Έτος: 2016

Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες Του Leonard Gershe Στο θέατρο Αυλαία Πρεμιέρα στη Θεσσαλονίκη και στο θέατρο Αυλαία με το έργο «Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες»,  του Leonard Gershe, σε σκηνοθεσία της κ. Άννας Παναγιωτοπούλου. Παράσταση στον συμβολικό κύκλο, του πρώτου ανεβάσματος του έργου αυτού το 1970, από τον θίασο  Γ. Φέρτη – Ξ. Καλογεροπούλου, στο παλαιό θέατρο Αυλαία.  Έργο για τη διεκδίκηση της ελευθερίας, την αυτοπραγμάτωση, την  αναζήτηση της ευτυχίας, τη διαφορετικότητα. Ρεαλιστικό έργο σχέσεων,  εγγεγραμμένο στον κύκλο της ιστορίας ενός τυφλού μουσικού, ο οποίος διεκδικεί την ανεξαρτησία του, ως ένα -χρονικό- στοίχημα που βάζει με την υπερπροστατευτική μητέρα του. Έργο για τη δύναμη της θέλησης, το θάρρος  και  την αλληλοκατανόηση που απωθεί τον οίκτο και κερδίζει τον σεβασμό της ύπαρξης, στην προσέγγιση και την ουσιαστική  επικοινωνία, στο βήμα της ενηλικίωσης. Πνευματώδες, με υποδόριο και αισθητό χιούμορ, με αναφορές στο θέατρο και την ποίηση, έργο απλών νοημάτων, που διαπραγματεύεται διαχρονικά θέματα, όπως η διαφορετικότητα και η αποκόλληση από τους κόλπους της οικογένειας, η ανεξαρτησία, ο έρωτας  και η ευτυχία. Έργο με ρευστούς διαλόγους και διδακτικό –τρυφερό πυρήνα. Στην παράσταση που παρακολουθήσαμε, αναδύθηκαν τα νοήματα του έργου με τρόπο άμεσο, μέσα από το χιούμορ των διαλόγων, με μια απλοϊκή συγκίνηση, που προκάλεσε –σε σημεία- το αβίαστο γέλιο των θεατών. Απουσίαζε ωστόσο μια  διαφορετική ανάγνωση και οι εντάσεις δόθηκαν επίπεδα και χωρίς ιδιαίτερο νεύρο. Οι ερμηνείες κινήθηκαν σ’ αυτό το γενικό πλαίσιο, αποκάλυψης κινήτρων-διαφορών, χωρίς εμβάθυνση και καλλιτεχνική έκφραση, στο επικοινωνιακό παιχνίδι των σχέσεων των τεσσάρων προσώπων  που συνδέονται μεταξύ τους με δεσμούς οικογενειακούς και κοινωνικούς , στο  θέατρο της καθημερινότητας, στη μεγαλούπολη.    Η μουσική του έργου χωρίς ιδιαίτερη έμπνευση, ακολούθησε το γενικό ρεύμα της παράστασης,  σε μια γλυκανάλατη μελωδία, που δεν έπειθε για την χαρισματική ενασχόληση του ήρωα με τη μουσική και δεν άφηνε καμμιάν υπόνοια ανήσυχης έκφρασης, ως επιλογή,σε μια πολυπολιτισμική πόλη όπως η Νέα Υόρκη της δεκαετίας του ‘60. Τα σκηνικά  και τα κοστούμια σχεδιασμένα ρεαλιστικά, άφηναν μια αίσθηση ελαφριάς ανησυχίας που δεν ήταν αρκετή για να προσδώσει χαρακτήρα στην παράσταση.  Οι Πεταλούδες Είναι Ελεύθερες Κείμενο: Leonard Gershe Μετάφραση: Αλέξης Καλλίτσης Σκηνοθεσία: Άννα Παναγιωτοπούλου Σκηνικά-Κοστούμια: Παναγιώτα Κοκορού Φωτισμοί: Αντώνης Διρχαλίδης Μουσική: Διονύσης Τσακνής Φωτογραφίες: Πάτροκλος Σκαφιδάς, Νώντας Στυλιανίδης Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Τσούρμας Παίζουν: Άννα Παναγιωτοπούλου, Σταύρος Καραγιάννης, Άννα Μονογιού, Γιώργος Τσούρμας Άγγελα Μάντζιου.    ΠΡΕΜΙΕΡΑ Τετάρτη 24 Φεβρουαρίου 2016 στις 20:00 ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ Πέμπτη-Σάββατο στις 21:00, Τετάρτη, Κυριακή στις 20:00 ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ 15€, 12€ (φοιτητικό, ανέργων) Τιμή προπώλησης μέχρι την ημέρα της πρεμιέρας: 10€ ΠΡΟΠΩΛΗΣΗ […]

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη Το  Μυρολόγι της Φώκιας – το Καμίνι ΔΡΑΜΑΤΟΥΡΓΙΑ-ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ   Δήμος Αβδελιώδης Τετάρτη 24, Πέμπτη 25 και Παρασκευή 26 Φεβρουαρίου  21:00 Θέατρο ΑΝΕΤΟΝ Με τα δυο αυτά διηγήματα παρουσιάζεται το δεύτερο μέρος της τριλογίας, αφιερώματος του Δ. Αβδελιώδη στον Παπαδιαμάντη, μετά  την παράσταση του πρώτου μέρους, που ξεκίνησε  με τα διηγήματα “ΟΝΕΙΡΟ ΣΤΟ ΚΥΜΑ – ΕΡΩΣ ΗΡΩΣ” έχοντας σαν θεματική την αντίστιξη μεταξύ του ουράνιου και του γήινου έρωτα. Τώρα, η αντίστιξη μεταφέρεται μεταξύ της ζωής και των μορφών της απώλειάς της.                                 