Το Συσσίτιο
-μια θρεπτική παράσταση για καιρούς πείνας-
ΔΕΥΤΕΡΑ 23
ΚΑΙ
ΤΡΙΤΗ 24 ΙΟΥΛΙΟΥ 2012
Θέατρο Κήπου
ΜΕΝΟΥ
Κυρίως πιάτο:
1. Ιωνάθαν Σουίφτ, Σεμνή πρόταση ώστε να παύσουν τα τέκνα των φτωχών ν’ αποτελούν βάρος για τους γονείς τους και τον τόπο τους και να καταστούν ωφέλιμα στην κοινωνία (μτφρ. Γαβριήλ Νικολάου Πεντζίκη, εκδόσεις ΑΓΡΑ, σειρά «Ο ΑΤΑΚΤΟΣ ΛΑΓΟΣ»-6, Αθήνα, 1998 )
2. Ροδρίγκο Γκαρθία: Σημειώσεις μαγειρικής (μτφρ. Δαμιανός Κωνσταντινίδης)
3. Δαμιανός Κωνσταντινίδης: Τα τραγούδια της κρίσης, Συνδετικά κείμενα, Η Εντομοφάγος
Μεζεδάκια από τους:
Μποστ, Μπρεχτ, Σωτήρη Παστάκα, Γιάννη Τσαρούχη, Στανισλάβ Στρατίεβ, Μάνου Χατζηδάκι…
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία / σύνθεση κειμένων: Δαμιανός Κωνσταντινίδης
Σκηνικά / κοστούμια / φώτα: Απόστολος Αποστολίδης
Μουσική: Κωστής Βοζίκης
Χορογραφίες: Αμαλία Στρινοπούλου
Βοηθός σκηνοθέτη: Κόμνω Ευαγγελία Κρικελίκου
Υποδέχονται, μαγειρεύουν, σερβίρουν, άδουν, χορεύουν, παίζουν:
Κωστής Βοζίκης, Χριστίνα Γεωργίου, Πένυ Γραικού, Ηλέκτρα Γωνιάδου, Γιάννης Δρακόπουλος, Μάριος Ζαρδαβάς, Αφροδίτη Ιωαννίδου, Κωνσταντίνα Καστέλλου, Κόμνω Ευαγγελία Κρικελίκου, Κώστας Μελίδης, Μαίρη Μωραϊτοπούλου, Μαρία Ιωάννα Παπαθανασίου, Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Στέφανος Πίττας, Άγγελος Ρούσσος, Σταμάτης Στάμογλου, Πολύκαρπος Φιλιππίδης…
Φωτογραφίες: Δανάη Τεζαψίδου
“Συσσίτιο” στο θέατρο Κήπου
Στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε, θέλοντας να συμβάλουμε κι εμείς με τα πενιχρά μας μέσα σ’ αυτό το πνεύμα αλληλεγγύης που αναπτύσσεται τελευταίως…
ολοένα και περισσότερο σε κάθε γωνιά της δεινοπαθούσης και αναξιοπαθούσης πατρίδος μας, προτιθέμεθα να τραπεζώσουμε τους πεινασμένους -συνέλληνες και μη- θεατές μας και να παρασκευάσουμε ενώπιόν τους ένα θρεπτικό γεύμα.
Όσο το γεύμα θα ετοιμάζεται, θα ψάχνουμε, μαζί τους ή και χώρια, λύσεις για τις κρίσεις που μας ταλανίζουν, θα ανταλλάσσουμε απόψεις, θα αλληλοπαρηγορούμαστε. Πού και πού θα δεχόμαστε απρόσκλητους φίλους που θα μας λένε κι αυτοί τα δικά τους. Πού και πού ένας μουσικός θα παίζει ένα σκοπό με το όργανό του και θα τραγουδάμε. Πού και πού θα λέμε και καμιά ιστορία με νόημα. Ή ένα καλαμπούρι χωρίς κανένα νόημα. Κάποιος θα κάνει κάποια στιγμή μια διάλεξη για το πρόβλημα της φτώχιας στην Ιρλανδία ή σε μια άλλη χώρα, μακριά από μας. Κι έτσι σιγά-σιγά θα περνάει ο χρόνος, θα σιγοβράζει το φαγητό κι εμείς θα υπομονεύουμε (ή μήπως θα υπονομεύουμε;).
Πώς μπορούμε να μιλήσουμε στο θέατρο γι’ αυτό που μας συμβαίνει;
Μπορούμε άραγε να γελάσουμε με τα δεινά μας;
Μπορούμε να βρούμε θετικές πλευρές στην κρίση; ή να δούμε κάποιο φως στο τούνελ;
Γύρω από αυτά τα ερωτήματα, και άλλα που σίγουρα θα προκύψουν δουλεύοντας, θα οργανώσουμε την παράστασή μας. Θα χρησιμοποιήσουμε κείμενα γνωστών Ελλήνων και ξένων συγγραφέων, καθώς και δικά μας, που θα γραφούν στην διάρκεια των δοκιμών. Θέατρο επινόησης αλλά και ένα είδος επιθεώρησης, ένα ιδιότυπο καμπαρέ, ένα café chantant.
