Ετικέτα: Η ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ GR

Η φαλακρή τραγουδίστρια- Eugene Ionesco .Κριτική Άγγελα Μάντζιου

adminΑφήστε ένα σχόλιο για το Η φαλακρή τραγουδίστρια- Eugene Ionesco .Κριτική Άγγελα Μάντζιου

Αντιθέατρο, ως εκδήλωση ελευθερίας,  όπως περιγράφει ο συγγραφέας το πρώτο του έργο,  – Η φαλακρή τραγουδίστρια (1948 ) ,  γραμμένο για τους φίλους του για να τους κάνει να γελάσουν…(από το πρόγραμμα του έργου). Η θεατρική ομάδα-Θέατρο Δ ΕΝ,  παρουσίασε το έργο του Ιονέσκο «Η φαλακρή τραγουδίστρια», στο θέατρο Αυλαία, σε σκηνοθεσία κ. Β. Βασιλάκη. Η σκηνοθετική πρόταση, όπως  σχηματοποιήθηκε  επί σκηνής,  ως εικόνα, λόγος,  σχέση, νόημα, έδωσε ένα ενδιαφέρον αποτέλεσμα,  επικεντρωμένο στην απόπειρα επικοινωνίας των προσώπων του έργου και σε διπλή, υποδεικτική ανάγνωση  ανατροπής,  ωσάν επαναλαμβανόμενη ηχώ αναδιήγησης- μιμητικής  χρήσης-  του γλωσσικού κώδικα των ανθρώπων. Ανέδειξε τους νοηματικούς άξονες του έργου,  έδωσε κωμικότητα και υποδήλωσε αντιθετικά,  την απορρέουσα τραγικότητα της κενής επικοινωνίας, στο φλύαρο σχήμα και τις αμήχανες σιωπές και ακόμη, έδωσε μια χροιά επικαιρότητας, εισάγοντας εκφράσεις της σύγχρονης ηλεκτρονικής κωδικοποιημένης επικοινωνίας στο αυτάρεσκο κενό σχήμα. Οι ηθοποιοί της παράστασης, έδωσαν εικόνα  και κίνηση στο κυκλικό σχήμα της  διαταραγμένης επικοινωνίας και παρουσίασαν πειστικά το επικοινωνιακό παιχνίδι,  με ζωηρότητα και  εκφραστική ποικιλία. Οι αντιθέσεις τους, τα λόγια τους, η παρουσία τους, έδωσαν όγκο στην παράσταση, υπό το ευρηματικό -σκηνικά-  ρολόι, σε ευθεία υπενθύμιση του χρονικού κύκλου ζωής των ανθρώπων και άλλων συνδηλώσεων. Αυτός ο λιτός σκηνικός  χώρος, ακούμπησε  στις αναπνοές όλων των συμφραζομένων,   ενισχύοντας,  στο αφαιρετικό σχήμα,  τη φαντασία του θεατή, ως προς τον χώρο δράσης του έργου, ενός έργου ομολογουμένως υπερτιμημένου και χωρίς βάθος  σε σχέση με την φήμη που το ακολουθεί. Ο ήχος των σειρήνων,  ενδιαφέρον -ως ένα βαθμό-  στοιχείο επιλογής   αλλά και χωρίς φαντασία δημιουργικής κάλυψης του συνόλου του έργου με μουσικές φράσεις, λειτούργησε αποδυναμωτικά  στο συνολικό αποτέλεσμα. Τα κοστούμια της παράστασης ενταγμένα στην αισθητική της κοινωνικής τάξης του έργου, με πινελιές μιας λοξής και  ευχάριστα αλλόκοτης αισθητικής, ακολούθησαν,  χωρίς υπερβολή, το εικαστικό σχήμα της παράστασης. Παράστασης,  χωρίς υπερβάσεις  και  με σφραγίδα συνολικής προσπάθειας, που διερευνά το σύστημα  επικοινωνίας  ως θεατρική εικόνα.    Η Φαλακρή Τραγουδίστρια Σκηνοθεσία: Βασίλης Βασιλάκης Μουσική παράστασης: Δήμος Βρύζας Σκηνικά: Γιώργος Μπάμπος Λαμπρόπουλος, Βασίλης Βασιλάκης Κοστούμια: Στέλλα Γκρεκιώτη Φωτισμοί: Βασίλης Βασιλάκης  Ηθοποιοί: Λάζαρος Θεοδωρακόπουλος, Βίκυ Ίτσιου, Γιάννης Κοντός, Σιδέρης Νανούδης, Κλέα Σαμαντά Μαρίτα Τσαλκιτζόγλου Μια παραγωγή της ομάδας «Θέατρο ΔΕΝ». 