Η εξωτερική εικόνα των δυο διηγημάτων δίνει την εντύπωση πεζογραφημάτων, όμως η θεατρική, φωνητική τους αναπαράσταση αποκαλύπτει δυο αμιγή ποιητικά έργα σπάνιας σύλληψης. Στο “Μυρολόγι της Φώκιας’’(*), ο Παπαδιαμάντης ενορχηστρώνει μια συμφωνία από ήχους και εικόνες θαμβωτικής ομορφιάς, που εναλλάσσονται με πένθιμα, κατασταλαγμένα μοτίβα της μνήμης από την απώλεια και τον θάνατο.  Μέσα σ’ αυτήν την σπαρακτική, αλλά παγιωμένη αρμονία του ηλιοβασιλέματος έρχεται αθόρυβη αλλά επελαύνουσα η Νύχτα. Όλα τα πράγματα, όλοι οι άνθρωποι που βρίσκονται μέσα σ’ αυτό το φυσικό πλαίσιο, καθώς κι όλα τα έμψυχα όντα, έχουν τακτοποιημένη τη σχέση τους με τον χώρο και με τον χρόνο. Μόνο ένα εννιάχρονο κορίτσι,-που έρχεται με λαχτάρα να βρει τη γιαγιά της πλάι στη θάλασσα που πλένει ρούχα-, παρασυρμένο και συγκεντρωμένο στην μουσική του αυλού ενός βοσκού,  χάνοντας την αίσθηση του χρόνου του τόπου, αίφνης ταράζεται με την απότομη αίσθηση της αλλαγής από το φως στο σκοτάδι, ορμάει σ’ ένα μονοπάτι που διακρίνει μπροστά του και γλιστρώντας από ψηλά μ’ ένα μπλούμ μες στη θάλασσα ‘χάνεται’, ενώ οι άνθρωποι και όλα τα έμβια όντα εκεί τριγύρω συνεχίζουν ανυποψίαστα τον σκοπό τους. Ακολουθεί ‘’Το  Καμίνι’’ που είναι μια ευφρόσυνη, αντίστιξη στο ‘‘Μυρολόγι’’, ένας ύμνος στον έρωτα για τη ζωή, αυτό το καμίνι των επιθυμιών και του πάθους που πυροδοτεί και ταλανίζει ανθρώπους και πράγματα, άλλοτε με ευχάριστα και άλλοτε με δυσάρεστα έργα, που προκαλούν όμως εδώ τη συμπάθεια, ακόμα και το γέλιο, από τον βαθμό της άγνοιας και της αθωότητας, των μικρών ή των μεγάλων στην ηλικία κυνηγών της ζωής ή των αφελών καταστροφέων της ζωής και των λουλουδιών της, μέσα στον παράδεισο του πολύχρωμου Απρίλη, ο οποίος σαν αυτονόητος και δεδομένος, δεν συγκινεί ιδιαιτέρως αυτούς εδώ τους υπνοβάτες που τον κατοικούν.  Όμως μια δεκαοχτάχρονη κοπέλα, έχοντας διατηρήσει ζωντανή τη θεική της πυξίδα, παρακάμπτει όλα τα ‘πρέπει’ και ‘δεν πρέπει’, και λούζεται μέσα στο άσπιλο, έκτατο, μοναδικό θαλάσσιο καμίνι της χαράς. Ο Δ. Αβδελιώδης προτείνει με τις παραστάσεις του έναν ανανεωμένο και μοντέρνο τρόπο θεατρικής έκφρασης, που στηρίζεται στη διαύγεια και τη σαφήνεια του νοήματος, χωρίς στοιχεία πειραματισμού. Η παρακολούθηση της παράστασης γίνεται μια βιωματική εμπειρία για όλους τους θεατές, ανεξαρτήτως ηλικίας ή παιδείας. Στις σκηνοθεσίες του, ενώνεται φορτωμένο, αίσθημα και ποίηση, ομορφιά και μυσταγωγία.                                                                                        Αριστουργήματα της λογοτεχνίας μεταλλάσσονται σε ένα λαϊκό λυρικό θέατρο, που παρά την ιδιότυπη γλώσσα των, γίνονται απόλυτα κατανοητά και απευθύνονται στο ευρύ κοινό, μέσα από μαγικές παραστάσεις που έχουν υμνηθεί από κριτικούς και κοινό, και θεωρούνται μαθήματα υποκριτικής, σκηνοθεσίας και θεατρικής διασκευής.   (*)Μυρολό(γ)ι το, θρηνητικόν άσμα αδόμενον παρά νεκρόν κατά την κηδείαν. Επίτομο Λεξικό Δ. Β Δημητράκου ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ                                                                                                        ΣΚΗΝΙΚΗ ΟΨΗ                                                                                                                    ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Δήμος Αβδελιώδης ΜΟΥΣΙΚΗ:Βαγγέλης Γιαννάκης ΓΛΥΠΤΟ ΕΡΓΟ:Αριστείδης Πατσόγλου ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Αλεξία Φωτιάδου ΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: Γιάννης Κολόι ΔΙΑΡΚΕΙΑ 40’ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Κρατήσεις θέσεων στο 6988309309 Θέατρο Άνετον, Παρασκευοπούλου 42, ΘεσσαλονίκηΤιμή εισιτηρίου: Προπώληση, φοιτητές, άτομα άνω των 65, πολύτεκνων, ΑΜΕΑ 8,00 ευρώ. Ταμείο 12,00 ευρώ. Ομαδικό εισιτήριο (άνω των 20 ατόμων) 8,00 ευρώ. Μαθητικό, ανέργων, ατέλεια 5,00 ευρώ. Εισιτήριο – Προσφορά και για τις 4 παραστάσεις 30,00 ευρώ

