ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΜΕΡΑ- ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ Κριτική ΑΓΓΕΛΑ ΜΑΝΤΖΙΟΥ

ΜΙΑ ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΜΕΡΑ- ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ

Κριτική  ΑΓΓΕΛΑ ΜΑΝΤΖΙΟΥ

Ένας μονόλογος μιας γυναίκας που προσπαθεί να απαντήσει στο
γιατί της επιλογής της αυτοχειρίας του συζύγου της. Μια ανασκόπηση ζωής, της
δικής της ζωής, πλάϊ στον άντρα της, στις δύο 
κόρες τους, στον οικογενειακό κύκλο και στο ρόλο της νοικοκυράς, στη
σκιά της ανέμελης ευτυχίας που ανατρέπει το αναπότρεπτο γεγονός του θανάτου.
Μία συναισθηματική έκρηξη ενοχών, θυμού, 
αναμνήσεων, μιας γυναίκας -νοικοκυράς κατά κύριο λόγο- που κατοικεί στην
Αθήνα. Σε μια ρεαλιστική έκφρασης οργής, 
απελπισίας και πένθους που ζητά την επούλωση, ως  την απόφαση της συνέχισης του αγώνα της ζωής.

Στο σκηνικό-κ. Κ.Ζαμάνης,  ενός καθαριστηρίου που ήταν ο χώρος εργασίας
του συζύγου της –και μετατρέπεται για λίγο και σε σκηνικό σπιτιού ως πάγκος
οικιακών εργασιών- ξετυλίγεται μια εξομολογητική, ρεαλιστικού χαρακτήρα
αφήγηση-μονόλογος μιας γυναίκας. Η ζωή 
μιας κοινής μοίρας και ονείρων που ανατρέπει μια πράξη απελπισίας, μια
απόφαση- απότοκος της  οικονομικής κυρίως
κρίσης που φτάνει ως το θάνατο του άνδρα, 
χωρίς λόγια αποχαιρετισμού και που με σκληρό τρόπο σημαδεύει την παιδική
ψυχή και την καρδιά μιας γυναίκας.

Το έργο της κ. Κ. Γιαννάκου καταγράφει με αφοπλιστικό τρόπο
μια υπαρκτή, δυσάρεστη κατάσταση με σκέψεις ευαίσθητες και ψυχογραφικές, με
περιορισμένο εστιασμό του προβλήματος, με μια κοινωνιολογική διάσταση όχι βαθειάς
προσέγγισης, αλλά  με αισιόδοξο μήνυμα
επιμονής στην αξία της ζωής στο τέλος του έργου. Μήνυμα που αξιοποίησε έντεχνα
η σκηνοθετική σκέψη της κ. Μ. Κάλμπαρη, δίνοντας τη δυνατότητα και στους θεατές
να διαβάσουν καθαρά τα ρήματα-αποφάσεις (των λέξεων που κρύβουν οι φανταστικές  φωτογραφίες των μικρών πραγμάτων που
απαθανατίζει ο φακός της ηρωίδας)  σε
διαδραστικό ενδιαφέρον αποτέλεσμα.

Η ερμηνεία της ηθοποιού-κ. Ρ. Σχίζα, συναισθηματική με
εκφραστικές κορυφώσεις, είχε χαρακτήρα συγκινητικής αμεσότητας, και μια
ανεπιτήδευτη φυσικότητα αποτύπωσης του προβλήματος. Οι εξομολογητικές φράσεις,
οι μεταπτώσεις, η αναπαραγωγή διαλόγων, αποδόθηκαν-όχι σε όλα τα επίπεδα
πειστικά- με ενδιαφέρουσα  τεχνική. Οι
ψυχολογικές λύσεις που υπέδειξε ο λόγος,  η αποτύπωση στη γραφή της τέχνης του θεάτρου
ως λύτρωση,  να μιλήσεις με λόγια, να
αρκεστείς στα μικρά πράγματα και στις εικόνες τους, να αξιοποιήσεις ό,τι αγαπάς
ως ενασχόληση ζωής… γιατί τα πάντα μπορούν να συμβούν μια κανονική μέρα.  Έχετε λίγο το νου σας… όπως επαναλαμβάνει η
ηρωίδα  στη διάρκεια της παράστασης που
έντυσε με μελαγχολικά ηχοχρώματα και ηλεκτρική ένταση η μουσική επιμέλεια του
κ. Μ. Κοψιδά, στους αδρούς φωτισμούς –κ. Μ. Μάσχα και με τα  κοστούμια- κ. Κ. Ζαμάνης, του καθαριστηρίου
σε σέλοφαν σε σημειολογικό υπαινιγμό, στην αντιπαραβολή- στο κόκκινο φόρεμα –
της  απήχησης της έντασης μιας γυναικείας
καρδιάς που μαθαίνει να ζει και να παλεύει για την κάθε μέρα.

Συντελεστές

Κείμενο: Κατερίνα Γιαννάκου

Σκηνοθεσία: Μαριάννα Κάλμπαρη
Σκηνικά-κοστούμια: Κωνσταντίνος Ζαμάνης
Φωτισμοί: Μελίνα Μάσχα
Μουσική επιμέλεια: Νέστωρ  Κοψιδάς.
Βοηθός σκηνοθέτη: Κατερίνα Γεωργουδάκη

Βοηθός σκηνογράφου: Μαρία Παπαδοπούλου

Ερμηνεύει η Ράνια Σχίζα.

ΆΓΓΕΛΑ ΜΑΝΤΖΙΟΥ