Όλο το άρθρο

Το Εθνικό θέατρο Ρουμανίας παρουσίασε την παράσταση “OIDIP”, στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στο πλαίσιο του θεσμού των 50ων Δημητρίων, σε σκηνοθεσία Silviu Purcarete.Kριτική Άγγελα Μάντζιου

adminΑφήστε ένα σχόλιο για το Το Εθνικό θέατρο Ρουμανίας παρουσίασε την παράσταση “OIDIP”, στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στο πλαίσιο του θεσμού των 50ων Δημητρίων, σε σκηνοθεσία Silviu Purcarete.Kριτική Άγγελα Μάντζιου

OIDIP SILVIU PURCARETE NATIONAL THEATRE RADU STANCA SIBIU Οιδίπους, ένας αρχαίος μύθος στο σύγχρονο κόσμο. Το Εθνικό θέατρο Ρουμανίας παρουσίασε την παράσταση “OIDIP”, στο θέατρο  της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και στο  πλαίσιο του θεσμού  των  50ων  Δημητρίων, σε σκηνοθεσία  Silviu  Purcarete. Παράσταση ανάγνωσης του μύθου της μοίρας του Οιδίποδα από το τέλος προς την αρχή. Όταν ο τυφλός ικέτης εισέρχεται στο ιερό άλσος της πόλης της Αθήνας γυρεύοντας τόπο θανάτου για τα δεινά  που προξένησε η άνομη πράξη. Ο Οιδίποδας φτάνει στον  Κολωνό, διωγμένος από την πόλη Θήβα,  ζητώντας από τον βασιλιά Θησέα άσυλο θανάτου. Μ’ αυτή τη σκηνή προοικονομίας,  του ξένου που στέκεται στις θύρες του ιερού άλσους, το συμβολικό λουτρό που  του παραθέτουν οι κόρες του Ισμήνη και Αντιγόνη και τις φωνές  του λαού  που διερευνούν,  ως όχλος, την ταυτότητα του ξένου,  αρχίζει η παράσταση. Όταν οι πύλες ανοίγουν   ο Οιδίπους εισέρχεται στον άδηλο και άδυτο τόπο και ο θεατής στον πυρήνα εξιστόρησης του μύθου και  της μοίρας του ήρωα, που αποκαλύπτεται στο συνδυασμό χρησμών, πράξεων και λόγων και αποκαλύπτει την τραγική πλάνη και το μοιραίο τέλος που ολοκληρώνει ο κύκλος  της αναζήτησης της αλήθειας. Πυκνής έκφρασης  παράσταση, με επικέντρωση στον πολιτικό χαρακτήρα,  που διερευνά  και το ατομικό-ψυχολογικό δράμα από πολλές οπτικές. Ένας αγώνας λόγων σε ένα περιβάλλον εισόδου σε υπονοούμενο χώρο, σε διαχωριστικές- επαναπροσδιοριζόμενες  γραμμές,  παρατηρητή-θεατή-παρατηρούμενου. Αισθητικά –εικαστικά,   στο αναφορικό -κριτικό  σχήμα στατικότητας και μοντερνισμού,  όπως αυτό εισπράττεται  χρωματικά από  την  καθεστηκυΐα  πολιτική επιβολή και τη φόρμα της τέχνης. Από τον κλειστό, απρόσωπο, αναγνωρίσιμο  χώρο του σκηνικού, που παραπέμπει σε εικόνα  δικαστηρίου- θεάτρου  περασμένων