Μήνας: Οκτώβριος 2026

2η χρονιά  O Βυσσινόκηπος» του Αντόν Τσέχωφ    Μετάφραση (από τα ρωσικά): Δαυίδ Μαλτέζε  Σκηνοθεσία-Δραματουργική επεξεργασία-Μουσική επιμέλεια: Αθανασία Καραγιαννοπούλου    ΒΑΣΙΛΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ Παρασκευή 16 Οκτωβρίου  2026, στις 21.00    «Ο Βυσσινόκηπος», ένα από τα πιο κλασικά και βαθιά ανθρώπινα έργα του Αντόν Τσέχωφ, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά στο Βασιλικό Θέατρο, σε μετάφραση Δαυίδ Μαλτέζε και σε σκηνοθεσία & δραματουργική επεξεργασία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου.   Η παραγωγή που γνώρισε θερμή ανταπόκριση από το κοινό, με υψηλή προσέλευση καθ’όλη τη διάρκεια των παραστάσεων της προηγούμενης σεζόν, αποτελεί ένα ποιητικό και ταυτόχρονα διεισδυτικό σχόλιο για το τέλος μιας εποχής και τη βαθιά προσκόλληση των ανθρώπων σε ό,τι χάνεται.   Η νέα πρεμιέρα θα δοθεί την Παρασκευή 16 Οκτωβρίου  2026, στις 21.00. Στην παράσταση πρωταγωνιστούν οι Αντίνοος Αλμπάνης, Βασίλης Ευταξόπουλος και Γιολάντα Μπαλαούρα ενώ συμμετέχει ένα εξαιρετικό επιτελείο ηθοποιών.   Ο Βυσσινόκηπος αποτελεί ένα έργο-σταθμό της παγκόσμιας δραματουργίας, που με λεπτότητα και διαύγεια φωτίζει τις ρωγμές μιας κοινωνίας σε μετάβαση. Είναι ένα ποιητικό και ταυτόχρονα διεισδυτικό σχόλιο για το τέλος μιας εποχής και τη βαθιά προσκόλληση των ανθρώπων σε ό,τι χάνεται. Μέσα από την ιστορία της οικογένειας και τον ισχυρό συμβολισμό του βυσσινόκηπου, αναδύεται η σύγκρουση ανάμεσα στη μνήμη και την αναγκαιότητα της αλλαγής, στην παρακμή της αριστοκρατίας και στην άνοδο μιας νέας κοινωνικής πραγματικότητας. Ο κορυφαίος δραματουργός των υπόγειων συγκρούσεων και των ανείπωτων ρηγμάτων της ανθρώπινης ψυχής σχοινοβατεί ανάμεσα στο κωμικό και το δραματικό στοιχείο αποκαλύπτοντας την ανθρώπινη αδυναμία μπροστά στον χρόνο και στις αποφάσεις που διαρκώς αναβάλλονται. Εδώ, η απώλεια δεν εκδηλώνεται με κραυγές, αλλά με σιωπές, αμηχανία και ευκαιρίες που χάνονται.   Λίγα λόγια για το έργο  Η Λιουμπόφ Αντρέγιεβνα επιστρέφει με την κόρη της Άνια, στο πατρικό της σπίτι στη Ρωσία, ύστερα από πέντε χρόνια. Οι σπατάλες, η κακοδιαχείριση και η αμέλεια τη βρίσκουν βουτηγμένη στα χρέη και αντιμέτωπη με τον πλειστηριασμό του σπιτιού της και του μεγάλου βυσσινόκηπου που το περιβάλλει. Μαζί με τον αδελφό της Γκάγιεφ, δείχνουν ανήμποροι να κάνουν την οποιαδήποτε κίνηση για να αποτρέψουν την πώληση. Καθηλωμένοι από την αναβλητικότητα και την αναποφασιστικότητά τους, στέκονται παρατηρητές μιας αναπόφευκτης εξέλιξης. Την ίδια ώρα ο Λοπάχιν, έμπορος και γιος ενός σκλάβου του πατέρα της Λιουμπόφ, είναι έτοιμος να αδράξει την ευκαιρία και να αγοράσει την ιδιοκτησία τους.   