Ετικέτα: ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΔΙΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΤΜΗΜΑ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ Το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου αιώνα ανανεώνεται και αποκτά διαγωνιστικό τμήμα στο οποίο θα συμμετάσχουν πρωτοεμφανιζόμενοι σκηνοθέτες απ’ όλο τον κόσμο. Το ντεμπούτο του διαγωνιστικού τμήματος θα πραγματοποιηθεί στη διάρκεια του 19ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που θα διεξαχθεί από τις 3 έως τις 12 Μαρτίου 2017. Τα […]

Σήμερα Δευτέρα 21 Μαρτίου 2016 ο διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης Δημήτρης Εϊπίδης θα ανακηρυχθεί Επίτιμος Δημότης Θεσσαλονίκης από τον Δήμαρχο της πόλης Γιάννη Μπουτάρη. Παράλληλα θα απονεμηθεί στον κ. Εϊπίδη το Χρυσό Μετάλλιο της Πόλης. Η τελετή θα πραγματοποιηθεί στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης στις 16:00.    Η εκδήλωση πραγματοποιείται λίγες ώρες μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα.

18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα 11-20 Μαρτίου 2016 ΤΕΛΕΤΗ ΛΗΞΗΣ H αυλαία του 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα έπεσε με την απονομή των βραβείων της διοργάνωσης, το Σάββατο 19 Μαρτίου 2016, στο Ολύμπιον.  Την τελετή παρουσίασε η δημοσιογράφος Μάγια Τσόκλη, η οποία σημείωσε, μεταξύ άλλων, ότι το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ είναι «ένας ζωντανός φάρος πολιτισμού» για το οποίο η Θεσσαλονίκη έχει κάθε λόγο να είναι περήφανη και που «ενηλικιώνεται σε συνθήκες δραματικές και δυστυχώς προβλέψιμες, ειδικά στα μάτια κάποιων διορατικών κινηματογραφιστών που χρόνια τώρα μας αφηγούνται μέσα σε αυτές τις αίθουσες, προσθέτοντας ο καθένας την ψηφίδα του, στην εξέλιξη της σύγχρονης ιστορίας». Όπως είπε η ίδια, για εμάς τους Έλληνες η διαφορά είναι ότι σήμερα, με την οικονομική κρίση να μετρά πλέον χρόνια, το Αιγαίο και την Ειδομένη «να βρίσκονται δίπλα μας και μέσα μας,  από καταγραφείς και υποψιασμένοι θεατές περάσαμε από την άλλη πλευρά της κάμερας και γίναμε εμείς οι ίδιοι πρωταγωνιστές μιας τόσο δραματικής όσο και φωτογενούς αλήθειας. Οι δυσκολίες που περνά η χώρα τα τελευταία χρόνια εξανάγκασαν με την καλή έννοια το ελληνικό ντοκιμαντέρ σε άνθιση. Οι έλληνες κινηματογραφιστές γίνονται σύμμαχοι, παίρνουν θέση, ταυτίζονται, στρατεύονται, δημιουργούν έναν εναλλακτικό τρόπο ενημέρωσης, παραμερίζοντας τα συμβατικά κανάλια της καθοδηγούμενης, συχνά, από κάθε πλευρά, ενημέρωσης».  Στη συνέχεια, στη σκηνή ανέβηκε ο ιδρυτής και διευθυντής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, Δημήτρης Εϊπίδης, ο οποίος είπε χαρακτηριστικά ότι «οι συζητήσεις για ταινίες που έχουν απλωθεί στη πόλη, είναι για μας η πιο σημαντική επιβράβευση. Η εποχή μας θέλει τόλμη και κινητοποίηση. Φέτος πολύ περισσότερο, με την κρίση του προσφυγικού. Το αφιέρωμα του φεστιβάλ για τους πρόσφυγες έδωσε μια ανθρώπινη προσέγγιση σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα. Μοιραστήκαμε δέκα μέρες, με συγκλονιστικές ιστορίες από όλο τον κόσμο. Με αφιερώματα σε δημιουργούς όπως ο Κάρλσεν και ο Κάζινς. Το ελληνικό σινεμά έδωσε και πάλι ένα δυναμικό παρών. Η Αγορά καλλιέργησε τις ιδανικές συνθήκες μέσα στις οποίες γεννιέται το σινεμά του αύριο». Στη συνέχεια ο κ. Εϊπίδης ευχαρίστησε τους συνεργάτες του, το κοινό και όσους στηρίζουν το φεστιβάλ, επισημαίνοντας ότι «το φεστιβάλ είναι μια ομαδική δουλειά.  Ευχαριστώ έναν- έναν τους συνεργάτες μου, αλλά και τους θεατές που μας στηρίζουν τόσα χρόνια.  Ευχαριστώ τους θεσμούς και τα πρόσωπα που στέκονται δίπλα μας: Το Υπουργείο Πολιτισμού, το πρόγραμμα MEDIA, τον Δήμο και τους πολύτιμους χορηγούς μας.  Θέλω να σας ευχηθώ καλό βράδυ, με την υπόσχεση ότι θα συνεχίσω να στηρίζω το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, που είναι πραγματικά παιδί μου, με όλες μου τις δυνάμεις». Στη συνέχεια ακολούθησε η απονομή των βραβείων, με πρώτο, το βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας για την ενότητα «Ανθρώπινα Δικαιώματα» το οποίο απονεμήθηκε στο ντοκιμαντέρ Εδώ εξορία: Ημερολόγια από παιδιά πρόσφυγες σε σκηνοθεσία Μάνι Γ. Μπεντσελάχ (Λίβανος, Ελβετία, Μεγάλη Βρετανία). Στη φετινή κριτική επιτροπή συμμετείχαν οι Ειρήνη Τσολάκη (Αντιπρόεδρος Ελληνικού Τμήματος Διεθνούς Αμνηστίας), Δρ. Ευτυχία Βουτυρά (Κοινωνική Ανθρωπολόγος, Καθηγήτρια Παν. Μακεδονίας), Γιάννης Γκίρμπας (Δημοσιογράφος, Μέλος Δ.Σ. ΠΟΕΣΥ), Μαριάννα Λεονταρίδου (Κριτικός Κινηματογράφου, Μέλος της Διεθνούς Αμνηστίας  – Ομάδα Θεσσαλονίκης) και Ανδρέας Σιαδήμας (Σκηνοθέτης, Παραγωγός). Εκ μέρους της Διεθνούς Αμνηστίας η κ. Τσολάκη σημείωσε ότι «ο συνεχιζόμενος εμφύλιος πόλεμος στη Συρία έχει εξαναγκάσει περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους να ψάχνουν νέες εστίες. Οι μισοί από αυτούς είναι παιδιά. Η ζωή τους, μέσα από τα δικά τους λόγια αποτυπώνει τη συγκινητική αλήθεια για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν τις κακουχίες, την απώλεια». Το βραβείο παρέλαβε η εκπρόσωπος της εταιρείας πωλήσεων της ταινίας Πάμελα Μαρτίνεθ η οποία διάβασε το μήνυμα του σκηνοθέτη. «Είναι τιμή μου που η ταινία κέρδισε το βραβείο στην ενότητα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε ένα τόσο ευρέως αναγνωρισμένο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Σε μια εποχή κατά την οποία η Ευρώπη συζητά ποια θα πρέπει να είναι η απόκρισή της απέναντι στην προσφυγική-μεταναστευτική κρίση, ελπίζω ότι η ταινία αυτή θα μας βοηθήσει να θυμηθούμε τα δεινά τα οποία υφίστανται οι Σύριοι και ειδικότερα τα παιδιά, των οποίων η ζωή έχει διαλυθεί με τραγικό τρόπο».  