλήνιο Διεθνές Συνέδριο της ΕΕΦ αναδεικνύει τον πλούτο των Φυσικών Επιστημών και τη συμβολή τους στην Εκπαίδευση. Μεταξύ των προσκεκλημένων ομιλητών συγκαταλέγονται διεθνούς κύρους επιστήμονες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, όπως ο Νικόλαος Πράντζος Διευθυντής του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών Γαλλίας (CNRS) , οι ακαδημαϊκοί Σταμάτης Κριμιζής και Χριστοφόρου Λουκάς, η Βίκυ Καλογερά Διευθύντρια του Κέντρου Αστροφυσικής στο Πανεπιστήμιο Northwestern, ο Εμμανουήλ Τσεσμελής Διευθυντής Διεθνών Σχέσεων στο Ερευνητικό Κέντρο CERN, ο Μάρκος Σκουλάτος ερευνητής του Πανεπιστημίου του Μονάχου, ο ομ Διευθυντής του Εγενίδειου Πλανητάριου Διονύσης Σιμόπουλος, ο Ευστράτιος Θεοδοσίου αν Καθηγητής Πανεπιστημίου ΕΚΠΑ ,  Μεταξύ των θεμάτων που θα τεθούν είναι: «η Πρόταση πανευρωπαϊκού προγράμματος διδασκαλίας της Αστρονομίας και της Αστροφυσικής σε σχολεία Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης STEM4you», «Τα Ευρωπαϊκά Σχολεία: Σύντομη παρουσίαση της δομής και λειτουργίας τους. Η διδασκαλία των Φυσικών Επιστημών στο Νηπιαγωγείο, Δημοτικό και Δευτεροβάθμιο κύκλο», «Οι μαθητές και οι μαθήτριες ανακαλύπτουν τη Φυσική με το σώμα και τις αισθήσεις τους», «Γνωρίζουν οι μαθητές βασικά θέματα Φυσικών Επιστημών που αναφέρονται στα ΜΜΕ;»,  «Φυσικές Επιστήμες στην Αρχαία Ελλάδα», «Ύλη, ενέργεια και Μορφή κατά τον Αριστοτέλη», «Αστρονομικά Φαινόμενα και χρονολόγηση της επιστροφής του Οδυσσέα και του Τρωικού Πολέμου», «η σημασία των μεγάλων ερευνητικών υποδομών φυσικής για την κοινωνία», «η Φυσική στις βιοϊατρικές επιστήμες: Οι προκλήσεις του 21ου αιώνα», «εξωηλιακοί πλανήτες : 20 χρόνια έρευνας (1995-2015)», «βαρυτικά κύματα» κ.ά Επικοινωνία Αντιπρόεδρος ΕΕΦ Π Φιλντίσης 6949 560211 www.eef.gr          

18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα 11-20 Μαρτίου 2016 ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ H αυλαία του 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα άνοιξε την Παρασκευή 11 Μαρτίου 2016, στην κατάμεστη αίθουσα του Ολύμπιον. Ακολούθησε η προβολή του ντοκιμαντέρ Η ορχήστρα της ανακύκλωσης – Μια συμφωνία του ανθρώπινου πνεύματος των Μπραντ Όλγκουντ και Γκράχαμ Τάουνσλι, με θέμα μια νεανική ορχήστρα με έδρα μια παραγκούπολη στην Παραγουάη, η οποία χρησιμοποιεί μουσικά όργανα φτιαγμένα από σκουπίδια και γίνεται διάσημη σε όλο τον κόσμο.  Την τελετή παρουσίασε η δημοσιογράφος Μαρία Κουφοπούλου, η οποία αναφέρθηκε σε μία μικρή αναδρομή που έκανε η ίδια στην ιστορία του ΦΝΘ μέσα από μία αναζήτηση στα αρχεία της ΕΡΤ. «Σε συνέντευξη Τύπου το 1999, ο Μιχάλης Δημόπουλος, διευθυντής τότε του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, έδινε το λόγο στον εμπνευστή του τμήματος των ‘’Νέων Οριζόντων’’ του ΦΚΘ Δημήτρη Εϊπίδη, για να ανακοινώσει τις λεπτομέρειες του 1ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Ο κ. Εϊπίδης υπογράμμιζε τότε τη μεγάλη σημασία της δημιουργίας του θεσμού κυρίως για τους Έλληνες δημιουργούς, που θα είχαν ένα κίνητρο για να κάνουν νέες ταινίες κι επιπλέον ένα χώρο προβολής, καθώς και