δεκαετιών και σε ένα ηχητικό περιβάλλον που συνδυάζει  φυσικούς ήχους  -νερού που τρέχει, ανέμου που φυσά -, νοσταλγικές μελωδίες –  με μιαν  επίκαιρη αίσθηση πολυπολιτισμικότητας –  και  μιαν- διακριτά υπογραμμισμένη- ασάφεια ήχων δραματικής έντασης,  οι ηθοποιοί  της παράστασης ξετύλιξαν τον μύθο των τραγωδιών, «Οιδίπους Τύραννος» και «Οιδίπους επί Κολωνώ»,  του αρχαίου ποιητή  Σοφοκλή. Παράσταση με  υπόβαθρο σκέψεων,  αναπτυγμένων και σε υπόδειξη, κράτησε τον μίτο της εξιστόρησης του μύθου,  σε ένα περιβάλλον  πολιτικής  έκφρασης  και στη διαχωριστική γραμμή των συναισθηματικών μεταπτώσεων, που αποδόθηκαν δυναμικά και με σαφήνεια. Τα πρόσωπα του δράματος και ο χορός,  με πολλές τεχνικές μίμησης, εισήλθαν  στο  πλέγμα του μύθου και η σκηνοθετική σκέψη καθοδήγησε τη συλλογική έκφραση, σε μία αναπαράσταση  εγγεγραμμένη στο ιστορικό-πολιτικό  πλαίσιο με στοιχεία ψυχολογικής- βιωματικής διαχρονικότητας. Ενδιαφέρουσα παράσταση  επάλληλων κύκλων  ατομικής και συλλογικής έκφρασης,  που ανέδειξε τη συνθετότητα και τον φιλοσοφικό χαρακτήρα της τραγωδίας,  ως επίκαιρο σχήμα ανάγνωσης του σύγχρονου κόσμου. Η ζωή ως μυστήριο και πορεία πλάνης,  ο φόνος και η ανόσια πράξη,  ο χρησμός της ύπαρξης και η αναζήτηση της αλήθειας, η ενόραση και ο πόθος, η άτη και ο θεϊκός νόμος, η  αυτοτιμωρία, η συντριβή και η περιπλάνηση, αποκάλυψαν –  στο πρόσωπο  του  Οιδίποδος  που ζητά άσυλο θανάτου στη δημοκρατική πόλη της Αθήνας-  τον ξένο   ως εικόνα παραδείγματος  στο σύγχρονο αίτημα.  «…Όλα ξεκινούν από ένα τίποτα και η ειρήνη σας θα γίνει σκόνη…» Άγγελα ΜΑΝΤΖΙΟΥ.

Όλο το άρθρο

NOVAN THEATRE GROUP Στο θέατρο Αυλαία ‘’ Απόψε στο Στράτφορντ ’’Κριτική Άγγελα Μάντζιου

adminΑφήστε ένα σχόλιο για το NOVAN THEATRE GROUP Στο θέατρο Αυλαία ‘’ Απόψε στο Στράτφορντ ’’Κριτική Άγγελα Μάντζιου

NOVAN THEATRE GROUP Στο θέατρο Αυλαία  ‘’ Απόψε στο Στράτφορντ ’’ Της Μάρα Γαβριηλίδου Από 12 Οκτωβρίου  κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 Κριτική Άγγελα Μάντζιου Ανατρεπτικό, ως κωμωδία μεταμορφώσεων, υπαινικτικό, με μια εικόνα θεάτρου μέσα στο θέατρο,  εξελικτικό, με μια ανήσυχη έκφραση, ως  κείμενο- ύλη παράστασης,  που αφορά την επιβεβλημένη  θεματολογία και  το μέλλον ενός θιάσου, ζωηρό, στην  αίσθηση της  κωμικής δραματουργίας που αποκαλύπτει- ως γεγονός-  τη […]