Το βραβείο της WWF για την ενότητα Περιβάλλον, που απονεμήθηκε στη συνέχεια, συνέπεσε χρονικά με την Ώρα της Γης που έχει θεσμοθετήσει η οργάνωση, καλώντας συμβολικά τον κόσμο να σβήσει τα φώτα για μία ώρα. Όπως είπε ο εκπρόσωπος της WWF Γιώργος Βλάχος η οργάνωση θέλει να ρίξει φως στα προβλήματα του πλανήτη, αλλά και να οδηγεί σε λύσεις εφαρμόσιμες. Στη φετινή κριτική επιτροπή για το βραβείο της WWF που απονέμεται σε ταινία της ενότητας «Περιβάλλον», συμμετείχαν οι Αμαλία Αλμπερίνι (Υπεύθυνη Επικοινωνίας Προγράμματος ΚΥΚΛΑΔΕΣ LIFΕ, WWF Ελλάς,) Βίκυ Μπαρμπόκα (Υπεύθυνη Επικοινωνίας Προγράμματος «Καλύτερης Ζωής», WWF Ελλάς), Ιάσονας Κάντας (Υπεύθυνος γραφείου Τύπου WWF Ελλάς) και Αλέξανδρος Κανδαράκης (Υπεύθυνος Ψηφιακής Επικοινωνίας WWF Ελλάς). Το βραβείο της WWF απονεμήθηκε στην ταινία Ραγδαίος αφανισμός σε σκηνοθεσία Λούι Ψυχογιός (ΗΠΑ). Αμέσως μετά απονεμήθηκε το βραβείο της Βουλής των Ελλήνων. Με την ευκαιρία συμπλήρωσης 10 χρόνων από την αθλοθέτηση του βραβείου του τηλεοπτικού σταθμού της Βουλής στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, απονεμήθηκε για πρώτη φορά φέτος  και στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης σε ταινία της ενότητας «Καταγραφή της Μνήμης». Το βραβείο «Ανθρώπινες Αξίες» απονεμήθηκε στην ταινία LUDLOW, οι Έλληνες στους πολέμους του άνθρακα σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Βαρδαρού (Ελλάδα).  Στην κριτική επιτροπή συμμετείχαν οι: Άρης Φατούρος (Σύμβουλος Προγράμματος και Αναπληρωτής Συντονιστής), Πάνος Κουάνης (Σύμβουλος Οικονομίας & Νέων Τεχνολογιών-Προϊστάμενος Τομέα Προγράμματος & Διοικητικής Υποστήριξης) και Βασίλης Δούβλης (σκηνοθέτης). Απονέμοντας το βραβείο ο αντιπρόεδρος της Βουλής Τάσος Κουράκης τόνισε ότι «η ταινία φωτίζει με σπάνιο αρχειακό υλικό, μια άγνωστη πτυχή της ιστορίας του εργατικού κινήματος της Αμερικής, αναδεικνύοντας τον ιδιαίτερο ρόλο των ελλήνων μεταναστών. Η κοινή μοίρα των ανθρώπων στη ζωή και το θάνατο, στον ξεριζωμό και την ξενιτιά και ο αγώνας για εργασία, αξιοπρέπεια και ελευθερία φωτίζονται από τους συντελεστές αυτής της ταινίας με τον καλύτερο τρόπο». Παραλαμβάνοντας το βραβείο του ο σκηνοθέτης τόνισε ότι «οι κινηματογραφιστές έχουν υποχρέωση να παρουσιάζουν γεγονότα των ανθρώπων της εργασίας, γεγονότα που συνέβαλαν στο να δημιουργηθεί η ανάγκη για αγωνιστική, ταξική διεκδίκηση που και σήμερα αμφισβητείται. Είναι σημαντικό να ξαναζωντανεύουμε τα γεγονότα που έγιναν πριν 100 χρόνια για κατοχύρωση των δικαιωμάτων της εργασίας». Ακολούθως απονεμήθηκε το βραβείο DOC ON AIR της ΕΡΤ στο καλύτερο project του Pitching Forum για διεθνή συμπαραγωγή του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ EDN, που κρίνεται από την επιτροπή του EDN. Το βραβείο αντιστοιχεί σε χρηματικό έπαθλο 3.000 ευρώ και σε  δικαίωμα της  πρώτης μετάδοσης του ντοκιμαντέρ από την ΕΡΤ. Απονέμοντας το βραβείο, ο πρόεδρος της ΕΡΤ Διονύσης Τσακνής υποσχέθηκε ότι «η ΕΡΤ θα συνεχίσει να στέκεται στους έλληνες κινηματογραφιστές, και μάλιστα πιο γενναιόδωρα από την επόμενη χρονιά» και ότι «η ΕΡΤ θα είναι πάντα ένα ανοιχτό, φιλόξενο βήμα για όλους τους δημιουργούς». Το βραβείο απονεμήθηκε στο project Debut σε σκηνοθεσία Αναστάσια Μιροσνιτσένκο και παραγωγή Βόλια Τσαϊκούσκαγια από τη Λευκορωσία. Οι δημιουργοί ευχαρίστησαν για το βραβείο λέγοντας ότι «η συμμετοχή μας για πρώτη φορά σε pitching forum ήταν μεγάλη πρόκληση και τεράστια  ενθάρρυνση, γιατί στη χώρα μας τα πράγματα είναι αρκετά περίπλοκα». Στη συνέχεια απονεμήθηκε το βραβείο Docs in Progress 2016 της Αγοράς του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης που είναι χορηγία της εταιρίας post-production 2|35 Inc και μεταφράζεται σε υπηρεσίες post production αξίας 15.000 ευρώ. Την φετινή κριτική επιτροπή για το βραβείο αποτελούσαν οι: Πάμελα Μαρτίνεθ (Boulder Creek Int., Μεγάλη Βρετανία), Μίριαμ Κάρμπε (ZDF/ Arte, Γερμανία) και Νίκι Χέιμαν (POV, ΗΠΑ). Όπως είπε εκ μέρους της επιτροπής η κ. Μαρτίνεθ «όλες οι ταινίες ήταν πολύ δυνατές και ήταν μια πραγματικά δύσκολη απόφαση. Τα κριτήρια της επιτροπής ήταν η ποιότητα και η επικαιρότητα του ντοκιμαντέρ. Αποφασίσαμε να μην λάβουμε την απόφασή μας με βάση το ποιος έχει περισσότερη ανάγκη χρηματοδότησης αλλά σε ποιον βλέπουμε το ισχυρότερο δυναμικό. Με βάση αυτό περιορίσαμε τις επιλογές μας στο 50% και ξανά στο 50%. Υπήρξε όμως μια ταινία που μας συγκίνησε ιδιαίτερα». Το βραβείο απονεμήθηκε στην ταινία Amal σε σκηνοθεσία και παραγωγή Μοχάμεντ Σιάμ και συμπαραγωγή Σάρα Μποκεμέγιερ (Αίγυπτος/Γερμανία). Το σκεπτικό της επιτροπής ανέφερε ότι «το Amal εκτυλίσσεται σε μια περίοδο πέντε ετών και μας συγκίνησε αυτή η σε βάθος χρόνου προσέγγιση της Αιγυπτιακής επανάστασης. Μας αρέσει η ιδέα του να βλέπουμε την Αμάλ να μεγαλώνει με φόντο την Αιγυπτιακή επανάσταση και να αναλογίζεται την πολιτική κατάσταση της χώρας της. Η Αμάλ είναι ένας δυνατός χαρακτήρας με τον οποίο συνδεθήκαμε, χάρη στην επιμονή και το ισχυρό πνεύμα της. Η εκ των έσω επαφή μαζί της αυτά τα πέντε χρόνια μας επιτρέπει ως θεατές να συνδεθούμε με όλες τις πτυχές της ζωής της καθώς εξελίσσεται. Ζει μέσα σε ένα κόσμο αντιθέσεων, χαράσσοντας τη δική της διαδρομή και ανοίγοντας χώρο για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς της. Μέσα από εξαιρετική κινηματογράφηση και μοντάζ, ανυπομονούμε να δούμε την Αμάλ να μεγαλώνει μέσα σε αυτή την ταινία!»  Εκ μέρους της εταιρίας post-production 2|35 την απονομή έκανε ο κ. Νίκος Μούτσελος. Από την πλευρά του ο σκηνοθέτης ευχαρίστησε το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ για την υποστήριξη και δήλωσε διπλά χαρούμενος, καθώς μόλις πρόσφατα ανακάλυψε από το πιστοποιητικό γέννησης του παππού του ότι είχε γεννηθεί στη Θεσσαλονίκη.  Στη συνέχεια απονεμήθηκαν στα βραβεία της FIPRESCI. Στη φετινή κριτική επιτροπή της FIPRESCI συμμετείχαν οι: Μελίς Μπεχλίλ–Πρόεδρος (Τουρκία), Σάσγια Κουτσίερ (Ολλανδία), Άννα Μπιλάκ (Πολωνία), Σίλβεσταρ Μιλέτα (Κροατία) και Γιώργος Παπαδημητρίου (Ελλάδα). Η κ. Μπεχλίλ ευχαρίστησε το Φεστιβάλ «για μια αξέχαστη εβδομάδα» κατά την οποία «είδαμε 17 διεθνείς και 22 ελληνικές παραγωγές με πολύ διαφορετικό ύφος και θεματολογία».  