έναν τόπο όπου θα συναντούσαν ξένους συναδέλφους τους. Ο ίδιος επέμενε μάλιστα στη σημασία του ντοκιμαντέρ ως εναλλακτική μορφή ενημέρωσης και αφύπνισης για όλους μας», είπε η κα Κουφοπούλου. Και πρόσθεσε: «Στο 7ο ΦΝΘ, το 2005, υπήρχε αφιέρωμα με τίτλο ‘’Μετανάστευση -Πρόσφυγες’’, ενώ προβλήθηκε η ταινία Tarifa Traffic – Death in the Straits of Gibraltar του Χοακίμ Ντέμερ, που αναφερόταν στην ισπανική πόλη Ταρίφα, η οποία δεχόταν μετανάστες από τη Βόρεια Αφρική πάνω σε σχεδίες. Οι δημιουργοί ντοκιμαντέρ βλέπουν, αφουγκράζονται πριν από εμάς και ο διευθυντής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ τους έδωσε το βήμα να εκφράσουν τις απόψεις τους. Δέκα και πλέον χρόνια μετά, πραγματοποιείται και φέτος ένα αφιέρωμα στο προσφυγικό». Στη συνέχεια, ανέβηκε στο βήμα ο Αχιλλέας Κυριακίδης, αντιπρόεδρος του ΔΣ του ΦΚΘ, ο οποίος εκ μέρους του προέδρου και του Δ.Σ. του Φεστιβάλ καλωσόρισε το κοινό στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που φέτος «ενηλικιώνεται, αφού κλείνει τα 18 του χρόνια», όπως είπε. Στη συνέχεια, ο κ. Κυριακίδης επισήμανε: «Αντίθετα με τους ανθρώπους, ο θεσμός δεν χρειάστηκε να περιμένει τα 18α γενέθλια για να αποκτήσει το δικαίωμα ισχυρής ψήφου στα δρώμενα του πολιτισμού, να αποκτήσει δίπλωμα οδήγησης του κινηματογραφικού αυτού είδους, να υπηρετήσει ευδόκιμα τη θητεία του μαζί με τους άλλους νέους και καταξιωμένους στρατευμένους ανά τον κόσμο στο   ντοκιμαντέρ, να συνάψει γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης με τη δημιουργικότητα, το ήθος και την καλαισθησία». Ο κ. Κυριακίδης επεσήμανε ιδιαίτερα τη συμβολή του Δημήτρη Εϊπίδη στη διοργάνωση, λέγοντας: «Πίσω από όλα αυτά, είναι ο άνθρωπος που το εμπνεύστηκε, το γέννησε και το ανέθρεψε, ενσταλάζοντάς του τις καλύτερες αρχές, ένας πατέρας που δικαιούται να καμαρώνει για το δημιούργημά του και με γενναιοδωρία μας χορηγεί κι εμάς το δικαίωμα να καμαρώνουμε για λογαριασμό του. Με κάθε σεβασμό και με την ανεπιφύλακτη εκτίμηση όλων των μελών του Δ.Σ., καλώ τον Δημήτρη Εϊπίδη να ‘’σβήσει’’ τα 18 κεράκια του Φεστιβάλ».  Αμέσως μετά, ανέβηκε στη σκηνή του Ολύμπιον ο διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και ιδρυτής-διευθυντής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, Δημήτρης Εϊπίδης, ο οποίος καλωσόρισε στη 18η διοργάνωση τους θεατές, τους εκπροσώπους της πολιτικής ηγεσίας και τους θεσμικούς φορείς, επισημαίνοντας: «Καλωσορίσατε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποίο φέτος γίνεται 18 χρονών. Είμαι ιδιαιτέρως περήφανος, γιατί αυτό το Φεστιβάλ είναι παιδί μου! Γεννήθηκε σε μια εποχή όπου στην Ελλάδα το είδος του ντοκιμαντέρ ήταν στην αφάνεια και κατόρθωσε να καθιερωθεί εντός και εκτός ελληνικών συνόρων. Είναι επιθυμία μου να το στηρίξω έτσι ώστε να διευρυνθεί ακόμη περισσότερο». Αναφερόμενος στη φετινή διοργάνωση, ο κ. Εϊπίδης τόνισε: «Φέτος παρουσιάζουμε 186 ταινίες από 47 χώρες, ανάμεσά τους και 73 ελληνικές, αριθμό ρεκόρ που αποδεικνύει πως το ελληνικό ντοκιμαντέρ βρίσκεται σε σταθερά ανοδική τροχιά. Πραγματοποιούμε αφιέρωμα στο προσφυγικό