Οι Πεταλούδες είναι Ελεύθερες του Leonard Gershe από 24 Φεβρουαρίου 2016 για λίγες μόνο παραστάσεις στο Θέατρο Αυλαία         Η Άννα Παναγιωτοπούλου σκηνοθετεί και πρωταγωνιστεί στο έργο του Leonard Gershe “Οι Πεταλούδες είναι Ελεύθερες», σε μουσική Διονύση Τσακνή Νέα Υόρκη τέλη δεκαετίας του ’60. Ο Ντον Μπέηκερ είναι ένας υπέροχος τύπος. Έξυπνος, […]

Οι ταινίες της εβδομάδας στις αίθουσες του ΦΚΘ18-24/02/2016 Η προσφορά του Φεβρουαρίου Για όλο τον Φεβρουάριο* απολαύστε ταινίες πρώτης προβολής στις αίθουσες Τζον Κασσαβέτης & Σταύρος Τορνές της Αποθήκης 1 στο Λιμάνι με μειωμένο εισιτήριο: 6 € (γενική είσοδος). * Η προσφορά ισχύει από Δευτέρα έως Πέμπτη.  Η νέα ταινία των, βραβευμένων τέσσερις φορές με Όσκαρ, αδερφών Κοέν Χαίρε, Καίσαρ!, μια καυστική κωμωδία που σατιρίζει τα χολιγουντιανά ήθη της δεκαετίας του ’50, προβάλλεται αυτή την εβδομάδα στο Ολύμπιον. Στην ίδια αίθουσα προβάλλεται και το ντοκιμαντέρ της Ευαγγελίας Κρανιώτη Exotica, Eroca, Etc., στο πλαίσιο της συνεργασίας του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης με το CineDoc.  Στην αίθουσα Παύλος Ζάννας προβάλλεται το υποψήφιο για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων Anomalisa των Τσάρλι Κάουφμαν  και Ντιουκ Τζόνσον, ενώ συνεχίζονται οι προβολές της ταινίας Δεσμοί αίματος του Γκρίμουρ Χακόναρσον.  Στην αίθουσα Τζον Κασσαβέτης συνεχίζονται με μεγάλη επιτυχία οι προβολές της πολυσυζητημένης ταινίας του Τομ Χούπερ Το κορίτσι από τη Δανία.  Στην αίθουσα Σταύρος Τορνές, επίσης στην Αποθήκη 1 στο Λιμάνι, η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης τιμά τον σπουδαίο δημιουργό Ναγκίσα Όσιμα, ενώ στην ίδια αίθουσα πραγματοποιείται και η προβολή του ντοκιμαντέρ Requiem for the American Dream των Πίτερ Χάτσινσον, Κέλι Νικς και Τζάρεντ Π. Σκοτ, το οποίο εστιάζει στον Νόαμ Τσόμσκι και εντάσσεται επίσης στο πλαίσιο της συνεργασίας του ΦΚΘ με το CineDoc.  ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ (ΜΕ TRAILERS ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΡΟΒΟΛΩΝ): ΑΙΘΟΥΣΑ ΟΛΥΜΠΙΟΝ Χαίρε, Καίσαρ! / Hail, Caesar! (Ηνωμένο Βασίλειο – ΗΠΑ, 2016) Σκηνοθεσία – σενάριο: Τζόελ & Ίθαν Κοέν / Joel & Ethan Coen. Με τους: Josh Brolin, George Clooney, Alden Ehrenreich. Έγχρωμη, 106΄.  Η νέα ταινία των αδερφών Κοέν είναι μια καυστική κωμωδία, μια σάτιρα των χολιγουντιανών ηθών της δεκαετίας του ’50. Παρακολουθούμε -με τον μοναδικά ανατρεπτικό και «πειραγμένο» τρόπο που γράφουν οι αδελφοί Κοέν τα σενάριά τους- μια ημέρα στη ζωή και το έργο του Έντι Μάνιξ, που μεσουρανούσε την εποχή εκείνη στο Χόλιγουντ ως «fixer», δηλαδή ως ο άνθρωπος που «καθάριζε» τα σκάνδαλα των σταρ, φροντίζοντας να μένουν τα άπλυτά τους μακριά από τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Η απαγωγή του διάσημου πρωταγωνιστή της ρωμαϊκής περιπέτειας εποχής «Hail Caesar!» από τα γυρίσματα, θα αναγκάσει τον Έντι να ζοριστεί για να βρει την άκρη του νήματος της υπόθεσης, την ίδια στιγμή που θα πρέπει να αποφασίσει και για το δικό του επαγγελματικό μέλλον. Η ταινία άνοιξε την αυλαία του 66ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου. Ώρες προβολών:19:00, 21:15, Παρασκευή & Σάββατο 18:15, 20:30, 22:45 Δείτε εδώ το τρέιλερ της ταινίας:https://www.youtube.com/watch?v=w6emlC26WAc Exotica, Erotica, Etc. (CineDoc) (Γαλλία, 2015) Σκηνοθεσία: Ευαγγελία Κρανιώτη.  Έγχρωμη, 73΄.  Η Ευαγγελία Κρανιώτη ταξιδεύει με ελληνικά πλοία στα λιμάνια 20 χωρών και αφηγείται τους φευγαλέους έρωτες που υπαγορεύει η μοναξιά της θάλασσας. Με μια μουσική που στοιχειώνει όπως το τραγούδι των σειρήνων και υπέροχη φωτογραφία, η ταινία δημιουργεί μια υπνωτική αφήγηση, σαν μια μαγική οδύσσεια. Το ντοκιμαντέρ πραγματοποίησε πανελλήνια πρεμιέρα στο 17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.  