Ο Αντόν Τσέχωφ ολοκληρώνει τον Βυσσινόκηπο το 1903, με πολύ μεγάλη δυσκολία λόγω της επιβαρυμένης πλέον υγείας του. Πρόκειται για το τελευταίο του έργο, που το βλέπει με απογοήτευση να ανεβαίνει ως δράμα, ενώ ο ίδιος επιμένει πως είναι κωμωδία.   Λίγο πριν από την επανάσταση του 1905, που θα ταράξει τα θεμέλια της τσαρικής εξουσίας, και δεκατέσσερα χρόνια πριν από τη μεγάλη επανάσταση του 1917, που θα μεταμορφώσει ριζικά το πρόσωπο της χώρας, το έργο αποτυπώνει τη στιγμή ακριβώς πριν καταρρεύσει το παλιό και αναδυθεί το καινούριο. Η παλιά τάξη αποσύρεται σιγά σιγά στην ανυπαρξία, ανίκανη να προσαρμοστεί. Την αντικαθιστά μια νέα τάξη πραγμάτων, πιο σκληρή. Οι έμποροι, οι πρώην δουλοπάροικοι παίρνουν στα χέρια τους τη γη και την περιουσία εκείνων που δεν έμαθαν ποτέ να δουλεύουν.   Στον Βυσσινόκηπο παρουσιάζεται η σύγκρουση της παρηκμασμένης αριστοκρατίας και της αστικής τάξης, στη μεταβατική εποχή των δύο αιώνων. Η Λιουμπόφ και ο Γκάγιεφ, με την αδράνειά τους, αφήνουν την περιουσία τους να αργοπεθαίνει, επιλέγοντας για τον εαυτό τους την υπερήφανη στάση μιας μαρτυρικής θυσίας, που διαφυλάσσει το προνόμιο της ηθικής και πολιτιστικής τους υπεροχής. Μιας υπεροχής που πηγάζει από το ένδοξο παρελθόν και τα προνόμια της γνώσης και της καλλιέργειας της κοινωνικής τους θέσης. Από την άλλη, η δυναμική ορμή της νέας τάξης των εμπόρων, με όπλα την εργασία, το πείσμα, το θράσος αλλά και τα απωθημένα ολόκληρων γενεών, καβαλάει το κύμα της αλλαγής και της ανάπτυξης, ισοπεδώνοντας τις αξίες του παλιού κόσμου. Δίπλα στον βυσσινόκηπο τα τρένα πηγαινοέρχονται, καθυστερούν αλλά ταξιδεύουν διαρκώς. Θα προλάβουν τα πρόσωπα του έργου να επιβιβαστούν στο τελευταίο τρένο της ζωής τους;   Πιο επίκαιρος από ποτέ, ο Βυσσινόκηπος καθρεφτίζει εμάς που είμαστε οι χρεωμένοι και ανίκανοι αριστοκράτες, ή εμάς που δουλεύουμε για να σωθούμε, ή εμάς που ξεσηκωνόμαστε μόνο στα λόγια, πνιγμένοι από το άδικο.   ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ Ένας άντρας αγαπάει μια γυναίκα. Βάζει δύο στόχους: Να αποκτήσει απόλυτη δύναμη και να κατακτήσει τη γυναίκα. Τον ένα στόχο τον πετυχαίνει. Αυτή είναι η ιστορία του «Βυσσινόκηπου» όπως την πρωτοδιάβασα. Μέσα στον -άλλοτε ακραία αστείο και άλλοτε λυπητερό- μύθο αυτό, μπλέκονται σχέσεις και δυναμικές που ισχυροποιούν ως σύμβολα τους ήρωες. Σύμβολα ενός κόσμου που πεθαίνει και ενός κόσμου που εισβάλλει και επιβάλλεται. Στον δικό μας «Βυσσινόκηπο» θα ακούσετε και θα δείτε ίσως πράγματα που δεν έχετε παρατηρήσει ποτέ, ακόμα κι εσείς που γνωρίζετε καλά το έργο: Γυναίκες ισχυρές και κυρίαρχες, αυτόνομες και περήφανες. Άντρες ευγενείς και τρυφερούς, ευγνώμονες και γενναιόδωρους. Όλοι οι άνθρωποι του «Βυσσινόκηπου» συνυπάρχουν ισότιμα και με αγάπη. Αφέντες και υπάλληλοι, νέοι και υπέργηροι αγκαλιάζονται ή συζητούν σαν ένα. Ο Τσέχωφ διδάσκει αγάπη. «Αγαπώ αυτόν τον κήπο» λέει η ιδιοκτήτρια του