Το βραβείο της FIPRESCI για ξένη παραγωγή απονεμήθηκε στην ταινία Αυτό που έκανε σε σκηνοθεσία του Γιόνας Πόερ Ράσμουσεν (Δανία) «για το λεπτό κινηματογραφικό ύφος με το οποίο προσεγγίζει ένα εξαιρετικά πολυσύνθετο θέμα». Σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του ο σκηνοθέτης ευχαρίστησε το Φεστιβάλ, τονίζοντας ότι «είναι μεγάλη ανταμοιβή όταν η ταινία σου εκτιμάται». Το βραβείο της FIPRESCI για την ελληνική παραγωγή δόθηκε στην ταινία Τα σημάδια του ουρανού σε σκηνοθεσία της Μάρως Αναστοπούλου. Όπως είπε ο κ. Παπαδημητρίου «σε μια εποχή που το ντοκιμαντέρ έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα στενά όρια της απλής τεκμηρίωσης είχαμε τη χαρά να δώσουμε το βραβείο σε μια ταινία η οποία συνιστά μια ολοκληρωμένη, αυθεντική και βαθιά συγκινητική  δημιουργία». Από την πλευρά της η σκηνοθέτης ευχαρίστησε το Φεστιβάλ που δίνει βήμα στους δημιουργούς και την επιτροπή, καθώς το βραβείο «μου δίνει δύναμη να συνεχίσω, γιατί είναι πολύ δύσκολοι καιροί για να κάνουμε ντοκιμαντέρ. Είναι μια παραγωγή που έγινε με ελάχιστους πόρους, δεν βρήκαμε καν χρηματοδότηση και για να γίνει εργάστηκαν πολλοί καταξιωμένοι επαγγελματίες του χώρου, δωρεάν» Η βραδιά έκλεισε με την απονομή των βραβείων κοινού FISCHER. Όπως σημείωσε ο υπεύθυνος χορηγιών της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας Γιάννης Κατσούγκρης «το φεστιβάλ μας αποδεικνύει ότι η δημιουργικότητα και το ταλέντο ανθίζουν όταν οι συνθήκες είναι δύσκολες». Στη συνέχεια ευχαρίστησε εκ μέρους της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας τον κ. Εϊπίδη που «εμπνεύστηκε, δημιούργησε και αφιέρωσε σημαντικό μέρος της ζωής του σε αυτό το θεσμό. Είναι ζωντανή απόδειξη ότι το όραμα σε συνδυασμό με το πάθος και την αγάπη για τον κινηματογράφο μπορούν να εμπνεύσουν, να κινητοποιήσουν, να γεμίσουν τις αίθουσες». Φέτος το κοινό συμμετείχε ακόμα πιο ενεργά στις ψηφοφορίες, σπάζοντας το περσινό ρεκόρ των 16.000 ψήφων και φτάνοντας τις 20.785 ψήφους.  Το Βραβείο Κοινού FISCHER που αφορά σε ταινία κάτω των 45’ για ελληνική παραγωγή απονεμήθηκε στην ταινία Viktor Ullmann: Βιογραφία μίας ηχογράφησης σε σκηνοθεσία των Ιωάννη Γρηγορόπουλου και Μιχάλη Αριστείδου (Ελλάδα). Οι σκηνοθέτες ευχαρίστησαν το κοινό που ψήφισε για την ταινία.  Το Βραβείο Κοινού FISCHER για ξένη παραγωγή κάτω των 45’ απονεμήθηκε στην ταινία Κλοντ Λανζμάν: Φαντάσματα του Shoah του Άνταμ Μπενζίν (Μεγάλη Βρετανία, Καναδάς). Σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του ο σκηνοθέτης ευχαρίστησε το κοινό, υπογράμμισε ότι «ήταν τεράστια τιμή η προβολή της ταινίας μου σε γεμάτες αίθουσες, με ένα υπέροχο κοινό» και υποσχέθηκε να επιστρέψει του χρόνου στη Θεσσαλονίκη. Το Βραβείο Κοινού FISCHER για ταινία άνω των 45’ για ελληνική παραγωγή απονεμήθηκε στην ταινία Argo Navis,  σε σκηνοθεσία των Σουζάνε Μπάουζινγκερ και Στέλιου Ευσταθόπουλου (Ελλάδα, Γερμανία). Ο κ. Ευσταθόπουλος ευχαρίστησε το Φεστιβάλ και το κοινό για την τιμή και σημείωσε ότι αυτή η κινηματογραφική διαδρομή ξεκίνησε από ένα ειδύλλιο το οποίο εξελίχθηκε σε έρωτα και το ντοκιμαντέρ ήταν το παιδί αυτού του έρωτα. Από την πλευρά της η κ. Μπάουζινγκερ είπε ότι «τον τελευταίο καιρό ένιωθα άβολα. Την ώρα που στη Μεσόγειο πνίγονται άνθρωποι σε πλαστικές βάρκες εμείς φτιάχνουμε ένα φιλμ για μια γλυκεία περιπέτεια, για ανθρώπους που έπειτα γύρισαν σπίτι τους και έχουν να μοιραστούν τις εμπειρίες τους με τους δικούς τους. Σκεφτόμουν ότι αυτή η ιστορία της Αργοναυτικής Εκστρατείας μας μιλά για το τι είναι η θάλασσα της Μεσόγειου. Σε αυτή τη θάλασσα επί αιώνες ανταλλάσσονταν και χρήσιμα αγαθά, όμως και όπλα, καινούριες σκέψεις, αλλά και σκλάβοι. Είναι αφορμή να σκεφτούμε πως αυτή η θάλασσα μπορεί και πρέπει, αλλάζοντας τα πράγματα να γίνει ένας χώρος συνεργασίας και συμβίωσης αντί τάφος για κυνηγημένους ανθρώπους». Τέλος, το Βραβείο Κοινού FISCHER 2016 για ξένη παραγωγή («Βραβείο Κοινού Πίτερ Ουιντόνικ»)  κέρδισε η ταινία Η ορχήστρα της ανακύκλωσης- Μια συμφωνία του ανθρώπινου πνεύματος σε σκηνοθεσία Μπραντ Όλγκουντ και Γκράχαμ Τάουνσλι (ΗΠΑ, Παραγουάη, Νορβηγία, Βραζιλία).  Η ταινία είχε προβληθεί και στην έναρξη του φετινού 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Η βραδιά έκλεισε με την προβολή της ταινίας Κλοντ Λανζμάν: Φαντάσματα του Shoah του Άνταμ Μπενζίν. Την βραδιά τίμησαν με την παρουσία τους μεταξύ άλλων οι: Αναστάσιος Κουράκης-Αντιπρόεδρος της Βουλής, Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης-Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Ιωάννης Σαρίδης-Βουλευτής Ένωση Κεντρώων, Γιάννης Μπουτάρης-Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Σπύρος Πέγκας – Αντιδήμαρχος Τουρισμού και Διεθνών Σχέσεων, Μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Γιώργος Τσεμπερόπουλος–σκηνοθέτης, Μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Γιώργος Τούλας – δημοσιογράφος, διευθυντής Parallaxi, Μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Κυριακή Μάλαμα – σκηνοθέτρια, διευθύντρια προγράμματος της ΕΡΤ3, Μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Orhan Yalman Okan – Γενικός Πρόξενος Τουρκίας, Salamon Paven Martin Ladislau – Γενικός Πρόξενος Ρουμανίας, Sasa Kolundzija  – Πρόξενος Σερβίας, Χρήστος Σαραντόπουλος – Επίτιμος Πρόξενος Ιταλίας, με τη σύζυγό του εικαστικό Μαρία Κομπατσιάρη, Παντελής Πετμεζάς – Επίτιμος Πρόξενος Καναδά, Αναστάσιος Τζήκας – Πρόεδρος ΔΕΘ, Διονύσης Τσακνής – Πρόεδρος ΕΡΤ, Θεοφανώ Παπαζήση – Πρόεδρος Διοικούσας Επιτροπής ΕΡΤ3, Αλέξανδρος Κάντερ Μπαξ – Γενικός Διευθυντής ΕΡΤ3, Ανδρέας Τάκης – Πρόεδρος Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Μαρία Τσαντσάνογλου, Διευθύντρια Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Άρης Στυλιανού – Πρόεδρος Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Γιάννης Αναστασάκης – Καλλιτεχνικός Διευθυντής Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Μαρία Τσιμά – Αναπληρώτρια Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Μαριάννα Βιλδιρίδη-Χατζητόλιου – Πρόεδρος ΔΣ Λαογραφικού και Εθνολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Παύλος Πανταζής – Πρόεδρος Τμήματος Κινηματογράφου, Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης, Γιάννης Κατσούγκρης – Sponsorships Manager, Αθηναϊκή Ζυθοποιία, Χάρης Παπαδόπουλος, Πρόεδρος Εταιρείας Ελλήνων Σκηνοθετών, κ.ά. 

ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ ΤΟΥ 18ΟΥ ΦNΘ ΒΡΑΒΕΙΑ ΚΟΙΝΟΥ FISCHER 2016  Βραβείο Κοινού που αφορά σε ταινίες άνω των 45’ απονέμεται: Για ελληνική παραγωγή στην ταινία Argo Navis,  σε σκηνοθεσία των Σουζάνε Μπάουζινγκερ και Στέλιου Ευσταθόπουλου (Ελλάδα, Γερμανία) Για ξένη παραγωγή («Βραβείο Κοινού Πίτερ Ουιντόνικ»)  στην ταινία Η ορχήστρα της ανακύκλωσης- Μια συμφωνία του ανθρώπινου πνεύματος σε σκηνοθεσία Μπραντ Όλγκουντ και Γκράχαμ Τάουνσλι (ΗΠΑ, Παραγουάη, Νορβηγία, Βραζιλία) Βραβείο Κοινού που αφορά σε ταινίες κάτω των 45’ απονέμεται: Για ελληνική παραγωγή στην ταινία Viktor Ullmann: Βιογραφία μίας ηχογράφησης σε σκηνοθεσία των Ιωάννη Γρηγορόπουλου και Μιχάλη Αριστείδου (Ελλάδα) Για ξένη παραγωγή στην ταινία Κλοντ Λανζμάν: Φαντάσματα του Shoah του Άνταμ Μπενζίν (Μεγάλη Βρετανία, Καναδάς) ΒΡΑΒΕΙΑ FIPRESCI Η φετινή κριτική επιτροπή της FIPRESCI απαρτίζεται από τους: Μελίς Μπεχλίλ–Πρόεδρος (Τουρκία) Σάσγια Κουτσίερ (Ολλανδία) Άννα Μπιλάκ (Πολωνία) Σίλβεσταρ Μιλέτα (Κροατία) Γιώργος Παπαδημητρίου (Ελλάδα) και απονέμει τα Βραβεία FIPRESCI  Για ελληνική παραγωγή στην ταινία Τα σημάδια του ουρανού σε σκηνοθεσία της Μάρως Αναστοπούλου (Ελλάδα)  Για ξένη παραγωγή στην ταινία Αυτό που έκανε σε σκηνοθεσία του Γιόνας Πόερ Ράσμουσεν (Δανία) ΒΡΑΒΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΜΝΗΣΤΙΑΣ  Η φετινή κριτική επιτροπή για το βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας που απονέμεται σε ταινία της ενότητας «Ανθρώπινα Δικαιώματα» απαρτίζεταιαπό τους: Ειρήνη Τσολάκη (Αντιπρόεδρος Ελληνικού Τμήματος Διεθνούς Αμνηστίας), Δρ. Ευτυχία Βουτυρά (Κοινωνική Ανθρωπολόγος, Καθηγήτρια Παν. Μακεδονίας), Γιάννη Γκίρμπα (Δημοσιογράφος, Μέλος Δ.Σ. ΠΟΕΣΥ), Μαριάννα Λεονταρίδου (Κριτικός Κινηματογράφου, Μέλος της Διεθνούς Αμνηστίας – Ομάδα Θεσσαλονίκης) και Ανδρέα Σιαδήμα (Σκηνοθέτης, Παραγωγός). Το βραβείο της Διεθνούς Αμνηστίας απονέμεται στο ντοκιμαντέρ Εδώ εξορία: Ημερολόγια από παιδιά πρόσφυγες σε σκηνοθεσία Μάνι Γ. Μπεντσελάχ (Λίβανος, Ελβετία, Μεγάλη Βρετανία) ΒΡΑΒΕΙΟ WWF  Η φετινή κριτική επιτροπή για το βραβείο της WWF που απονέμεται σε ταινία της ενότητας «Περιβάλλον», με θέμα το περιβάλλον και την αμφίδρομη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, απαρτίζεται από τους: Αμαλία Αλμπερίνι (Υπεύθυνη Επικοινωνίας Προγράμματος ΚΥΚΛΑΔΕΣ LIFΕ, WWF Ελλάς,) Βίκυ Μπαρμπόκα (Υπεύθυνη Επικοινωνίας Προγράμματος «Καλύτερης Ζωής», WWF Ελλάς), Ιάσονα Κάντα (Υπεύθυνος γραφείου Τύπου WWF Ελλάς) και Αλέξανδρο Κανδαράκη (Υπεύθυνος Ψηφιακής Επικοινωνίας WWF Ελλάς). Το βραβείο της WWF απονέμεται στην ταινία Ραγδαίος αφανισμός σε σκηνοθεσία Λούι Ψυχογιός (ΗΠΑ). ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ «ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ» Η Βουλή των Ελλήνων απονέμει φέτος, για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το βραβείο «Ανθρώπινες Αξίες» σε ταινία της ενότητας «Καταγραφή της Μνήμης». Την κριτική επιτροπή απαρτίζουν οι: Άρης Φατούρος (Σύμβουλος Προγράμματος και Αναπληρωτής Συντονιστής), Πάνος Κουάνης (Σύμβουλος Οικονομίας & Νέων Τεχνολογιών-Προϊστάμενος Τομέα Προγράμματος & Διοικητικής Υποστήριξης) και Βασίλης Δούβλης (σκηνοθέτης). Το βραβείο της Βουλής των Ελλήνων απονέμεται στην ταινία LUDLOW, οι Έλληνες στους πολέμους του άνθρακα, σε σκηνοθεσία Λεωνίδα Βαρδαρού (Ελλάδα) Σκεπτικό επιτροπής:  «Η ταινία φωτίζει, με σπάνιο αρχειακό υλικό, μια άγνωστη πτυχή της ιστορίας του εργατικού κινήματος της Αμερικής, αναδεικνύοντας τον ιδιαίτερο ρόλο των Ελλήνων μεταναστών» ΒΡΑΒΕΙΟ DOCS IN PROGRESS Το βραβείο Docs in Progress 2016 της Αγοράς του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης είναι χορηγία της εταιρίας post-production 2|35 Inc και μεταφράζεται σε υπηρεσίες post production αξίας 15.000 ευρώ. Την φετινή κριτική επιτροπή για το βραβείο απαρτίζουν οι: Πάμελα Μαρτίνεθ (Boulder Creek Int., Μεγάλη Βρετανία), Μίριαμ Κάρμπε (ZDF/ Arte, Γερμανία) και Νίκι Χέιμαν (POV, ΗΠΑ). Το βραβείο απονεμήθηκε στην ταινία: Amal, Σκηνοθεσία /Παραγωγή: Μοχάμεντ Σιάμ, Εταιρεία παραγωγής: ArtKhan, Συμπαραγωγή: Σάρα Μποκεμέγιερ (Detail Film), Αίγυπτος/ Γερμανία Σκεπτικό επιτροπής: «Tο Amal εκτυλίσσεται σε μια περίοδο πέντε ετών και μας συγκίνησε αυτή η σε βάθος χρόνου προσέγγιση της Αιγυπτιακής επανάστασης. Μας αρέσει η ιδέα του να βλέπουμε την Αμάλ να μεγαλώνει με φόντο την Αιγυπτιακή επανάσταση και να αναλογίζεται την πολιτική κατάσταση της χώρας της. Η Αμάλ είναι ένας δυνατός χαρακτήρας με τον οποίο συνδεθήκαμε, χάρη στην επιμονή και το ισχυρό πνεύμα της. Η εκ των έσω επαφή μαζί της αυτά τα πέντε χρόνια μας επιτρέπει ως θεατές να συνδεθούμε με όλες τις πτυχές της ζωής της καθώς εξελίσσεται. Ζει μέσα σε ένα κόσμο αντιθέσεων, χαράσσοντας τη δική της διαδρομή και ανοίγοντας χώρο για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς της. Μέσα από εξαιρετική κινηματογράφηση και μοντάζ, ανυπομονούμε να δούμε την Αμάλ να μεγαλώνει μέσα σε αυτή την ταινία!» ΕΡΤ – ΒΡΑΒΕΙΟ DOC ON AIR Η ΕΡΤ στο πλαίσιο ενίσχυσης της παραγωγής απονέμει το βραβείο DOC ON AIR στο καλύτερο project του Pitching Forum για διεθνή συμπαραγωγή του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ EDN, που κρίνεται από την επιτροπή του EDN, αντιστοιχεί σε χρηματικό έπαθλο 3.000 ευρώ και σε  δικαίωμα της  πρώτης μετάδοσης του ντοκιμαντέρ από την ΕΡΤ.  Το βραβείο απονέμεται στο project: DEBUT Σκηνοθεσία: Αναστάσια Μιροσνιτσένκο Παραγωγή: Βόλια Τσαϊκούσκαγια, Λευκορωσία ΒΡΑΒΕΙΟ EDN 2016 To ετήσιο βραβείο του Eυρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ (EDN) στο πλαίσιο του Docs in Thessaloniki, απονέμεται σε έναν οργανισμό, ομάδα ή άτομο για την εξαιρετική συνεισφορά του στη διαμόρφωση της κουλτούρας του ντοκιμαντέρ. Το 12ο Βραβείο του EDN απονεμήθηκε στην Μαριάν Λεβί-Λεμπλόν, Υπεύθυνη των Παραγωγών Web and Transmedia του ARTE / Γαλλία, ως αναγνώριση της εξαιρετικής συνεισφοράς της στη διαμόρφωση της κουλτούρας των ταινιών τεκμηρίωσης, στο πεδίο του διαδικτυακού και διαδραστικού ντοκιμαντέρ. 

