Ομάδα σπουδαστών Δραματικής Σχολής Εθνικού Θεάτρου: Οι ελαφροΐσκιωτοι (20-21/4/2012)
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
Παραμονή Χριστουγέννων. Ο Αγάλλος, ένας «ελαφροΐσκιωτος» οικογενειάρχης που ξόδεψε οκτώ χρόνια της νιότης του ανάμεσα σε δύο αρραβωνιαστικιές, ξεκινάει να επιστρέψει στο σπίτι του όπου τον περιμένει η γυναίκα του με τα δυο τους παιδιά. Αργεί. Τι θα συμβεί αυτή τη μαγική, άγια νύχτα όπου ο χρόνος μοιάζει σταματημένος;Παραμένοντας πιστή στο πνεύμα του συγγραφέα αλλά τολμώντας μια περιπετειώδη μορφή, η παράσταση είναι μια συνάντηση ανάμεσα στον όχι και τόσο μακρινό κόσμο του Παπαδιαμάντη με την ευαισθησία μιας νεανικής θεατρικής ομάδας του σήμερα. Μια ομάδα σπουδαστών της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, μέσα από ομαδική δουλειά και αυτοσχεδιασμούς, σωματικό παίξιμο και απροσδόκητες μουσικές επιλογές, ανακαλύπτουν φρέσκιες, μαγικές, αστείες και δραματικές όψεις του διηγήματος.
Διανομή
Παίζουν: Στέλλα Βογιατζάκη, Χαρά-Μάτα Γιαννάτου, Έλλη Ιγγλίζ, Μιχάλης Κίμωνας, Μάρκος Παπαδοκωνσταντάκης, Κατερίνα Παπανδρέου, Αλέξανδρος Φράγκος.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία Μαριτίνα Πάσσαρη Σχεδιασμός φωτισμών Ζωή Μολυβδά-Φαμέλη Σχεδιασμός φωτισμών Αναστασία Τζέλλου Βοηθός σκηνοθέτη Η. Αλεξανδροπούλου Αφίσα Ελίζα Γεροντάκη Φωτογραφίες αφίσας Σπύρος Σταμούλης Φωτογραφίες εντύπου Ζωή Μολυβδά-Φαμέλη Παραγωγή Θέατρο του Λόγου
Απόσπασμα από σημείωμα της σκηνοθέτιδας
Με τους ηθοποιούς αυτούς είχα δουλέψει έναν ολόκληρο χρόνο στη σχολή: αυτοσχεδιαστικά στην αρχή, και μετά πάνω στον Άμλετ του Σαίξπηρ. Το καλοκαίρι, εργαστήκαμε με παρόμοιο τρόπο και στους Ελαφροΐσκιωτους. Με ομαδικό πνεύμα και αυτοσχεδιασμούς προσπαθήσαμε να διατηρήσουμε και να μεταφέρουμε στη σκηνή το ενδιαφέρον της πρόβας. Την ελευθερία, τη συγκέντρωση, τις στιγμές που ξεπερνάμε τις δυνατότητές μας και φανερώνουμε απρόβλεπτες όψεις του κειμένου και του εαυτού μας.
Μαριτίνα Πάσσαρη
Μιλούν οι ηθοποιοί
Μόλις διαβάσαμε το κείμενο μας ήρθαν στο μυαλό μουσικές, χρώματα, αισθήσεις, ένας ολόκληρος κόσμος με δικό του χωρόχρονο και δικά του χαρακτηριστικά. Η γλώσσα έχει μια ποιότητα μοναδική, την οποία έχουμε χάσει. Λείπει γενικά σήμερα από τον λόγο η μουσικότητα. Στον Παπαδιαμάντη βρίσκεις τις λέξεις να χορογραφούνται μέσα στο χώρο (Έλλη) • Ο λόγος του δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν κάτι άπιαστο. Θέλει να βρεις τον δικό σου δρόμο. Όταν τον βρεις, μετά γίνεται εύκολο. Το περιεχόμενο του κειμένου δεν το είδα τόσο ως μηνύματα, αλλά ως αισθήσεις: η αίσθηση του μισιόμαστε, η αίσθηση της προσωπικής ενοχής, η αίσθηση του είμαι μόνος αλλά μήπως κάποιος είναι δίπλα μου. Όλα αυτα είναι πολύ οικεία ακόμη και αν η γλώσσα έχει κάποια απόσταση. Οι αισθήσεις παραμένουν οικείες, κάνουν ελιγμούς (Κατερίνα) • Όταν μας έγινε η πρόταση χάρηκα, γιατί δεν είχα ξαναδιαβάσει Παπαδιαμάντη. Ήξερα έτσι ότι κάτι θα κέρδιζα από αυτήν τη δουλειά, και μόνο που θα γνώριζα ένα τέτοιο κείμενο, θα μου έδινε κάτι. Πιάνοντας το κείμενο, αντιμετώπισα δυσκολίες. Σ’ όλους μας σχεδόν δεν μας ερχόντουσαν ιδέες. Όταν ξεκίνησε όμως, άρχισαν να έρχονται η μία μετά την άλλη. Αντιληφθήκαμε το παλιό και πώς αυτό έρχεται στο σήμερα (Χαρά) • Το πιο μαγικό που διαπιστώσαμε μέσα από το έργο ήταν το πόσο λίγο έχουν αλλάξει οι άνθρωποι. Οι συνθήκες της ζωής, ίσως έχουν αλλάξει λιγάκι αλλά οι άνθρωποι δεν αλλάζουν ποτέ. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο… (Αλέξανδρος) • Μας άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να ανεβάσουμε Παπαδιαμάντη, γιατί είναι κάτι πολύ δύσκολο. Κάναμε απίστευτους συνδυασμούς, η γλώσσα μας “έσπασε” με τη βοήθεια που είχαμε από τη σκηνοθέτη μας. Μας έδωσε την ελευθερία που κάτι τέτοιο χρειαζόταν. Πολλά βιώματα δεν τα είχαμε, όπως βιώματα από τη ζωή κοντά στη φύση. Με τον αυτοσχεδιασμό καταφέραμε να βρούμε μέσα μας αυτές τις εικόνες (Μάρκος) • Οι διαφορές σε επίπεδο γλώσσας υπάρχουν, αλλά όχι διαφορές στην ουσία των πραγμάτων. Παρατηρώντας για παράδειγμα έναν γάμο, όπως αυτόν που παρακολουθούμε στην ιστορία, βλέπουμε ότι μπορεί να άλλαξε ο διάκοσμος μέσα στον οποίο γίνεται, αλλά οι άνθρωποι, οι σχέσεις μέσα από το θεσμό του γάμου, δεν άλλαξαν καθόλου (Μιχάλης) • Τα αποσπάσματα από ρεπορτάζ της Λυδίας Ελιόγλου στην ηλεκτρονική εφημερίδα της Καβάλας Εβδόμη.
“Οι ελαφροΐσκιωτοι”
Παραγγελία του Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου, η παράσταση παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στην Καβάλα, στο παλιό Απεντομωτήριο, στις 20 & 21 Ιουλίου 2011. Στη συνέχεια, παίχτηκε στην αίθουσα BlackBoxτου Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, από τις 20 Δεκεμβρίου 2011 ως τις 3 Ιανουαρίου 2012. Η παράσταση ολοκληρώνει τη διαδρομή της στις «Προτάσεις» της Θεσσαλονίκης.
