Κάθε δουλειά του εκκεντρικού Ohad Naharin αποτελεί μια έκπληξη που πάντα δημιουργεί ερεθίσματα. Και αυτός ακριβώς είναι ο στόχος του έργου με το αινιγματικό όνομα Hora. Το παραπλανητικό όνομα που ο Naharin επέλεξε για τη δουλειά (Hora) αναφέρεται στον ισραηλίτικο λαϊκό χορό που χόρευαν στους αγρούς μετά από μια ολόκληρη μέρα σκληρής δουλειάς. Μπορεί τα πράγματα να έχουν αλλάξει, αλλά το όνομα αυτό αποτελεί μια ακόμη γαργαλιστική επιλογή, πλήρως ευθυγραμμισμένη με τους αινιγματικούς τίτλους που ο Naharin απολαμβάνει τόσο να προσφέρει.

Η τελευταία του δημιουργία οδηγεί τη δική του μοναδική χορευτική γλώσσα ακόμη πιο μακριά, σε μια περιοχή της αφαίρεσης, όπου η κίνηση αποτελεί σχεδόν αναλυτική διαδικασία και η διάδραση με τη φράση που την ακολουθεί μοιάζει να αντλεί τη δύναμή της από  αυθαίρετες πηγές. Το καλειδοσκόπιο που δημιουργούν οι γρήγορες εναλλαγές αποκαλύπτει συχνά τόση ομορφιά, που η αλληλεπίδραση στη σκηνή σε κάνει να ταλαντεύεσαι μεταξύ της ατάραχης, εγκεφαλικού τύπου παρατήρησης και του άκρατου θαυμασμού της ποικιλίας και της ομορφιάς που κρύβει το ανθρώπινο σώμα, αλλά και της ανεξάντλητης γκάμας συναισθημάτων που μπορεί να προκαλέσει μια απλή κίνηση.

Οι σύντομες αλληλουχίες κινήσεων επιφέρουν ταραγμένες και χαοτικές ενέργειες στη σκηνή, αλλά μέσα σε ένα μαγικό δευτερόλεπτο όλα τα κομμάτια του παζλ δένουν σαν σε κάποια προκαθορισμένα σημεία και μια αρμονική ηρεμία γεμίζει τη σκηνή, μόνο για να αποδομηθεί πάλι αμέσως μετά. Ο Naharin ενορχήστρωσε το χορό με συμφωνικό αισθητήριο και χαλιναγωγεί την ατομικότητα των χορευτών του για να τους οδηγήσει σε πλήρως ελεγχόμενα καλλιτεχνικά ύψη.