ΣΥΖΗΤΗΣΗ «ΑΠΟΤΥΠΩΝΟΝΤΑΣ ΤO ΠΡΟΣΦΥΓΙΚO ZHTHMA: ΜΕΘΟΔΟΙ,  ΣΤΟΧΟΙ, ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ, ΔΕΟΝΤΟΛΟΓΙΑ» Οι πολλαπλές αφηγήσεις του προσφυγικού ζητήματος, μέσα από διαφορετικές προσεγγίσεις καταγραφής και δημοσιοποίησής του, οι πολιτικές και  ανθρωπιστικές διαστάσεις του, καθώς και τα ζητήματα ηθικής που συχνά εγείρονται αποτέλεσαν, μεταξύ άλλων, τα θέματα της συζήτησης «Αποτυπώνοντας το προσφυγικό ζήτημα: Μέθοδοι, στόχοι, προκλήσεις, δεοντολογία», που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 16 Μαρτίου 2016, στην αίθουσα Παύλος Ζάννας, στο πλαίσιο του 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.  Την ενδιαφέρουσα συζήτηση, που διοργανώθηκε με πρωτοβουλία της plays2place productions, με την υποστήριξη του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και του Ινστιτούτου Γκαίτε Θεσσαλονίκης, συντόνισε ο Κωνσταντίνος Αϊβαλιώτης, διευθυντής του Φεστιβάλ Εθνογραφικού Κινηματογράφου της Αθήνας.  Συμμετείχαν οι: Ανέστης Αζάς, σκηνοθέτης – καλλιτεχνικός υπεύθυνος της Πειραματικής Σκηνής (-1) του Εθνικού Θεάτρου,  Γιώργος Μουτάφης, φωτορεπόρτερ, Μάρθα Μπουζιούρη, κοινωνική ανθρωπολόγος -σκηνοθέτρια cross-media projects και  Μαριάννα Οικονόμου, σκηνοθέτιδα. Ανοίγοντας τη συζήτηση, ο Κωνσταντίνος Αϊβαλιώτης παρατήρησε ότι η αποτύπωση κοινωνικών ζητημάτων συνδέεται άμεσα με την εικόνα, καθώς περιέχει την έννοια της αναπαράστασης και πρόσθεσε, μεταξύ άλλων: «Όσες φορές κι αν έχει συζητηθεί η διάσταση της αναπαράστασης στην τέχνη, ποτέ δεν έχει λείψει η ανάγκη συζήτησης γι’ αυτή, δεδομένου ότι οι συγκυρίες αλλάζουν, όπως και τα πολιτικά γεγονότα αλλά και ο τρόπος καταγραφής της εικόνας και η χρήση της. Αυτά κάνουν πάντα επίκαιρο το θέμα της αναπαράστασης κοινωνικών ζητημάτων, κοινωνικών αναταραχών. Ακόμη κι αν δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια, προχωράμε στην έρευνα και πάντα θέτουμε νέα ζητήματα».  Στη συνέχεια το λόγο πήρε η σκηνοθέτιδα Μαριάννα Οικονόμου, η οποία αναφέρθηκε στη δική της εμπλοκή στο προσφυγικό μέσα από το ντοκιμαντέρ της Ο πιο μακρύς δρόμος, που προβάλλεται στο 18ο ΦΝΘ. Η ίδια επισήμανε, μεταξύ άλλων για το ιδιαίτερο αυτό εγχείρημα: «Η αφορμή μου δόθηκε πριν δύο χρόνια, δηλαδή πριν τη μεγάλη προσφυγική κρίση, όταν έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο ‘’Στο σχολείο ξεχνώ τη φυλακή’’. Πρόκειται για ένα εκπαιδευτικό εγχειρίδιο που με συγκλόνισε -αποτέλεσμα ενός εργαστηρίου αφήγησης που έκανε ένας καθηγητής στις φυλακές ανηλίκων του Βόλου-, στο οποίο ανήλικοι πρόσφυγες αφηγούνταν το ταξίδι τους στην Βόρεια Ευρώπη. Προέκυψε λοιπόν το ερώτημα πώς τα παιδιά αυτά που ξεκινούν από την Ασία καταλήγουν στη φυλακή κατηγορούμενα για κακουργηματική πράξη αντιμετωπίζοντας ποινές ως και 25 χρόνια. Αυτό ήταν το έναυσμα για να κάνω το ντοκιμαντέρ». Η δημιουργός επέλεξε να αφηγηθεί την ιστορία δύο φυλακισμένων παιδιών  από τη Συρία και το Ιράκ, οι γονείς των οποίων τους έστειλαν στην Ευρώπη με τη βοήθεια διακινητών. Η ίδια επισήμανε: «Για μένα το ντοκιμαντέρ είναι ένα βλέμμα στην πραγματικότητα, αλλά και η σχέση που δημιουργώ με τους ανθρώπους που κινηματογραφώ, σχέση που βασίζεται στη συνεργασία και την εμπιστοσύνη. Στη δεύτερη επίσκεψή μου είδα ότι με το που άνοιγαν τα κελιά, τα παιδιά έτρεχαν στο διάδρομο προσπαθώντας να μιλήσουν στο τηλέφωνο με τους γονείς τους. Τους ζήτησα να τους κινηματογραφήσω σε αυτές τις συνομιλίες κι αυτό για μένα ήταν η πιο σημαντική στιγμή: να μιλάνε τα παιδιά με τους εγκλωβισμένους λόγω πολέμου ανθρώπους στην πατρίδα τους».  Βιωματική βάση είχε η προσέγγιση του  φωτορεπόρτερ  Γιώργου Μουτάφη, ο οποίος έχει καταγράψει πολλές ανθρωπιστικές κρίσεις σε περισσότερες από 20 χώρες, στη Μέση Ανατολή, την Αφρική  και τα Βαλκάνια. Ο ίδιος είπε, μεταξύ άλλων: «Ασχολούμαι εννιά χρόνια με το μεταναστευτικό, από το 2007, όταν βρέθηκα σε καταυλισμό στην Πάτρα χωρίς να γνωρίζω πολλά για το θέμα. Ένιωσα ότι το ζήτημα με ενδιέφερε σαν άνθρωπο, κυρίως οι περιπτώσεις ασυνόδευτων ανηλίκων προσφύγων. Ξεκίνησα λοιπόν να πηγαίνω στην Πάτρα, την Αθήνα, την Κω και άρχισαν να δημοσιεύονται φωτογραφίες μου σε διεθνή πρακτορεία, εφημερίδες και περιοδικά. Βρέθηκα σε ξενοδοχεία, αεροδρόμια, λιμάνια, καταυλισμούς». Ο κ. Μουτάφης έδωσε έμφαση στην ανάγκη δημοσιοποίησης του προσφυγικού, παρά τη σκληρότητα των εικόνων που καταγράφει ή ίσως και εξαιτίας τους. «Θέλω να μιλώ για τους ανθρώπους που φωτογραφίζω. Ήμουν στο Κομπάνι της Συρίας όταν έγινε η σφαγή, είδα βομβαρδισμούς. Έχω καταντήσει να φωτογραφίζω πτώματα τους τελευταίους μήνες στις ακτές των νησιών ή υποσιτισμένους στην Ειδομένη. Πιστεύω στη φωτογραφία, θέλω να κάνω τον θεατή να νιώσει. Αν και δεν έχω γνώσεις ψυχολογίας, προσπαθώ οι εικόνες που αποτυπώνω να έχουν δεύτερα επίπεδα, όταν τις δει κάποιος να αισθανθεί για να σκεφτεί στη συνέχεια. Είναι δύσκολο να φωτογραφίζεις τέτοιες στιγμές. Προκύπτουν θέματα ηθικής για το τι φωτογραφίζεις, αλλά και εάν πρέπει να φωτογραφίσεις. Δεν ξέρω γιατί φωτογραφίζω ή τι θέλω να πω, ξέρω όμως ότι πρέπει να λέμε ιστορίες κι αυτό με γεμίζει γιατί πλέον δίνω αξία σε μικρά πράγματα της καθημερινότητας, όλο αυτό με έχει αλλάξει σαν άνθρωπο». Ο