ΤΟ ΚΤΙΣΜΑ
Mία μουσική performance πάνω στο ομώνυμο έργο του Φράντς Κάφκα.
Σαβίνα Γιαννάτου, Θύμος Αδένας (aka Θύμιος Ατζακάς)
22 – 23 – 24 Απριλίου – Θέατρο Αμαλία, Θεσσαλονίκη
Προμηθευτείτε έγκαιρα τo εισιτήριo σας στο more.com
«Ακούγοντας» τον Φράντς Κάφκα:
Για πρώτη φορά, το «Κτίσμα» παρουσιάζεται ως ένα συμβάν ήχου, λόγου
και σώματος, με τους δύο μουσικούς σε μία συνεχή καφκική μεταμόρφωση.
Το «Κτίσμα», από τα τελευταία κείμενα που άφησε ο Φραντς Κάφκα πριν τον θάνατό του
(1923 – 1924), παρουσιάζεται, για πρώτη φορά ως μία μουσική περφόρμανς, στη
Θεσσαλονίκη, στις 22, 23, 24 Απριλίου στο Θέατρο Αμαλία, αποδίδοντας το κείμενο ως
ένα ζωντανό συμβάν ήχου και σώματος.
Η φωνή της Σαβίνας Γιαννάτου οδηγεί το κοινό σε έναν ηχητικό λαβύρινθο, όπου λέξεις,
αναπνοές και ψίθυροι εναλλάσσονται και διαλύονται. Μαζί της αναδύονται ψηφιακές και
αναλογικές ηχητικές περσόνες — εσωτερικές φωνές που ενσαρκώνουν την αδυναμία
υπέρβασης του νου.
Η τετραφωνική σύνθεση του Θύμου Αδένα (aka Θύμιος Ατζακάς) συνδυάζει live
electronics, σπάνια field recordings και επεξεργασμένα ηχοτοπία από εθνογραφικά
βινύλια, προσκαλώντας σε βαθιά ακρόαση.
Η σκηνική σύνθεση της Μαρίας Λάππα, σε διάλογο με την αισθητική του χορού Butoh και
τη ζωντανή σωματική τέχνη, διαμορφώνει ένα περιβάλλον φυσικών υλικών, όπου σώμα,
φωνή και ήχος συνυπάρχουν, ενώ οι ψηφιακές προβολές του Αλέξανδρου Σεϊταρίδη
ενισχύουν τη δημιουργία ενός διαρκώς μεταβαλλόμενου εσωτερικού τοπίου.
Λίγα λόγια για το αφήγημα
Κεντρική μορφή του αφηγήματος είναι ένα ζωόμορφο πλάσμα, παγιδευμένο στους
υπόγειους λαβυρίνθους του καταφυγίου του και σε ατέρμονους, μα άκαρπους
αναστοχασμούς. Το πλάσμα αυτό εκφράζει μια βαθιά ανθρώπινη φύση και, γι’ αυτό, μας
αφορά περισσότερο από ποτέ: πραγματεύεται τον θορυβώδη νου και τη φοβική
εγωκεντρικότητα του σύγχρονου ανθρώπου.
Το ζώο του «Κτίσματος» συμπυκνώνει την αδυναμία μας να διαφύγουμε από την πλάνη
ενός βιολογικού εγκεφάλου που κατασκευάζει κόσμους, χωροχρόνους, πεποιθήσεις και
αξιακά συστήματα, χωρίς να μπορεί να τα υπερβεί.
Ένα περιφερόμενο σώμα κυριαρχείται από έναν νου πολυμήχανο αλλά κατακερματισμένο,
ευρηματικό και συνάμα σκοτεινό. Πρόκειται για μια ύπαρξη εγκλωβισμένη στον κύκλο της
αποφυγής του πόνου και της αδιάκοπης διεκδίκησης ευημερίας και ευχαρίστησης.
Καταλήγει φοβισμένη και αυτοτιμωρητική, έτοιμη να κατασπαράξει καθετί ξένο και
διαφορετικό — ό,τι ποτέ δεν αποδέχτηκε να γνωρίσει ή να αγαπήσει.