Ώρες προβολών: Κυριακή & Τρίτη 17:30 Δείτε εδώ το τρέιλερ της ταινίας:https://www.youtube.com/watch?v=gdPh8-djZKs ΑΙΘΟΥΣΑ ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣAnomalisa (ΗΠΑ, 2015) Σκηνοθεσία:  Τσάρλι Κάουφμαν / Charlie Kaufman, Ντιουκ Τζόνσον / Duke Johnson. Σενάριο: Charlie Kaufman. Με τους: David Thewlis, Jennifer Jason Leigh, Tom Noonan.  Έγχρωμη, 90΄.  Ο Μάικλ Στόουν, σύζυγος, πατέρας και συγγραφέας του βιβλίου «How May I Help You Help Them?», είναι ένας άνδρας που έχει βουλιάξει στην πεζή καθημερινότητά του. Ταξιδεύοντας στο Σινσινάτι, όπου θα μιλήσει σε ένα συνέδριο για επαγγελματίες στην εξυπηρέτηση πελατών, ο Μάικλ φτάνει στο ξενοδοχείο Fregoli και συναντά τη Λίσα, μία ντροπαλή αντιπρόσωπο πωλήσεων που ίσως είναι η αγάπη της ζωής του… Ώρες προβολών:19:45, 21:30, Δευτέρα 21:30 Δείτε εδώ το τρέιλερ της ταινίας:https://www.youtube.com/watch?v=fVrGKgKlmzw Δεσμοί αίματος / Rams(Ισλανδία, 2015) Σκηνοθεσία – σενάριο: Γκρίμουρ Χακόναρσον / Grímur Hákonarson. Με τους: Sigurður Sigurjónsson, Theodór Júlíusson, Charlotte Böving, Jón Benónýsson, Guðrúnsigur Björnsdóttir, Sveinn Ólafurgunnarsson, Jörundur Ragnarsson,þorleifur Einarsson.  Έγχρωμη, 93΄.  Με τα πιο απλά υλικά, ο Γκρίμουρ Χακόναρσον δημιουργεί μια υπέροχη ταινία με σκανδιναβική ψυχή. Δυο αδέλφια, που από πείσμα έχουν να μιλήσουν περισσότερα από σαράντα χρόνια, ζουν σε διπλανές φάρμες σε μια απομακρυσμένη κοιλάδα της Ισλανδίας. Ο κόσμος τους στρέφεται γύρω από τα πρόβατά τους. Όταν μια ασθένεια προσβάλλει ένα κριάρι, ο φόβος απλώνεται σ’ όλη την περιοχή. Μαύρο χιούμορ και δράμα εναλλάσσονται σε μια ταινία που ο ρυθμός της συμβαδίζει με το ρυθμό της φύσης, δίνοντας χώρο στους ήρωες για να αναπνεύσουν. Το φιλμ υμνεί τους δεσμούς του ανθρώπου με τα ζώα, ειδικά σε απομονωμένες περιοχές, ενώ προβάλλει με αυθεντικότητα και τις σχέσεις που αναπτύσσονται σε μικρές κοινότητες, στις οποίες το περιβάλλον προσδιορίζει καταλυτικά τον παράγοντα «ζωή». Η ταινία απέσπασε το Βραβείο Καλύτερης ταινίας Χρυσός Αλέξανδρος –  Θόδωρος Αγγελόπουλος στο 56ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.  Ώρες προβολών:  Σάββατο, Κυριακή, Τρίτη 18:00 Δείτε εδώ το τρέιλερ της ταινίας: https://www.youtube.com/watch?v=IxYjXXmotpo ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΖΟΝ ΚΑΣΣΑΒΕΤΗΣ (ΑΠΟΘΗΚΗ 1) Το κορίτσι από τη Δανία / Danish Girl (Ηνωμένο Βασίλειο-ΗΠΑ-Βέλγιο-Δανία-Γερμανία, 2015) Σκηνοθεσία:  Τομ Χούπερ / Tom Hooper. Σενάριο: David Ebershoff, Lucinda Coxon. Με τους: Eddie Redmayne, Alicia Vikander, Amber Heard.  Έγχρωμη, 119΄.  Η ταινία αποτελεί την κινηματογραφική διασκευή του μυθιστορήματος του Ντέιβιντ Έμπερσοφ «Το Κορίτσι από τη Δανία» και πραγματεύεται τη ζωή της ζωγράφου Λίλι Έλμπε, της πρώτης τρανσέξουαλ γυναίκας με καταγεγραμμένη περίπτωση χειρουργικού επαναπροσδιορισμού του φύλου το 1930. Ώρες προβολών:19:00, 21:30  Δείτε εδώ το τρέιλερ της ταινίας:https://www.youtube.com/watch?v=LmbDrbwlcLo ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ (ΑΠΟΘΗΚΗ 1) Τον σπουδαίο δημιουργό Ναγκίσα Όσιμα (1932–2013), ο οποίος υπήρξε μια από τις πιο τολμηρές, ριζοσπαστικές και πολιτικοποιημένες φωνές του νέου ιαπωνικού σινεμά, τιμά η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης μέσα από το αφιέρωμα «Ναγκίσα Όσιμα: αισθησιασμός και πάθος», που πραγματοποιείται από την Πέμπτη 18 έως την Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2016.  Πρόγραμμα προβολών: Πέμπτη 18/2 18:30 Η τελετή  21:00 Το ημερολόγιο ενός κλέφτη της Σιντζούκου  Παρασκευή 19/2 18:30 Η αυτοκρατορία των αισθήσεων  21:00 Η αυτοκρατορία του πάθους […]

ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ «ΝΑΓΚΙΣΑ ΟΣΙΜΑ: ΑΙΣΘΗΣΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΑΘΟΣ» Τον σπουδαίο δημιουργό Ναγκίσα Όσιμα (1932–2013), ο οποίος υπήρξε μια από τις πιο τολμηρές, ριζοσπαστικές και πολιτικοποιημένες φωνές του νέου ιαπωνικού σινεμά, τιμά η Ταινιοθήκη Θεσσαλονίκης μέσα από το αφιέρωμα «Ναγκίσα Όσιμα: αισθησιασμός και πάθος», που πραγματοποιείται από την Πέμπτη 18 έως την Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2016 στην αίθουσα Σταύρος Τορνές (Αποθήκη 1, Λιμάνι).   Ο Όσιμα συχνά μέσα από το έργο του αμφισβήτησε τις δυνάμεις εξουσίας, διερευνώντας την ανθρώπινη σεξουαλικότητα ως μοχλό αντίστασης. Στο πλαίσιο του αφιερώματος προβάλλονται τέσσερις ταινίες του: Το ημερολόγιο ενός κλέφτη της Σιντζούκου (1969), Η τελετή (1971), Η αυτοκρατορία των αισθήσεων (1976) και Η αυτοκρατορία του πάθους (1978).   Αξίζει να θυμηθούμε ότι:  – Το ημερολόγιο ενός κλέφτη της Σιντζούκου, με το στυλ του σινεμά-ντιρέκτ και μια απόλυτα μοντέρνα για την εποχή της κινηματογραφική ματιά, είναι μια από τις πιο ανατρεπτικές ταινίες του Όσιμα. – Η ταινία Η αυτοκρατορία των αισθήσεων, βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά που συνέβησαν στην προπολεμική Ιαπωνία, προκάλεσε σάλο στην εποχή της και αποτελεί ένα από τα πιο τολμηρά φιλμ-σταθμούς του παγκόσμιου σινεμά. – Η αυτοκρατορία του πάθους απέσπασε το Βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Καννών και πλήθος βραβείων από την Ιαπωνική Ακαδημία Κινηματογράφου.  · Να σημειωθεί ότι αποκλειστικά κατά τη διάρκεια του αφιερώματος θα πωλείται σε προσφορά η έκδοση Nagisa Oshima, που κυκλοφόρησε το 1994 με την ευκαιρία του αναδρομικού αφιερώματος στο έργο του σκηνοθέτη στο πλαίσιο του 35ου ΦΚΘ (τιμή πώλησης 7,00 ευρώ από 10,00 ευρώ).  Πώληση εισιτηρίων: Αίθουσα «Σταύρος Τορνές» (Αποθήκη 1, Λιμάνι, τηλ. 2310-508.398, cinematheque@filmfestival.gr)  Τιμή εισιτηρίου: 4 ευρώ (γενική είσοδος), 3 ευρώ (για τα μέλη). Κάρτα μέλους: 1 ευρώ. Πρόγραμμα προβολών: Πέμπτη 18/2 18:30 Η τελετή  21:00 Το ημερολόγιο ενός κλέφτη της Σιντζούκου  Παρασκευή 19/2 18:30 Η αυτοκρατορία των αισθήσεων  21:00 Η αυτοκρατορία του πάθους Σάββατο 20/2 18:30 Το ημερολόγιο ενός κλέφτη της Σιντζούκου  21:00 Η αυτοκρατορία των αισθήσεων Κυριακή 21/2 18:30 Η αυτοκρατορία του πάθους 21:00 Η τελετή  Οι ταινίες του αφιερώματος: Το ημερολόγιο ενός κλέφτη της Σιντζούκου  (Ιαπωνία, 1969) Σκηνοθεσία: Ναγκίσα Όσιμα. Σενάριο: Masao Adachi, Mamoru Sasaki, Nagisa Ôshima.  Με τους: Tadanori Yokoo, Rie Yokoyama, Moichi Tanabe, Ασπρόμαυρη & Έγχρωμη, 94΄. 1968. Καλοκαίρι στην περιοχή Σιντζούκου στο Τόκιο. Ο Μπέρντι προσπαθεί να κλέψει στο βιβλιοπωλείο όπου εργάζεται η Ουμέκο, αλλά γίνεται αντιληπτός από την κοπέλα, η οποία τον οδηγεί στον ιδιοκτήτη. Εκείνος όμως, αντί να τον κατηγορήσει, τον υποδέχεται φιλικά, του χαρίζει ένα αντίτυπο του δικού του βιβλίου με τίτλο «Συνομιλίες με μια γυμνή φιγούρα» κι επίσης του δίνει χρήματα για να κάνει το τραπέζι στην Ουμέκο. Οι δύο νέοι βγαίνουν, διαβάζουν το βιβλίο, αλλά όταν συνευρίσκονται ερωτικά αισθάνονται απαθείς και αδιάφοροι και δεν νιώθουν καμία ευχαρίστηση ή ηδονή. Όταν κάποια στιγμή η Ουμέκο συλλαμβάνεται από την αστυνομία για διατάραξη της κοινής ησυχίας, ο παράξενος βιβλιοπώλης παρεμβαίνει και πάλι. Θα πληρώσει την εγγύηση της αποφυλάκισης και θα στείλει τους δυο νέους σ’ έναν σεξολόγο για να βοηθηθούν σχετικά με τη διαταραχή που βιώνουν στην σχέση τους… Με το στυλ του σινεμά-ντιρέκτ, τη μηχανή στο χέρι και μια απόλυτα μοντέρνα κινηματογραφική ματιά και ρηξικέλευθο κινηματογραφικό ύφος που ανατρέπει τις παραδοσιακές αφηγηματικές συμβάσεις, το Ημερολόγιο… είναι μια ασυνήθιστη ταινία- έρευνα της καταπιεσμένης σεξουαλικότητας. Θέμα του φιλμ και βασικός άξονας σ’ όλο το έργο του Ιάπωνα δημιουργού, είναι η σχέση της εσωτερικής ελευθερίας και της αυτοπραγμάτωσης του ατόμου με την σεξουαλική απελευθέρωση∙ ζήτημα άμεσα συνδεδεμένο με τις κυρίαρχες προκαταλήψεις και τα ερωτικά ταμπού, καθώς και τις αυταρχικές κοινωνικές και πολιτικές δομές που περιορίζουν ασφυκτικά την ανθρώπινη συμπεριφορά. Η τελετή (Ιαπωνία, 1971) Σκηνοθεσία: Ναγκίσα Όσιμα. Σενάριο: Mamoru Sasaki, Tsutomu Tamura, Nagisa Ôshima.  