ζήτημα, πιο επείγον από ποτέ, στη χώρα μας, στην Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο. Επίσης, με χαρά υποδεχόμαστε στη Θεσσαλονίκη δύο ξεχωριστούς δημιουργούς που τιμάμε μέσα από τα αφιερώματά μας: τον Δανό Γιον Μπανγκ Κάρλσεν και τον Ιρλανδό Μαρκ Κάζινς». Στη συνέχεια, ο κ. Εϊπίδης, επισήμανε: «Φέτος, αναμένουμε περισσότερους από 210 επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου. Αρκετοί από αυτούς, θα συμμετάσχουν στην πάντοτε δραστήρια Αγορά του Φεστιβάλ, εκεί όπου γεννιούνται οι ταινίες του αύριο και προωθούνται σημαντικές συμφωνίες, μέσα από ένα πλέγμα δράσεων και με τη συνεργασία του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ EDN». Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο κ. Εϊπίδης στη φετινή συνεργασία του Φεστιβάλ με την οργάνωση Άρσις, σημειώνοντας: «Συγκεντρώνουμε είδη πρώτης ανάγκης για τους πρόσφυγες και προσκαλούμε τον κόσμο να συνδράμει. Ακόμη και το ελάχιστο, είναι πολύτιμη βοήθεια».  Αμέσως μετά, ο κ. Εϊπίδης κάλεσε στη σκηνή του Ολύμπιον τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, για να κηρύξει την έναρξη του Φεστιβάλ. Ο κ. Μπουτάρης μίλησε με πολύ θερμά λόγια για τον κ. Εϊπίδη, λέγοντας: «Είχα την ευχαρίστηση και την τιμή να τον γνωρίσω αρκετά χρόνια νωρίτερα και είχα τη χαρά να συνεργαστώ μαζί του, όντας για ένα σύντομο διάστημα πρόεδρος του Δ.Σ. του Φεστιβάλ Κινηματογράφου και του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Του χρωστώ ευγνωμοσύνη γιατί έμαθα από αυτόν πολλά πράγματα και κυρίως να εκτιμώ το ντοκιμαντέρ σαν ένα είδος σινεμά που είναι πιο πραγματικό, έρχεται πιο κοντά στη ζωή μας. Το ΦΝΘ έχει μία συνεχή ανοδική πορεία. Ο Δημήτρης Εϊπίδης έφτιαξε ένα παιδί που σήμερα ενηλικιώνεται και όσο συγκινητικός κι αν είναι ένας αποχωρισμός, πιστεύω ότι σήμερα βλέπει το παιδί του να ανοίγει τα φτερά του».  Ως δείγμα ευγνωμοσύνης για την παρουσία και την προσφορά του στη Θεσσαλονίκη, μετά από πρόταση του κ. Μπουτάρη, ο κ. Εϊπίδης ανακηρύχθηκε ομόφωνα επίτιμος δημότης του Δήμου Θεσσαλονίκης. Διαβάζοντας το σκεπτικό της ανακήρυξης, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης αναφέρθηκε «στην προσφορά του Δημήτρη Εϊπίδη στην πόλη της Θεσσαλονίκης, την οποία κατέστησε παγκοσμίως γνωστή και ανέδειξε διευθύνοντας αρχικά το παράλληλο τμήμα ‘’Νέοι Ορίζοντες’’ του Φεστιβάλ και στη συνέχεια το ΦΝΘ». Η τελετή απονομής του μεταλλίου θα γίνει στην επόμενη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, στο Δημαρχείο της πόλης.  Στη συνέχεια, πριν την προβολή του ντοκιμαντέρ Η ορχήστρα της ανακύκλωσης – Μια συμφωνία του ανθρώπινου πνεύματος, η παραγωγός της ταινίας Χουλιάνα Περανάντα-Λόφτους με βιντεοσκοπημένο μήνυμά της ευχαρίστησε τους διοργανωτές του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και ζήτησε από τους θεατές να βοηθήσουν ώστε να διαδοθεί παντού το μήνυμα αυτής της ξεχωριστής ορχήστρας. Την τελετή έναρξης του 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης τίμησαν με την παρουσία τους, μεταξύ άλλων, οι: Αναστάσιος Κουράκης – Αντιπρόεδρος της Βουλής, Σταύρος Θεοδωράκης – Πρόεδρος του Ποταμιού, Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης – Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Κωνσταντίνος Γκιουλέκας – Βουλευτής ΝΔ, Αθανάσιος Βαρδάλης – Βουλευτής ΚΚΕ, Ιωάννης Δελής – Βουλευτής ΚΚΕ, Γιάννης Μπουτάρης – Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Έλλη Χρυσίδου – Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Παιδείας και Αθλητισμού, Αχιλλέας Κυριακίδης – συγγραφέας, κινηματογραφιστής, Αντιπρόεδρος ΔΣ ΦΚΘ, Σπύρος Πέγκας – Αντιδήμαρχος Τουρισμού και Διεθνών Σχέσεων, Μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Γιώργος Τούλας – δημοσιογράφος, διευθυντής Parallaxi, Μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Κυριακή Μάλαμα – σκηνοθέτρια, Μέλος ΔΣ ΦΚΘ, διευθύντρια προγράμματος της ΕΡΤ3, Sinisa Pavic – Γενικός Πρόξενος της Σερβίας, Salamon Paven Martin Ladislau – Γενικός Πρόξενος Ρουμανίας, Παντελής Πετμεζάς – Επίτιμος Πρόξενος Καναδά, Ζωή Δελήμπαση – Public Affairs Officer, Πρεσβεία του Καναδά, Marko Suomalainen – Επίτιμος Πρόξενος Φινλανδίας, Γιάννης Ακκάς – Επίτιμος Πρόξενος Δανίας, Νορβηγίας, Σουηδίας, Βασίλης Μανδύλας – Επίτιμος Πρόξενος Ελβετίας, Ιωάννης Βεργίνης, Επίτιμος Πρόξενος του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, Αναστάσιος Τζήκας – Πρόεδρος ΔΕΘ, Θεοφανώ Παπαζήση – Πρόεδρος Διοικούσας Επιτροπής ΕΡΤ3, Αλέξανδρος Κάντερ Μπαξ – Γενικός Διευθυντής ΕΡΤ3, Alexandrine Boufflers – Αναπληρώτρια Διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης και Διευθύντρια του Γαλλικού Σχολείου Θεσ/νίκης, Ανδρέας Τάκης – Πρόεδρος Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Μαρία Τσαντσάνογλου – Διευθύντρια Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Συραγώ Τσιάρα – Προϊσταμένη Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης, Πολυξένη Αδάμ Βελένη – Διευθύντρια Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Νικήτας Μυλόπουλος – Πρόεδρος Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, Γιώργος Εμμανουήλ Λαζαρίδης – Καλλιτεχνικός Διευθυντής Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, Μανώλης Μαραγκούλης – Πρόεδρος Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, Ηρακλής Παπαϊωάννου – Διευθυντής Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, Άρης Στυλιανού – Πρόεδρος Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Μαρία Τσιμά – Αναπληρώτρια Καλλιτεχνική Διευθύντρια Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Κατερίνα Καμάρα – Μέλος ΔΣ Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Μαριάννα Βιλδιρίδη-Χατζητόλιου – Πρόεδρος ΔΣ Λαογραφικού και Εθνολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Παύλος Πανταζής – Πρόεδρος Τμήματος Κινηματογράφου, Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης, Peter Panes – Διευθυντής Ινστιτούτου Γκαίτε Θεσσαλονίκης, Λάζαρος Κωνσταντινίδης – Καλλιτεχνικός Διευθυντής Φεστιβάλ Μονής Λαζαριστών, Φίλιος Στάγκος – Γενικός Διευθυντής ΔΕΠΘΕ, Γιώργος Μακρυγιαννάκης – Marketing Manager Fischer, Γιάννης Κατσούγκρης – Sponsorships Manager Fischer, κ.ά. Μάκης Νικηφορίδης & Bernard Cuomo – Αρχιτέκτονες, 