Όλο το άρθρο

ΜΕΝΓΚΕΛΕ του Θανάση Τριαρίδη Στο Θέατρο Αυλαία –Σχόλιο της Ρία Σπανού

adminΑφήστε ένα σχόλιο για το ΜΕΝΓΚΕΛΕ του Θανάση Τριαρίδη Στο Θέατρο Αυλαία –Σχόλιο της Ρία Σπανού

Για πέντε μόνο παραστάσεις 21-25 Οκτωβρίου 2015 Στο Θέατρο Αυλαία ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΡΙΑ ΣΠΑΝΟΥ Ρία Σπανού ΄Ενα ταξίδι με το τρένο, μια τυχαία συνάντηση ενος άνδρα και μιας γυναίκας και ένα παιχνίδι φαντασίας ξυπνά ένα εφιαλτικό παρελθόν απο τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί και τα βασανιστήρια επάνω σε παιδιά..Το παρελθόν αναβιώνει μεσα απο τα σκοτεινά ένστικτα των πρωταγωνιστών και διεισδύει στο παρόν. Οι παίκτες, […]

Όλο το άρθρο

Η μητέρα του σκύλου Στο θέατρο Αυλαία 50α Δημήτρια – – Κριτική Ά.Μάντζιου

adminΑφήστε ένα σχόλιο για το Η μητέρα του σκύλου Στο θέατρο Αυλαία 50α Δημήτρια – – Κριτική Ά.Μάντζιου