κτήματος που βγαίνει σε πλειστηριασμό. Όμως, το να αγαπάς δεν σημαίνει πως αφήνεις αυτό που αγαπάς στο έλεος του χρόνου, να στέκει απλώς εκεί, με μία αξία μουσειακή. «Αγαπώ» σημαίνει προσέχω, φροντίζω, συντηρώ και βοηθώ να ανθίζει το αντικείμενο της αγάπης μου. «Να’ την  η ευτυχία, έρχεται!», λέει ο θεωρητικός της επανάστασης. «Ευτυχία» όμως, για τον προφήτη συγγραφέα σημαίνει ισότητα, δικαιοσύνη και ελευθερία ενός λαού. Τίποτα δεν έχει αλλάξει από το 1904. Και σήμερα είμαστε και απελπισμένοι δανειζόμενοι αλλά και παραγωγικοί δανειστές. Και ανήμποροι ρομαντικοί αλλά και ευφυείς καιροσκόποι. Είμαστε όλοι, όλα. Και όλα στην παράστασή μας είναι ακριβώς όπως μας τα κληροδότησε ο Τσέχωφ. Γι’ αυτό και η μετάφραση του αγαπημένου Δαυίδ Μαλτέζε έγινε ευλαβικά από τη Ρωσική γλώσσα, γι’ αυτό και η όψη της υπέροχης Ελένης Μανωλοπούλου ακολούθησε πιστά τις οδηγίες του συγγραφέα. Γι’ αυτό κι η υπογράφουσα, μέσω των συγκλονιστικών  ηθοποιών (τα δέντρα ενός θαλερού θεατρικού κήπου), προσπάθησα να τιμήσω – πέρα από τον Αντόν Τσέχωφ, το γράμμα και το πνεύμα του- τους δασκάλους των δασκάλων μου: Τον Κονσταντίν Στανισλάφσκι και το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας που πρώτη φορά έδειξαν στον κόσμο μια προφητική ιστορία Επανάστασης κι Έρωτα.   «Τώρα, όμως αφήστε με ήσυχη. Τώρα εγώ ονειρεύομαι.» Ευχαριστώ από την καρδιά μου όλους τους εκπληκτικούς συνεργάτες του ΚΘΒΕ κι ιδιαίτερα τους ηθοποιούς, τους ήρωες μου. Ευχαριστώ τον Διευθυντή, Αστέρη Πελτέκη για την εμπιστοσύνη.   Αθανασία Καραγιαννοπούλου        ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ  Μετάφραση: Δαυίδ Μαλτέζε, Σκηνοθεσία — Δραματουργική επεξεργασία-Μουσική επιμέλεια: Αθανασία Καραγιαννοπούλου, Σκηνικά- Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου, Συνεργάτης σκηνογράφος – ενδυματολόγος: Δανάη Πανά, Φωτισμοί: Αλέκος Αναστασίου, Χορογραφίες: Αναστασία Κελέση, Βοηθός σκηνοθέτη: Μαίρη Ανδρέου, Μουσική διδασκαλία: Παναγιώτης Μπάρλας, Video: Mike Rafail, Ηχητικό περιβάλλον: Διονύσης Κωνσταντινίδης,   Οργάνωση Παραγωγής: Ματίνα Παγουλάτου, Φωτογραφίες: Mike Rafail | That long black cloud    *Βοηθός Σκηνογράφου – Ενδυματολόγου (στο πλαίσιο πρακτικής άσκησης): Χριστίνα Γεωργιάδου             Διανομή: Αντίνοος Αλμπάνης (Λοπάχιν Γερμολάη Αλεξέγιεβιτς), Βασίλης Ευταξόπουλος (Γκάγιεφ Λεονίντ Αντρέγιεβιτς), Χρύσα Ζαφειριάδου (Βάρια), Νίκος Καπέλιος (Συμεόνωφ-Πίσικ Μπορίς Μπορίσοβιτς), Αγάπη Ουζούνη (Άνια/ Μικρή Λιουμπόφ), Γιώργος Κολοβός (Τροφίμωφ Πιοτρ Σεργκέγιεβιτς), Χρήστος Μαστρογιαννίδης (Επιχόντωφ Σεμιόν Παντελέγιεβιτς), Λίλη Αδρασκέλα (Ντουνιάσα), Γιολάντα Μπαλαούρα (Ρανέβσκαγια Λιουμπόφ Αντρέγιεβνα), Κώστας Σαντάς (Φιρς), Άννη Τσολακίδου (Σαρλότα Ιβάνοβνα), Μανώλης Φουντούλης (Ένας περαστικός/ Σταθμάρχης), Γρηγόρης Φρέσκος (Γιάσα)   […]