σκηνοθέτης Ανέστης Αζάς αναφέρθηκε στην προσωπική του εμπλοκή στο προσφυγικό μέσα από την παράσταση «Υπόθεση Φαρμακονήσι ή το δίκαιο του νερού». Αφετηρία της παράστασης ήταν η τραγωδία της 20ής Ιανουαρίου 2014 στο Φαρμακονήσι, όπου δώδεκα άνθρωποι, μεταξύ των οποίων οχτώ παιδιά ηλικίας 3 έως 11 ετών, έχασαν τη ζωή τους. Ο κ. Αζάς αναφέρθηκε ειδικά στο ρόλο του θεάτρου, χώρο από τον οποίο ο ίδιος προέρχεται και διευκρίνισε: «Στην Πειραματική Σκηνή προσπαθούμε με τα μέσα του θεάτρου να κάνουμε αφήγηση που μοιάζει με κινηματογραφικό ντοκιμαντέρ γι’ αυτό και το λέμε θέατρο της πραγματικότητας ή θεατρικό ντοκιμαντέρ. Είμαστε επηρεασμένοι από τη γερμανική ομάδα Rimini Protokoll. Η ιδέα για το Φαρμακονήσι γεννήθηκε από μία είδηση που διάβασα πριν ένα χρόνο ότι καταδικάστηκε ένας 21χρονος Σύριος διακινητής σε 145 έτη φυλάκισης ως μοναδικός υπεύθυνος για το ναυάγιο. Δεν το χωρούσε ο νους μου αυτό, πώς δηλαδή είναι δυνατόν να ρίχνουν την ευθύνη σε έναν από τους επιζώντες. Η προσέγγισή μας ήταν να δείξουμε ή να καταλάβουμε τον εγχώριο ρατσισμό, ο οποίος έχει να κάνει με το πώς αναπαράγεται ένα καθεστώς αποκλεισμού στη νομοθεσία».  Στην παράσταση «Υπόθεση Φαρμακονήσι» την  έρευνα και τη δραματουργία υπογράφει η κοινωνική ανθρωπολόγος – σκηνοθέτρια Μάρθα Μπουζιούρη, η οποία παρατήρησε, μεταξύ άλλων: «Το προσφυγικό είναι μια πρωτοφανής ιστορική μετάβαση, της οποίας τις συνέπειες ακόμη δεν κατανοούμε. Δεν περιορίζεται στην ανθρωπιστική διάσταση. Οφείλουμε να υπενθυμίζουμε και τη βαθιά πολιτική διάσταση του ζητήματος». Η ίδια μίλησε και για τις δικές της μεθόδους που σχετίζονται με την πολιτική διάσταση του προσφυγικού ζητήματος και οι οποίες βρίσκονται, όπως είπε, «στην τομή τέχνης, επιστήμης και παρέμβασης, ως ένα υβριδικό μοντέλο δουλειάς cross media and research projects». Και πρόσθεσε, ανάμεσα σε άλλα: «Άρχισα να σχηματίζω άλλη εικόνα από τη γενικευμένη που είχα όταν άρχισα να ταξιδεύω στον αραβικό κόσμο και Μέση Ανατολή. Είδα ότι η κυρίαρχη εικόνα που φτάνει σε μας δεν είναι αρκετά πλουραλιστική. Νιώθω ότι αναγάγεται σε θέαμα το προσφυγικό, η διάσταση της αλληλεγγύης είναι φυσικά παρούσα, αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει αυτή η όχι τόσο φωτεινή πλευρά που αφορά ζητήματα καιροσκοπισμού, κέρδους. Φτάνοντας στην τέχνη εγείρονται ζητήματα αισθητικοποίησης του ακραίου, του πόνου. Η θυματοποίηση και δραματοποίηση μιας κατάστασης  στοχεύει στην ευαισθητοποίηση, αλλά την ίδια στιγμή ανοίγει και άλλες διαστάσεις».  Στη διερώτηση που έθεσε ο κ. Αϊβαλιώτης σχετικά με τον χρόνο που πρέπει να αφιερώσει κανείς στην έρευνα πεδίου πριν καταλήξει σε ένα έργο, οι συμμετέχοντες στη συζήτηση συμφώνησαν ότι αυτό δεν μπορεί κανείς να το προσδιορίσει και ότι ποικίλλει ανάλογα με τη συγκυρία και τη φύση του έργου. «Πρέπει  να σεβαστείς και το χρόνο του άλλου, να συντονιστούν οι ρυθμοί των ανθρώπων, να δώσεις χρόνο, να ακούσεις, να μάθεις, να ρωτήσεις», είπε η Μαριάννα Οικονόμου, ενώ ο Ανέστης Αζάς σημείωσε ότι «είναι καλό να έχεις όσο περισσότερο χρόνο γίνεται. Ποτέ ο χρόνος δεν είναι αρκετός. Το θέμα δεν τελειώνει ποτέ». Ο Γιώργος Μουτάφης εξήγησε ότι προσεγγίζει το θέμα διαφορετικά ανάλογα με την περιοχή όπου βρίσκεται και το μέσο με το οποίο συνεργάζεται. «Το περιοδικό δίνει περισσότερο χρόνο σε σχέση με ένα πρακτορείο. Κι επιπλέον σημαντικό ρόλο παίζουν και πρακτικά ζητήματα όπως: τι budget έχεις για να μείνεις στο πεδίο ή αν έχεις οικογένεια και παιδιά. Είναι πολλοί παράγοντες».  Όσον αφορά το ερώτημα αν έχει νόημα να κάνει κανείς τέχνη σε συνθήκες ακραίες ή ιδιαίτερες, η Μάρθα Μπουζιούρη παρατήρησε: «Αυτοί οι άνθρωποι είναι πηγή της έμπνευσής μας, ωστόσο δεν διανοούμαι απλά να μπω στο πεδίο, να πάρω το υλικό μου και να βγω από  αυτό. Στην έρευνα πεδίου σε προσφυγικούς καταυλισμούς  νιώθω την ανάγκη να ερμηνεύσω ποιες είναι οι επιθυμίες αυτών των ανθρώπων. Το γεγονός ότι μας μιλάνε, μοιράζονται ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, δεν είναι αυτονόητο». Ο Ανέστης Αζάς τόνισε: «Μας κατηγορούν ότι στο θέατρο κάνουμε κοινωνιολογικό ζωολογικό κήπο. Προσπαθώ να αποφεύγουμε τη θυματοποίηση των ανθρώπων που ανεβάζουμε στη σκηνή, να μην τους δείχνουμε ως θύματα αλλά ως υποκείμενα υπεύθυνα που είτε φεύγουν από τον πόλεμο είτε θέλουν καλύτερες συνθήκες ζωής». Ο Γιώργος Μουτάφης αναφέρθηκε και στο θέμα της ευθύνης που αναλαμβάνει κάθε επαγγελματίας, ο οποίος ασχολείται με το προσφυγικό ζήτημα. «Με απασχολεί ιδιαίτερα η ευθύνη που έχουμε ως φωτογράφοι, δημοσιογράφοι ή και ιστορικοί του μέλλοντος, όπως θα έλεγα χαριτολογώντας. Γράφεται Ιστορία τώρα στην Ειδομένη και στα νησιά και κάποιες φορές αναπτύσσεται ένας δημοσιογραφικός ή ανθρωπιστικός τουρισμός. Έχουμε μεγάλη ευθύνη προς το θεατή, αλλά και το πώς σεβόμαστε τον φωτογραφιζόμενο. Το θέμα είναι να μη συνηθίσουμε τον θάνατο, να μην πάθουμε ανοσία. Πιστεύω στη δύναμη της  εικόνας, πιστεύω ότι πρέπει να δείχνουμε ακόμη πιο σκληρές εικόνες μήπως με τις εικόνες αυτές τους σοκάρουμε».  Η συζήτηση έκλεισε με την ανταλλαγή προβληματισμών ανάμεσα στους συμμετέχοντες και άτομα από το κοινό σχετικά με το προσφυγικό ζήτημα και τους πολλαπλούς τρόπους προσέγγισής του. 