Ηθοποιοί: Kenzô Kawarasaki, Atsuko Kaku, Atsuo Nakamura. Έγχρωμη, 122΄. Ο Ματσούο, καθώς ταξιδεύει προς τον τόπο καταγωγής του για την κηδεία ενός συγγενή, θυμάται σκηνές από το οικογενειακό παρελθόν και ανακαλύπτει ότι όλες έχουν σχέση με τελετουργίες, άλλοτε νεκρώσιμες και άλλοτε γαμήλιες. Η αφήγηση της ταινίας, μέσα από συνεχείς αναδρομές, όλες συνδεδεμένες με κάποια οικογενειακή τελετή, διατρέχει όλο το πρόσφατο παρελθόν της Ιαπωνίας: η ήττα και το τέλος του πολέμου, η ανασυγκρότηση των συντηρητικών δυνάμεων, η αποκήρυξη του ένοπλου αγώνα και η πολιτική πάλη της αριστεράς, η υπογραφή του Αμερικανο-ιαπωνικού συμφώνου, η φοιτητική αναταραχή και το χαρακίρι του Γιούκιο Μισίμα.  Σε κάθε οικογενειακή τελετή αντανακλάται το πνεύμα των καιρών και γι’ αυτό η ταινία θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια κριτική επισκόπηση της εξέλιξης και της διαμόρφωσης της σύγχρονης ιαπωνικής κοινωνίας: το παρελθόν ρίχνει πάντα βαριά τη σκιά του στο παρόν, στα πρόσωπα και τις μεταξύ τους σχέσεις. Παράλληλα, καθώς στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκονται οι οικογενειακοί δεσμοί, το φιλμ είναι και μια κριτική στον ίδιο το θεσμό, τις ιεραρχικές δομές του, τις αθέατες και συχνά αποτρόπαιες όψεις του, καθώς και την εξουσία που επιβάλλει, πολλές φορές με τρόπο βίαιο και τραυματικό, στα μέλη του. Η αυτοκρατορία των αισθήσεων  (Ιαπωνία – Γαλλία, 1976) Σκηνοθεσία – σενάριο: Ναγκίσα Όσιμα. Ηθοποιοί: Tatsuya Fuji, Eiko Matsuda, Aoi Nakajima. Έγχρωμη, 120΄. 1936. Η Σάντα προσλαμβάνεται στο ξενοδοχείο που διευθύνουν ο Κίτσι και η γυναίκα του, Τόκου. Όταν κάποια στιγμή ο Κίτσι την αποπλανεί -παρά τις διαμαρτυρίες της- ερωτικά, αυτό το πρώτο βίαιο ζευγάρωμα δημιουργεί και στους δυο μια ακόρεστη δίψα για το κορμί του άλλου –μια δίψα που συνεχώς μεγαλώνει μετά από κάθε σεξουαλική τους  συνεύρεση. Η ένταση του ερωτικού πόθου και η δυστυχία που νιώθουν όταν δεν είναι μαζί, οδηγούν τον Κίτσι να αφήσει την γυναίκα του και να χάσει την αξιοπρέπεια και την κοινωνική του υπόληψη. Καταλήγουν να κρύβονται και να τριγυρνούν από το ένα  ξενοδοχείο στο άλλο, με την ερωτική τους δίψα να παραμένει ακόρεστη και άσβεστη. Αναζητώντας διαρκώς την υπέρτατη ηδονή, οι δυο εραστές θα οδηγηθούν σ’ ένα τραγικό και απρόβλεπτο τέλος… Η ιστορία είναι βασισμένη σε πραγματικά περιστατικά που συνέβησαν στην προπολεμική Ιαπωνία.  «Στην Αυτοκρατορία των αισθήσεων παρευρισκόμαστε σε μια δοκιμασία του σεξ. Ένας άντρας, σαν τον δεμένο στο δέντρο Άγιο Σεβαστιανό, βιδώνεται με το γεννητικό του όργανο στη γυναίκα που αγαπάει και που θα τον σαϊτέψει θανάσιμα με την αλύγιστη αγάπη της. Είναι σχεδόν κοινότοπο να αναφέρει κανείς σχετικά μ’ αυτό το έργο τον διάσημο ορισμό του Ζορζ Μπατάιγ, σύμφωνα με τον οποίο ο ερωτισμός είναι η επιδοκιμασία της ζωής μέχρι θανάτου…». (Απόσπασμα από το κείμενο του Andre Pieyre de Mandiargues που περιέχεται στο βιβλίο-μονογραφία Nagisa Oshima, το οποίο εκδόθηκε το 1994 με την ευκαιρία του αναδρομικού αφιερώματος στο έργο του Όσιμα, στο πλαίσιο του 35ου ΦΚΘ)     Η αυτοκρατορία του πάθους   (Ιαπωνία – Γαλλία, 1978) Σκηνοθεσία: Ναγκίσα Όσιμα. Σενάριο: Itoko Nakamura, Nagisa Ôshima. Ηθοποιοί: Tatsuya Fuji, Kazuko Yoshiyuki, Takahiro Tamura. Έγχρωμη, 105΄. 