Η μητέρα του σκύλου Στο θέατρο Αυλαία 50α  Δημήτρια  Κριτική Ά.Μάντζιου Η αλήθεια των αδύναμων, στο παράδειγμα των μικρών ιστοριών που συνθέτουν τη ζωή ενός προσώπου και του κοινωνικού του  περίγυρου, στην Ελληνική πραγματικότητα περασμένων δεκαετιών, στην εποχή του πολέμου, της κατοχής, της εσωτερικής μετανάστευσης.  Ιστορία στη ζωή των προσώπων, ως αντίσταση στη μοίρα, ως αγώνας επιβίωσης, ως απόσταγμα θεωρίας για ψυχιατρική μελέτη, ως μνήμη χώματος. Η Ραραού είναι η ηρωίδα του μυθιστορήματος της ζωής της,  του έργου του συγγραφέα Παύλου Μάτεσι. Ατίθαση, με μια αστραφτερή σκέψη στο βάθος του μυαλού της, αναθυμάται τις στιγμές της ζωής της,  με  αίσθηση του αγώνα  αντίδρασης ως το μάταιο εγνωσμένο τέλος. Στη θεατρική μεταφορά παρακολουθήσαμε, σε έναν συνδυασμό αφήγησης και δράσης,  την εικονοποιΐα μιας εποχής,  ως φθίνον έπος μνήμης-φόρο τιμής στο ασήμαντο πρόσωπο. Ρευστό κείμενο, με εκφραστικότητα,  που αξιοποιήθηκε σκηνοθετικά  σε μια αναπαραστατική αφήγηση, με συνδετικό υλικό μικρά αποσπάσματα από το κείμενο,  σε ένα πολυεπίπεδο αποτέλεσμα επάλληλων εικόνων,  που έδειξαν στο βάθος του χρόνου, τη μεμονωμένη περίπτωση και το όλον ενός άλλου κόσμου, σε μια διεισδυτική ανάγνωση.  Οι  ερμηνείες των ηθοποιών,  ακολούθησαν τον καταιγισμό της αφήγησης και έδειξαν,  στον αέρα της σκηνής,  τους χαρακτήρες της εποχής,  σε μια –έμμεσα- φιλοσοφική εστίαση, διακριτή  στα σημεία σύγκλισης, συνδέοντας τον  παρελθόντα χρόνο στο παρόν της τέχνης, σε ένα εύγλωττο παράδειγμα σκηνοθετικής υπόδειξης. Η μεστή ερμηνεία της ηθοποιού- ηρωίδας, όπως  αναδύθηκε γλαφυρά από τον λόγο του κειμένου, έδειξε στη σκηνή το πρόσωπο μιας εποχής, στο παράδειγμα μιας γυναίκας, με τρόπο βαθύ, εξομολογητικό και απόλυτα ειλικρινή, σε ένα πολυεπίπεδο αποτέλεσμα. Ο σκηνικός χώρος,  στη λιτότητα της γενικής  αναφοράς, ολοκλήρωσε το νόημα των δράσεων,  στο  συμβολισμό  της χρηστικής αποτύπωσης και  χειρισμού  αντικειμένων οικιακής- εσωτερικής σκευής, αφήνοντας χώρο και στη δράση έξω από τη σκηνή, ως αντηχητική περιγραφή της εξέλιξης. Η μουσική ακολούθησε επίσης τον  βηματισμό της αφήγησης σε ένα υποβλητικό αποτέλεσμα,  που ολοκλήρωσαν και οι φωτισμοί, ως ατμόσφαιρα νοηματική και αισθητική,  φωτίζοντας τα,  ρεαλιστικής γραμμής, κοστούμια της παράστασης.   Η μητέρα του σκύλου, ως μυθιστορηματική  αφήγηση,  ως έπος ζωής  στη θεατρική μεταφορά. Ένας καθρέφτης ξεφτισμένος, που δείχνει το φθαρμένο πρόσωπο των ασήμαντων,  την αλήθεια των οποίων ανιχνεύει  η τέχνη.   Ταυτότητα της παράστασης  Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ του Παύλου Μάτεσι Σκηνοθεσία – Διασκευή:  Σταύρος Τσακίρης Σκηνικά – Κοστούμια:  Άγγελος Αγγελής Δραματολόγος: Δήμητρα Πετροπούλου Κινησιολογία: Γιάννης Αντωνίου Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη Κινησιολογία:  Γιάννης Αντωνίου Βοηθός Σκηνοθέτη: Έφη Ρευματά  Στο ρόλο της ΡΑΡΑΟΥ: η Δήμητρα Χατούπη Ερμηνεύουν οι ηθοποιοί (αλφαβητικά):  Νίκος Γιαλελής, Γιάννης Δρίτσας, Χρήστος Ευθυμίου, Ηλίας Ζερβός, Στεφανία Κριεζή, Μαριλίτα Λαμπροπούλου, Τζίνη Παπαδοπούλου, Έφη Ρευματά, Μαριαλένα Ροζάκη.    Ά. Μάντζιου

Όλο το άρθρο

Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2015 1 επιπλέον παράσταση στο blackbox – Άκου να δεις ψευδαίσθηση – Μία παράσταση βασισμένη στο έργο του Ιβάν Βιριπάγεφ «Ψευδαισθήσεις»- Κριτική της Άγγελας Μάντζιου !

adminΑφήστε ένα σχόλιο για το Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2015 1 επιπλέον παράσταση στο blackbox – Άκου να δεις ψευδαίσθηση – Μία παράσταση βασισμένη στο έργο του Ιβάν Βιριπάγεφ «Ψευδαισθήσεις»- Κριτική της Άγγελας Μάντζιου !