η Minimal films παρουσιάζει : ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ: ΟΥΤΟΠΙΑ (“Μια ανθρώπινη ματιά σε ήρωες της καθημερινότητας”, Naomi Klein) Ένα ντοκιμαντέρ του Απόστολου Καρακάση στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης 2016 17/3/2016 – αίθουσα Ολύμπιον, 18.00 19/3/2016 – αίθουσα John Cassavetes, 12.00 και στο Doc Market Όταν το εργοστάσιο της ΒΙΟ.ΜΕ στη Θεσσαλονίκη κλείνει, μερικοί  εργάτες αποφασίζουν να κάνουν κάτι επαναστατικό: να το καταλάβουν και να το λειτουργήσουν μόνοι τους με τις αρχές της άμεσης δημοκρατίας. Το εγχείρημά τους εμπνέει ακτιβιστές σε όλο τον κόσμο, ενώ η πρώην διευθύντρια έκπληκτη παρακολουθεί την οικογενειακή επιχείρηση να μετατρέπεται σε σύμβολο της ριζοσπαστικής αριστεράς. Για τους εργάτες, η αυτοδιαχείριση εξελίσσεται σε μια περιπέτεια επιβίωσης γεμάτη συγκρούσεις. Σύντομα θα συνειδητοποιήσουν ότι για να τα καταφέρουν, θα πρέπει να αλλάξουν πρώτα οι ίδιοι…    Επίσημη συμμετοχή στo IDFA (Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Άμστερνταμ). HD, 91 λεπτά (διατίθεται και 54 λεπτών εκδοχή) Trailer: https://vimeo.com/158210054 Site: http://www.nextstoputopia.com/ Facebook: https://www.facebook.com/nextstoputopia.thefilm                      https://www.facebook.com/minimal.films.athens Και από 24/03/2015 στις αίθουσες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης…

18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα 11-20 Μαρτίου 2016 ΤΕΛΕΤΗ ΕΝΑΡΞΗΣ H αυλαία του 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα άνοιξε την Παρασκευή 11 Μαρτίου 2016, στην κατάμεστη αίθουσα του Ολύμπιον. Ακολούθησε η προβολή του ντοκιμαντέρ Η ορχήστρα της ανακύκλωσης – Μια συμφωνία του ανθρώπινου πνεύματος των Μπραντ Όλγκουντ και Γκράχαμ Τάουνσλι, με θέμα μια νεανική ορχήστρα με έδρα μια παραγκούπολη στην Παραγουάη, η οποία χρησιμοποιεί μουσικά όργανα φτιαγμένα από σκουπίδια και γίνεται διάσημη σε όλο τον κόσμο.  Την τελετή παρουσίασε η δημοσιογράφος Μαρία Κουφοπούλου, η οποία αναφέρθηκε σε μία μικρή αναδρομή που έκανε η ίδια στην ιστορία του ΦΝΘ μέσα από μία αναζήτηση στα αρχεία της ΕΡΤ. «Σε συνέντευξη Τύπου το 1999, ο Μιχάλης Δημόπουλος, διευθυντής τότε του Φεστιβάλ Κινηματογράφου, έδινε το λόγο στον εμπνευστή του τμήματος των ‘’Νέων Οριζόντων’’ του ΦΚΘ Δημήτρη Εϊπίδη, για να ανακοινώσει τις λεπτομέρειες του 1ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Ο κ. Εϊπίδης υπογράμμιζε τότε τη μεγάλη σημασία της δημιουργίας του θεσμού κυρίως για τους Έλληνες δημιουργούς, που θα είχαν ένα κίνητρο για να κάνουν νέες ταινίες κι επιπλέον ένα χώρο προβολής, καθώς και έναν τόπο όπου θα συναντούσαν ξένους συναδέλφους τους. Ο ίδιος επέμενε μάλιστα στη σημασία του ντοκιμαντέρ ως εναλλακτική μορφή ενημέρωσης και αφύπνισης για όλους μας», είπε η κα Κουφοπούλου. Και πρόσθεσε: «Στο 7ο ΦΝΘ, το 2005, υπήρχε αφιέρωμα με τίτλο ‘’Μετανάστευση -Πρόσφυγες’’, ενώ προβλήθηκε η ταινία Tarifa Traffic – Death in the Straits of Gibraltar του Χοακίμ Ντέμερ, που αναφερόταν στην ισπανική πόλη Ταρίφα, η οποία δεχόταν μετανάστες από τη Βόρεια Αφρική πάνω σε σχεδίες. Οι δημιουργοί ντοκιμαντέρ βλέπουν, αφουγκράζονται πριν από εμάς και ο διευθυντής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ τους έδωσε το βήμα να εκφράσουν τις απόψεις τους. Δέκα και πλέον χρόνια μετά, πραγματοποιείται και φέτος ένα αφιέρωμα στο προσφυγικό». Στη συνέχεια, ανέβηκε στο βήμα ο Αχιλλέας Κυριακίδης, αντιπρόεδρος του ΔΣ του ΦΚΘ, ο οποίος εκ μέρους του προέδρου και του Δ.Σ. του Φεστιβάλ καλωσόρισε το κοινό στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ που φέτος «ενηλικιώνεται, αφού κλείνει τα 18 του χρόνια», όπως είπε. Στη συνέχεια, ο κ. Κυριακίδης επισήμανε: «Αντίθετα με τους ανθρώπους, ο θεσμός δεν χρειάστηκε να περιμένει τα 18α γενέθλια για να αποκτήσει το δικαίωμα ισχυρής ψήφου στα δρώμενα του πολιτισμού, να αποκτήσει δίπλωμα οδήγησης του κινηματογραφικού αυτού είδους, να υπηρετήσει ευδόκιμα τη θητεία του μαζί με τους άλλους νέους και καταξιωμένους στρατευμένους ανά τον κόσμο στο   ντοκιμαντέρ, να συνάψει γάμο ή σύμφωνο συμβίωσης με τη δημιουργικότητα, το ήθος και την καλαισθησία». Ο κ. Κυριακίδης επεσήμανε ιδιαίτερα τη συμβολή του Δημήτρη Εϊπίδη στη διοργάνωση, λέγοντας: «Πίσω από όλα αυτά, είναι ο άνθρωπος που το εμπνεύστηκε, το γέννησε και το ανέθρεψε, ενσταλάζοντάς του τις καλύτερες αρχές, ένας πατέρας που δικαιούται να καμαρώνει για το δημιούργημά του και με γενναιοδωρία μας χορηγεί κι εμάς το δικαίωμα να καμαρώνουμε για λογαριασμό του. Με κάθε σεβασμό και με την ανεπιφύλακτη εκτίμηση όλων των μελών του Δ.Σ., καλώ τον Δημήτρη Εϊπίδη να ‘’σβήσει’’ τα 18 κεράκια του Φεστιβάλ».  Αμέσως μετά, ανέβηκε στη σκηνή του Ολύμπιον ο διευθυντής του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και ιδρυτής-διευθυντής του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ, Δημήτρης Εϊπίδης, ο οποίος καλωσόρισε στη 18η διοργάνωση τους θεατές, τους εκπροσώπους της πολιτικής ηγεσίας και τους θεσμικούς φορείς, επισημαίνοντας: «Καλωσορίσατε στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποίο φέτος γίνεται 18 χρονών. Είμαι ιδιαιτέρως περήφανος, γιατί αυτό το Φεστιβάλ είναι παιδί μου! Γεννήθηκε σε μια εποχή όπου στην Ελλάδα το είδος του ντοκιμαντέρ ήταν στην αφάνεια και κατόρθωσε να καθιερωθεί εντός και εκτός ελληνικών συνόρων. Είναι επιθυμία μου να το στηρίξω έτσι ώστε να διευρυνθεί ακόμη περισσότερο». Αναφερόμενος στη φετινή διοργάνωση, ο κ. Εϊπίδης τόνισε: «Φέτος παρουσιάζουμε 186 ταινίες από 47 χώρες, ανάμεσά τους και 73 ελληνικές, αριθμό ρεκόρ που αποδεικνύει πως το ελληνικό ντοκιμαντέρ βρίσκεται σε σταθερά ανοδική τροχιά. Πραγματοποιούμε αφιέρωμα στο προσφυγικό ζήτημα, πιο επείγον από ποτέ, στη χώρα μας, στην Ευρώπη, σε όλο τον κόσμο. Επίσης, με χαρά υποδεχόμαστε στη Θεσσαλονίκη δύο ξεχωριστούς δημιουργούς που τιμάμε μέσα από τα αφιερώματά μας: τον Δανό Γιον Μπανγκ Κάρλσεν και τον Ιρλανδό Μαρκ Κάζινς». Στη συνέχεια, ο κ. Εϊπίδης, επισήμανε: «Φέτος, αναμένουμε περισσότερους από 210 επαγγελματίες του κινηματογραφικού χώρου. Αρκετοί από αυτούς, θα συμμετάσχουν στην πάντοτε δραστήρια Αγορά του Φεστιβάλ, εκεί όπου γεννιούνται οι ταινίες του αύριο και προωθούνται σημαντικές συμφωνίες, μέσα από ένα πλέγμα δράσεων και με τη συνεργασία του Ευρωπαϊκού Δικτύου Ντοκιμαντέρ EDN». Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο κ. Εϊπίδης στη φετινή συνεργασία του Φεστιβάλ με την οργάνωση Άρσις, σημειώνοντας: «Συγκεντρώνουμε είδη πρώτης ανάγκης για τους πρόσφυγες και προσκαλούμε τον κόσμο να συνδράμει. Ακόμη και το ελάχιστο, είναι πολύτιμη βοήθεια».  