1895. Μια ιστορία αγάπης και θανάτου με φόντο ένα φτωχό απομακρυσμένο χωριό. Η Σέκι ζει μια  ήρεμη ζωή με τον ηλικιωμένο σύζυγό της Γκισαμπούρο. Ακόμα όμορφη και επιθυμητή, κάποια στιγμή ξυπνά τον πόθο του νεαρού στρατιώτη Τογιότζι. Οι δύο εραστές θα παρασυρθούν από το τυφλό ερωτικό τους πάθος και θα δολοφονήσουν τον σύζυγο, πετώντας το πτώμα του σ’ ένα ξεροπήγαδο. Τα χρόνια περνούν, συνεχίζουν να κρατούν κρυφή την ερωτική τους  σχέση, αλλά το έγκλημά τους εξακολουθεί να τους βασανίζει, ενώ και οι συγχωριανοί τους αρχίζουν να υποψιάζονται κάτι … Το τέλος που τους περιμένει θα είναι τρομερό, ανάλογο αρχαίας ελληνικής  τραγωδίας.  «Μετά την Αυτοκρατορία των αισθήσεων, ιδού Η Αυτοκρατορία του πάθους και ο παροξυσμός ενός σκληρού έρωτα, τον οποίο ο Όσιμα παρουσιάζει με μια ομορφιά τόσο εκτυφλωτική και μια τέχνη τόσο εκλεπτυσμένη, ώστε, αν δεν κλείσει κανείς τα μάτια του και δεν αρνηθεί το αξιοθαύμαστο θέαμα, δεν θα αποφύγει ένα είδος συνενοχής… Η γέννηση ενός απαγορευμένου έρωτα, το έγκλημα πάθους, η καταδίωξη και η τιμωρία, αναπαρίστανται σε εικόνες όπου το καλοκαίρι, το φθινόπωρο και ο ιαπωνικός χειμώνας παρουσιάζονται με τελειότητα παρόμοια των πινάκων του Χοκουσάι και του Ουταμάρο…»                                                                     Andre Pieyre de Mandiargues «Οι εραστές, δέσμιοι μιας φύσης που δεν λησμονεί το έγκλημά τους, δεν θα ξεφύγουν ούτε από τις τύψεις τους, αλλά ούτε κι από τη δικαιοσύνη των ανθρώπων. Όπως μέχρι το τέλος, ακόμα και πέραν του πόθου και της ενοχής, το πάθος τους θα επιζήσει, σπάνιο και φλογερό, ακαταμάχητο, αψηφώντας όλους τους νόμους»                                                                      Jean-Claude Carriere  (Tα αποσπάσματα προέρχονται από το βιβλίο-μονογραφία Nagisa Oshima, το οποίο εκδόθηκε το 1994 με την ευκαιρία του αναδρομικού αφιερώματος στο έργο του σκηνοθέτη, στο πλαίσιο του 35ου ΦΚΘ)    

22/2/2016     ώρα  9:00μμ Χάος Kaos Σκηνοθεσία: Paolo Taviani, Vittorio Taviani  Σενάριο: Luigi Pirandello (stories), Paolo Taviani, Vittorio Taviani (screenplay) Μουσική: Νίκολα Πιοβάνι Πρωταγωνιστούν: Margarita Lozano, Orazio Torrisi, Carlo Cartier, Biagio Barone, Laura Mollica, Salvatore Rossi, Franco Scaldati, Pasquale Spadola, Claudio Bigagli, Massimo Bonetti , Omero Antonutti Έξι ιστορίες, από διηγήματα του Πιραντέλο, διαφορετικές μεταξύ τους, συνθέτουν μια ποιητική τοιχογραφία της Σικελίας στις αρχές του αιώνα, με θέματα όπως: η μετανάστευση, ο έρωτας και η επιρροή της φύσης στον ανθρώπινο νου, η επιστροφή του διανοούμενου στην πατρική γη και τις παιδικές μνήμες, η σύγκρουση των κολίγων με τους φεουδάρχες και ο θάνατος… Οι ιστορίες που απαρτίζουν την ταινία είναι: «Το κοράκι του Μιτζάρο», «Ο άλλος γιος», «Ο Φεγγαροχτυπημένος», «Το πιθάρι», «Ανάπαυσιν αιωνίαν δος αυτοίς, Κύριε!» και «Συνομιλία με τη μητέρα». Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία το Χάος είναι ένα από τα τρία στοιχεία που προϋπάρχουν της Κοσμογονίας. Τα άλλα δύο είναι η Γαία και ο Έρως. Αυτές οι τρεις μορφές είναι αυτογέννητες, δεν έχουν γεννηθεί η μία από την άλλη κι απέχουν μόνο χρονικά στη σειρά της γέννησής τους. Από τους τρεις αυτούς πρώτους θεούς μόνο ο Έρως δε γεννά απογόνους, ενώνει και ωθεί τις άλλες δυνάμεις σε δημιουργία. Από το Χάος γεννήθηκαν το Έρεβος και η Νύχτα. Κι από την ένωση των δυο τους γεννήθηκαν ο Αιθέρας και η Ημέρα. Οι Ιταλοί σκηνοθέτες και σεναριογράφοι, Πάολο και Βιτόριο Ταβιάνι, γεννήθηκαν στο χωριό Σαν Μινιάτο της Τοσκάνης, το 1931 και το 1929, αντίστοιχα. Σπούδασαν στο Πανεπιστήμιο της Πίζας. Ξεκίνησαν γράφοντας και σκηνοθετώντας θεατρικά έργα  αλλά γρήγορα στράφηκαν στον κινηματογράφο. Έχουν γυρίσει περισσότερες από 20 ταινίες για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο και έχουν βραβευτεί στα μεγαλύτερα φεστιβάλ του κόσμου.

