Όπως σίγουρα θα ξέρετε και το 2012 ματαιώθηκε και ελπίζαμε, όπως τουλάχιστον μας είχαν αφήσει να ελπίζουμε οι αρμόδιοι, ότι φέτος θα είχε κάποια οικονομική στήριξη από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Η συνεργασία που δέχθηκε πρόθυμα ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής της ΕΛΣ κ. Μύρων Μιχαηλίδης μετά από αίτηση μας να πραγματοποιηθεί ο 3ος κύκλος του Grand Prix στο θέατρο ΟΛΥΜΠΙΑ με την Ορχήστρα της ΕΛΣ και Έλληνα αρχιμουσικό, θα περιόριζε ένα σημαντικότατο μέρος του κόστους του, διευκολύνοντας έτσι την οργάνωση του.

Παρ΄όλ΄αυτά, μετά από συνάντηση που είχαμε με τον αναπληρωτή Υπουργό Πολιτισμού κύριο Κ. Τζαβάρα και την άρνηση του να καταβάλει την, περισσότερο από 25 χρόνια, επιχορήγηση του Υπουργείου προς το Grand Prix Μαρία Κάλλας, είμαστε απαισιόδοξοι για το μέλλον ενός θεσμού, που άρχισε το 1975 και πραγματοποιήθηκε ανελλιπώς, με συνέπεια και σοβαρότητα έως και το 2011.

Σημειώνουμε ότι, παρ΄ολες τις προσπάθειες μας, η ανεύρεση ιδιωτικών χορηγιών είναι δύσκολη έως αδύνατη, ή τόσο μικρή που, μαζί με την οικονομική συμμέτοχη του ATHENAEUM, θα εκάλυπτε ένα μικρό ποσοστό του κόστους της διοργάνωσης.

Υπενθυμίζουμε επίσης ότι εδώ και 4 χρόνια σταμάτησε η συναυλία αφιέρωμα στη μνήμη της Μαρίας Κάλλας, που επραγματοποιείτο κάθε χρόνο στις 16 Σεπτεμβρίου με συμμετοχή διασήμων καλλιτεχνών από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Πολύ φοβόμαστε, ότι ένα κεφάλαιο του σύγχρονου Ελληνικού Πολιτισμού, η Μαρία Κάλλας, σύντομα θα ξεχαστεί. Το επίσημο κράτος, όπως συνήθως, ξεχνά αυτούς που το τίμησαν.
Ποτέ δε ανέλαβε την παραμικρή υποχρέωση να τιμήσει τη μνήμη της, αντίθετα την απόθεσε στα χέρια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.,

Επειδή, παρ΄ολ΄αυτά επιμένουμε και ελπίζουμε στην επανεκκίνηση του Grand Prix θα είχαμε ανάγκη την ηθική συνδρομή σας.

Θα σας παρακαλούσαμε θερμά, εάν δεν έχετε αντίρρηση και αν το πιστεύετε βέβαια, να γράψετε δυο λόγια για το πόσο απαραίτητη είναι η συνέχιση του Grand Prix Μαρία Κάλλας στην χώρα μας, για το πόσο βοηθήθηκαν και προωθήθηκαν στις διεθνείς σκηνές νέοι μουσικοί από την Ελλάδα και όλο τον κόσμο, για το παγκόσμιο κύρος που κέρδισε ο θεσμός αυτός και ως εκ τούτου την προβολή της χώρας μας, για την ανάγκη να θυμόμαστε και να τιμούμε στον τόπο μας τη δική μας Μαρία Κάλλας, καλλιτέχνιδα που θαυμάσθηκε, αγαπήθηκε, θεοποιήθηκε και μυθοποιήθηκε παγκοσμίως, όπως καμία άλλη.

Δεν μπορούμε βέβαια να αγνοήσουμε την οικονομική μας κατάσταση ούτε ότι υπάρχουν χιλιάδες άνεργοι ή άνθρωποι που πρέπει να επιβιώσουν με μισθούς και συντάξεις 400€, αδυνατούμε όμως να κατανοήσουμε πως θέατρα όπως το ΑΜΟΡΕ, του Α. Αντύπα, του Σ. Ευαγγελάτου αφήνονται στην τύχη τους και κλείνουν, πως ορχήστρες (Ορχήστρα των Χρωμάτων π.χ.) σταματούν τη λειτουργία τους, πως ένα κράτος όπως το Ελληνικό, που έχει τις ρίζες του στον πολιτισμό, αδυνατεί να προστατέψει τον πολιτισμό του και κατά συνέπεια την τέχνη του. Αφού προφανώς «λεφτά υπάρχουν», όταν σπαταλώνται εκατομμύρια για διοργανώσεις όπως η Eurovision π.χ. πρόσφατα και πολλές άλλες.

Ας μη γίνουμε όλοι συνένοχοι στο τέλος ενός θεσμού 36 χρόνων, που επεβίωσε με όσες θυσίες εμπεριείχε αυτή η διάρκεια και που πολλοί εκτίμησαν και στήριξαν.

Οι υποστηρικτές της τέχνης σ΄ αυτόν τον τόπο έχουν πάντοτε ένα μοναχικό ρόλο και προ παντός αυτοί που αναλαμβάνουν να καλύπτουν τα κενά ενός κράτους, που ουσιαστικά είναι απόν όταν θα έπρεπε να ενεργεί.
Είναι παράλογο να χαιρετά την ιδιωτική πρωτοβουλία και να την αποχαιρετά χωρίς δεύτερη σκέψη, αφήνοντας τη μόνη, στο έλεος της, καταστρέφοντας έτσι συστηματικά μικρά κομμάτια της σύγχρονης τέχνης, που θρέφουν και προάγουν τον πολιτισμό μας.