“Bar…μπούτσαλα” της Αλίκης Ροβέρτου σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Ηλιάδη.Όταν το φουαγιέ του θεάτρου Ταξίδι Ονείρου μεταμορφώνεται σε μπαρ, έρχονται τα πάνω κάτω! Αλίκη: Εγώ χωρίζω, γιατί μόλις έμαθα ότι με κερατώνει. Και ήρθα να πιω δυο ποτά να το συνειδητοποιήσω.Κατερίνα: Εγώ χωρίζω γιατί μ΄ έχει πέντε χρόνια στο περίμενε και ούτε παιδιά θέλει, ούτε καν να προχωρήσουμε τη σχέση μας.Μπάρμαν: Είμαι εδώ για ν΄ ακούσω τον πόνο του καθενός, μέχρι να… αγανακτήσω.Φωνή από το υπερπέραν: Είμαι παντού.. λίγο για να κινώ τα νήματα, λίγο για να σας βάζω σε σκέψεις, λίγο για να βγάζω συμπεράσματα…Όλοι μαζί γινόμαστε κουλουβάχατα και καταλήγουμε να λέμε μπαρμπούτσαλα!Ή μήπως όχι; Είναι η απιστία ο νούμερο ένα λόγος για να χωρίσεις; Μπορείς να είσαι αξιοπρεπής και ταυτόχρονα να εθελοτυφλείς στην απιστία; Κι αν κάνεις τα στραβά μάτια μία φορά, με την λογική του ενός λάθους, πως ξέρεις ότι δεν υπογράφεις την καταδίκη σου να κάνεις το κορόιδο για πάντα; Είναι η αγάπη συμβατή με την απιστία; Και πάνω απ’ όλα, είναι η απιστία unisex?Παίζουν: Λάζαρος ΑντωνούδηςΑλίκη ΡοβέρτουΚατερίνα ΚουρκούδιαλουΠαραστάσεις: 19-20, 26-27 Μαρτίου και 2-3, 9-10 ΑπριλίουΣτις 10:00 το βράδυΑυστηρά για 18 άτομα και μόνο με κράτήση στο: 6972. 702870Γενική Είσοδος: 8 ευρώ με κρασίΘέατρο Ταξίδι Ονείρου, Στεφάνου Τάττη 3, Θεσσαλονίκη.

ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ Με τον τρόπο του Ζακ Στεφάνου και του Γιάννη Βενιαμίν Πέμπτη 17  Μαρτίου 2016, 21:30 Οι ΜΟΥΣΙΚΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ συνεχίζονται στη «Ζώγια», στην οδό Αλεξάνδρου Σβώλου 54 και στις εκδηλώσεις υπό τον τίτλο «Άνοιξη στη Ζώγια». Την Πέμπτη 17 Μαρτίου 2016, στις 21:30, δυο νέοι τραγουδοποιοί, ο Ζακ Στεφάνου και ο Γιάννης Βενιαμίν θα παρουσιάσουν τις δουλειές τους, αλλά και πολλά κλασικά πλέον  κομμάτια απ’ αυτά που έχουμε όλοι αγαπήσει. Οι δυο τους τραγουδάνε παρέα, παίζουν την κιθάρα τους και θυμίζουν σε όλους το κοινό τους τραγούδι «Σ’ αγαπάω» (εντάξει, όχι ακριβώς ένας πρωτότυπος τίτλος), αλλά παρουσιάζουν  και νέες τους δουλειές.Στην ιδιαίτερη αυτή συναυλία που θα δώσουν στη Ζώγια θα πουν και  τραγούδια των Γιάννη Αγγελάκα, Arctic Monkeys, Bob Marley, Λεωνίδα Μπαλάφα, U2, Νίκου Πορτοκάλογλου και πολλών άλλων. Δείτε στους παρακάτω συνδέσμους τραγούδια των Ζακ Στεφάνου, Γιάννη Βενιαμίν: Ζακ Στεφάνου – Δείξε μου τον τρόπο https://youtu.be/Vm80Hkaa1x0 Ζακ Στεφάνου – Φτάσε στον πάτο https://youtu.be/OfL7ldp_7Zg Γιάννης Βενιαμίν – Ζακ Στεφάνου – Σ’ αγαπάω https://youtu.be/1XA0NrjDFq4 Γιάννης Βενιαμίν ft. Ζακ Στεφάνου – Κι όταν λείπεις https://www.youtube.com/watch?v=I_p2gNNUQ8E Ζακ Στεφάνου – Γιώργος Περού – Φοβάμαι μόνο μη σε χάσω https://youtu.be/M_fkuG1TZJs Η «Άνοιξη στη Ζώγια» περιλαμβάνει εκδηλώσεις για τη μουσική, τη γραφή, τη φωτογραφία, το θέατρο και το παιδί και απλώνεται από τον Μάρτιο έως τον Ιούνιο 2016. Όλες οι εκδηλώσεις είναι με ελεύθερη είσοδο και γίνονται στη Ζώγια, Αλ. Σβώλου 54, τηλ.: 2310 243459. Πληροφορίες Ζώγια, Αλ. Σβώλου 54Τ: 2310 243459www.facebook.com/zogia.kafe/