Αμέσως μετά, ο κ. Εϊπίδης κάλεσε στη σκηνή του Ολύμπιον τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης, Γιάννη Μπουτάρη, για να κηρύξει την έναρξη του Φεστιβάλ. Ο κ. Μπουτάρης μίλησε με πολύ θερμά λόγια για τον κ. Εϊπίδη, λέγοντας: «Είχα την ευχαρίστηση και την τιμή να τον γνωρίσω αρκετά χρόνια νωρίτερα και είχα τη χαρά να συνεργαστώ μαζί του, όντας για ένα σύντομο διάστημα πρόεδρος του Δ.Σ. του Φεστιβάλ Κινηματογράφου και του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ. Του χρωστώ ευγνωμοσύνη γιατί έμαθα από αυτόν πολλά πράγματα και κυρίως να εκτιμώ το ντοκιμαντέρ σαν ένα είδος σινεμά που είναι πιο πραγματικό, έρχεται πιο κοντά στη ζωή μας. Το ΦΝΘ έχει μία συνεχή ανοδική πορεία. Ο Δημήτρης Εϊπίδης έφτιαξε ένα παιδί που σήμερα ενηλικιώνεται και όσο συγκινητικός κι αν είναι ένας αποχωρισμός, πιστεύω ότι σήμερα βλέπει το παιδί του να ανοίγει τα φτερά του».  Ως δείγμα ευγνωμοσύνης για την παρουσία και την προσφορά του στη Θεσσαλονίκη, μετά από πρόταση του κ. Μπουτάρη, ο κ. Εϊπίδης ανακηρύχθηκε ομόφωνα επίτιμος δημότης του Δήμου Θεσσαλονίκης. Διαβάζοντας το σκεπτικό της ανακήρυξης, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης αναφέρθηκε «στην προσφορά του Δημήτρη Εϊπίδη στην πόλη της Θεσσαλονίκης, την οποία κατέστησε παγκοσμίως γνωστή και ανέδειξε διευθύνοντας αρχικά το παράλληλο τμήμα ‘’Νέοι Ορίζοντες’’ του Φεστιβάλ και στη συνέχεια το ΦΝΘ». Η τελετή απονομής του μεταλλίου θα γίνει στην επόμενη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, στο Δημαρχείο της πόλης.  Στη συνέχεια, πριν την προβολή του ντοκιμαντέρ Η ορχήστρα της ανακύκλωσης – Μια συμφωνία του ανθρώπινου πνεύματος, η παραγωγός της ταινίας Χουλιάνα Περανάντα-Λόφτους με βιντεοσκοπημένο μήνυμά της ευχαρίστησε τους διοργανωτές του Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης και ζήτησε από τους θεατές να βοηθήσουν ώστε να διαδοθεί παντού το μήνυμα αυτής της ξεχωριστής ορχήστρας. Την τελετή έναρξης του 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης τίμησαν με την παρουσία τους, μεταξύ άλλων, οι: Αναστάσιος Κουράκης – Αντιπρόεδρος της Βουλής, Σταύρος Θεοδωράκης – Πρόεδρος του Ποταμιού, Αλέξανδρος Τριανταφυλλίδης – Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Κωνσταντίνος Γκιουλέκας – Βουλευτής ΝΔ, Αθανάσιος Βαρδάλης – Βουλευτής ΚΚΕ, Ιωάννης Δελής – Βουλευτής ΚΚΕ, Γιάννης Μπουτάρης – Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Έλλη Χρυσίδου – Αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Παιδείας και Αθλητισμού, Αχιλλέας Κυριακίδης – συγγραφέας, κινηματογραφιστής, Αντιπρόεδρος ΔΣ ΦΚΘ, Σπύρος Πέγκας – Αντιδήμαρχος Τουρισμού και Διεθνών Σχέσεων, Μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Γιώργος Τούλας – δημοσιογράφος, διευθυντής Parallaxi, Μέλος ΔΣ ΦΚΘ, Κυριακή Μάλαμα – σκηνοθέτρια, Μέλος ΔΣ ΦΚΘ, διευθύντρια προγράμματος της ΕΡΤ3, Sinisa Pavic – Γενικός Πρόξενος της Σερβίας, Salamon Paven Martin Ladislau – Γενικός Πρόξενος Ρουμανίας, Παντελής Πετμεζάς – Επίτιμος Πρόξενος Καναδά, Ζωή Δελήμπαση – Public Affairs Officer, Πρεσβεία του Καναδά, Marko Suomalainen – Επίτιμος Πρόξενος Φινλανδίας, Γιάννης Ακκάς – Επίτιμος Πρόξενος Δανίας, Νορβηγίας, Σουηδίας, Βασίλης Μανδύλας – Επίτιμος Πρόξενος Ελβετίας, Ιωάννης Βεργίνης, Επίτιμος Πρόξενος του Μεγάλου Δουκάτου του Λουξεμβούργου, Αναστάσιος Τζήκας – Πρόεδρος ΔΕΘ, Θεοφανώ Παπαζήση – Πρόεδρος Διοικούσας Επιτροπής ΕΡΤ3, Αλέξανδρος Κάντερ Μπαξ – Γενικός Διευθυντής ΕΡΤ3, Alexandrine Boufflers – Αναπληρώτρια Διευθύντρια του Γαλλικού Ινστιτούτου Θεσσαλονίκης και Διευθύντρια του Γαλλικού Σχολείου Θεσ/νίκης, Ανδρέας Τάκης – Πρόεδρος Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Μαρία Τσαντσάνογλου – Διευθύντρια Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Συραγώ Τσιάρα – Προϊσταμένη Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης, Πολυξένη Αδάμ Βελένη – Διευθύντρια Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Νικήτας Μυλόπουλος – Πρόεδρος Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, Γιώργος Εμμανουήλ Λαζαρίδης – Καλλιτεχνικός Διευθυντής Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, Μανώλης Μαραγκούλης – Πρόεδρος Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, Ηρακλής Παπαϊωάννου – Διευθυντής Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, Άρης Στυλιανού – Πρόεδρος Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Μαρία Τσιμά – Αναπληρώτρια Καλλιτεχνική Διευθύντρια Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Κατερίνα Καμάρα – Μέλος ΔΣ Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, Μαριάννα Βιλδιρίδη-Χατζητόλιου – Πρόεδρος ΔΣ Λαογραφικού και Εθνολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Παύλος Πανταζής – Πρόεδρος Τμήματος Κινηματογράφου, Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης, Peter Panes – Διευθυντής Ινστιτούτου Γκαίτε Θεσσαλονίκης, Λάζαρος Κωνσταντινίδης – Καλλιτεχνικός Διευθυντής Φεστιβάλ Μονής Λαζαριστών, Φίλιος Στάγκος – Γενικός Διευθυντής ΔΕΠΘΕ, Γιώργος Μακρυγιαννάκης – Marketing Manager Fischer, Γιάννης Κατσούγκρης – Sponsorships Manager Fischer, κ.ά. Μάκης Νικηφορίδης & Bernard Cuomo – Αρχιτέκτονες, 

18ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα 11-20 Μαρτίου 2016 ΤΑΙΝΙΑ ΕΝΑΡΞΗΣ Μια νεανική, κεφάτη ορχήστρα που χρησιμοποιεί μουσικά όργανα φτιαγμένα εξ ολοκλήρου από σκουπίδια πρωταγωνιστεί στο ντοκιμαντέρ Η ορχήστρα της ανακύκλωσης –Μια συμφωνία του ανθρώπινου πνεύματος /  Landfill Harmonic – A Symphony of the Human Spirit των Μπραντ Όλγκουντ / Brad Allgood και Γκράχαμ Τάουνσλι / Graham Townsley, που ανοίγει την αυλαία του 18ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης – Εικόνες του 21ου Αιώνα, την Παρασκευή 11 Μαρτίου 2016 στο Ολύμπιον.  Η Recycled Orchestra, όπως ονομάζεται, έχει έδρα της την Κατέουρα, μια από τις πιο υποβαθμισμένες παραγκουπόλεις-σκουπιδότοπους της Παραγουάης, όπου οι άνθρωποι ζουν κυριολεκτικά μέσα σε μια απέραντη έκταση από σκουπίδια, από τα οποία επιβιώνουν ως ρακοσυλλέκτες. Τα μέλη αυτής της πολυάριθμης ορχήστρας είναι κυρίως έφηβοι, οι οποίοι κάτω από την καθοδήγηση του χαρισματικού μέντορα και μαέστρου τους, Φάβιο Τσάβες, αποκτούν παγκόσμια φήμη, κάνουν sold out εμφανίσεις και συνεργάζονται με σπουδαία ονόματα της διεθνούς μουσικής σκηνής, αντιμετωπίζοντας διάφορες προκλήσεις στη διάρκεια της συναρπαστικής διαδρομής τους. Το ντοκιμαντέρ, γεμάτο ψυχή όπως οι ήρωές του, υμνεί την οικουμενική δύναμη της μουσικής και το θρίαμβο της ανθρώπινης θέλησης, που επιβιώνουν ακόμη και ανάμεσα σε δεκάδες τόνους σκουπιδιών.  Η ταινία περιλαμβάνεται στο τμήμα «Όψεις του Κόσμου» του Φεστιβάλ.