Μια παρουσίαση δίσκου όλο «φως» Ο Μάκης Αϊβάζογλου παρουσίασε τη «Λαμπυρίδα» του σ’ ένα ΞΕΦΩΤΟ γεμάτο κόσμο!   Μουσικές, τραγούδια, «ζεστά» βλέμματα και αισθήματα…Όλα τα είχε η παρουσίαση της πρώτης προσωπικής δουλειάς του Μάκη Αϊβάζογλου, στη μουσική σκηνή ΞΕΦΩΤΟ. Δεκάδες φίλοι του καλλιτέχνη έφτασαν στο χώρο με προσμονή να δοκιμάσουν το «απ’ αλλού φερμένο». Και ο Μάκης Αϊβάζογλου τους το πρόσφερε γενναιόδωρα.  Με τη στήριξη των δικών του ανθρώπων, μουσικών, στιχουργών και τραγουδιστών, κατάφερε να δώσει το δικό του παλμό στη χειμωνιάτικη νύχτα. Από το «Φύσα βοριαδάκι…» και το «Εγώ θα είμ’ εδώ μέχρι το «Μια λαμπυρίδα αγάπης» και το «Τρελό αστέρι» κάθε τραγούδι του δίσκου μεταφραζόταν σε δεκάδες εικόνες, κάθε άκουσμα…περνούσε στα χείλη όσων βρέθηκαν στο ζεστό χώρο του ΞΕΦΩΤΟΥ. Κι επειδή οι ξεχωριστές στιγμές γεννιούνται εκεί που δεν το περιμένεις, όσοι βρέθηκαν τη Δευτέρα στο ΞΕΦΩΤΟ, έζησαν μερικές τέτοιες, μοναδικές στιγμές, με αγαπημένους τραγουδιστές που ερμήνευσαν λατρεμένα τραγούδια. «Ήταν μια στιγμή» (αλλά τι στιγμή) ερμήνευσε ο Κώστας Πρατσινάκης, τις «Μέλισσες» τραγούδησε και ξεσήκωσε το «μαγαζί στο πόδι» η Φωτεινή Βελεσιώτου.  Στο ίδιο μήκος κύματος και οι παρουσιαστές της βραδιάς…«Καλοτάξιδο» ευχήθηκε στον καλλιτέχνη η Αναστασία Γρηγοριάδου του 9,58FM κι ως φιλόλογος αναφέρθηκε στις λαμπυρίδες του Παπαδιαμάντη. Στο πάθος και τη λάμψη «του Μάκη» εστίασε  ο συνθέτης Γιώργος Καζαντζής σημειώνοντας ότι μέσα από αυτό το δίσκο ο καλλιτέχνης «άνοιξε τα άδυτα της τεχνικής γνώσης» κι αποκαλύπτοντας ότι η φιλία τους «κρατάει απ’ το στρατό» Για την «ποιοτική ύπαρξη του Μάκη» μίλησε η λογοτέχνις-κριτικός Κατερίνα Ασημακοπούλου. Όλοι, καλλιτέχνες, φίλοι, δημιουργοί, θαμώνες του ΞΕΦΩΤΟΥ, ένωσαν τη φωνή τους σε δύο ευχές. Η μία για το δίσκο και η άλλη για τα Χρόνια Πολλά, καθώς η παρουσίαση συνέπιπτε με τα γενέθλια του Μάκη Αϊβάζογλου.   Η τζαζ, η ροκ και η Λαμπυρίδα Κατά δήλωση του ίδιου του καλλιτέχνη, αυτός ο δίσκος «του ’βγαλε όλη τη jazz Φλώρινα από μέσα του αλλά και το ροκ κομμάτι του που…σιγομουρμούριζε». Ο δίσκος περιλαμβάνει 10 τραγούδια σε μουσική δική του και σε στίχους των Φροσύνη, Ηρακλή Κριεζή, Βασίλη Γιαννιώτη, Περικλή Κυπραίου, Μάγδας  Μιχαηλίδου-Άουαντ, Ιωάννας Ιωαννίδου και Βίκυς  Γκούμα. Τραγουδούν ο Μάκης Αϊβάζογλου, η Μαρία Θωίδου και ο Αργύρης Μπακιρτζής. To εξώφυλλο σχεδίασε η Φωτεινή Φιλοξενίδου. «Ήταν ένα μαγικό ταξίδι!» σημείωσε ο συνθέτης «Μουσικοί, τραγουδιστές, ηχολήπτες, φίλοι! Άλλοι ήρθαν σπίτι μου και γράψαμε με καφέ και κουλουράκι, άλλοι στο ζεστό studio POLYTROPON  με τον υπομονετικό και σοφό στις παρεμβάσεις του Λεωνίδα Μπεϊλή στη κονσόλα» Σε κάθε τάξη μια κιθάρα… Ο Μάκης Αϊβάζογλου υπηρέτησε για πολλά χρόνια στα δημόσια σχολεία ως δάσκαλος. Η μουσική δε θα μπορούσε να μην αποτελεί μέρος της καθημερινής διδασκαλίας. Όπως ο ίδιος αποκαλύπτει «σε κάθε τάξη που είχα, υπήρχε μία κιθάρα, ένα τουμπερλέκι…» Έπαιζε μουσική για τα παιδιά και τα έβγαζε βόλτα στη Φύση. Ήθελε τα παιδιά να αποκτούν μια πιο στενή σχέση μεταξύ τους. «Τα διαλείμματα δε φτάνουν για κάτι τέτοιο» παραδέχεται. Κατά τη διάρκεια της εκπαιδευτικής του θητείας δημιούργησε πολλά εργαστήρια μουσικής σε συνεννόηση με τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, οργάνωσε παιδικές ορχήστρες και χορωδίες, διοργάνωσε συναυλίες. Γιατί όπως χαρακτηριστικά λέει «Η γνώση είναι στη μουσική, στην παρέα, στο παιχνίδι»   https://www.youtube.com/watch?v=4LAVTaeOo70   Ξέφωτο, Λυκούργου 5, Λαδάδικα  Τηλ 2314015911 & 6931091534