Άκου να δεις ψευδαίσθηση Μία παράσταση βασισμένη στο έργο του Ιβάν Βιριπάγεφ «Ψευδαισθήσεις»- στο Black Box Κριτική της Άγγελας Μάντζιου ! Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2015 1 επιπλέον παράσταση Στο BlackBox Εξομολογητικές μικρές αφηγήσεις δύο παντρεμένων  ζευγαριών, μουσικές  παρεμβάσεις  επιτονισμών, συγχρονισμός  διαπιστώσεων, μελαγχολική ποιητική αύρα κατανόησης  και λυτρωτικό χιούμορ, στις εικόνες  γεγονότων που έχουν παρέλθει στις ζωές τεσσάρων ατόμων συνδεδεμένων με τα δεσμά του γάμου και στο όνομα του έρωτα και της φιλίας, ως ταύτιση και απόκλιση. Στην παράσταση που παρακολουθήσαμε στο  Black Box,  οι τέσσερεις ηθοποιοί , ξεδίπλωσαν με  πυκνή  εκφραστικότητα  το διπολικό σχήμα των επιθυμιών,  στην  αναθύμηση στιγμών  του παρελθόντος  της ζωής τους, χρωματισμένων  από την ανάμνηση, τη βίωση  και την αλήθεια της , ως την εντύπωση  και το γεγονός του θανάτου και την αθανασία  της αγάπης, στο σύμπαν των ψευδαισθήσεων. Η ερμηνεία τους  είχε πλαστικότητα και δύναμη, στοιχεία   εσωστρέφειας και   κωμικότητας  μελετημένης διαβάθμισης και  τα λόγια τους ακούστηκαν  με μιαν ειλικρινή απλότητα στη  συγκινητική νοηματική τους διαχρονικότητα.  Η σκηνοθετική σκέψη- κ. Κ. Λιάρος, έδωσε ενάργεια στο κείμενο και,  με ελάχιστα σκηνικά αντικείμενα, κατόρθωσε να δημιουργήσει εικόνες και ροή ενέργειας,  σε ένα πολύ ενδιαφέρον αποτέλεσμα συντονισμού και συγχρονισμού κίνησης και λόγου, αναδεικνύοντας και τη μεμονωμένη αφήγηση με τρόπο λεπταίσθητο, βαθύ  και νεανικό ταυτόχρονα.  Αξιοποίησε το βαθυστόχαστο κείμενο και ξεδίπλωσε σταδιακά,   χωρίς φλυαρία,  τους πυρήνες του,  επικεντρωμένους στον καθρέφτη των σχέσεων, σε μια πρωτότυπη,  αφαιρετική και με ρυθμό αφήγηση.  Πολλαπλές εγγραφές εικόνων του γάμου, των σχέσεων , των επιθυμιών και της αλήθειας που κρύβεται στη ζωή των ανθρώπων,  με συγκινητική  υπαινικτικότητα και δηλωμένη διάδραση πολυπρισματικής αναζήτησης της προσωπικής-στο θεατρικό παράδειγμα- αλήθειας. Οι δύο μουσικοί  επί σκηνής,  έδωσαν  ηχοχρώματα λοξών επιτονισμών  στις μουσικές  τους φράσεις,  που ακολούθησαν  διακριτικά τις εξομολογητικές αναπτύξεις της θραυσματικής ισορροπίας  τραγικού- κωμικού,  όπως το  αποκαλύπτει η ζωή των προσώπων. Συνομίλησαν με τις φράσεις των ηθοποιών,  σε μια εκπληκτική  υπογράμμιση των νοημάτων του έργου και  σε ένα καλλιτεχνικό αποτέλεσμα,  που  ενίσχυσε και η αφηρημένη ποιητικότητα των εικόνων του  video, ολοκληρώνοντας τον  αισθητικό κύκλο  της παράστασης.  Παράστασης  εξομολογητικής, για την  ανεξάντλητη  και ανεξερεύνητη δύναμη της αγάπης, την  ορμή  της επιθυμίας, τις κρυφές σκέψεις, το παιχνίδι του έρωτα στο ταξίδι της ζωής,  με τα κοστούμια της σημειολογίας των χρωματικών  κωδίκων   του γάμου και τους, άμεσης αναγνώρισης,  φωτισμούς  των πολλαπλών όψεων της αλήθειας των προσώπων, στην  τέχνη του θεάτρου. Παράστασης παραμυθητικής,  λυτρωτικής  στον ύστατο αποχαιρετισμό,  που θα θέλαμε να επαναληφθεί  για τον τρόπο αφήγησης που προτείνει! Άκου να δεις ψευδαίσθηση Συντελεστές Μετάφραση: Ελένη Μπακοπούλου Σκηνοθεσία – Διασκευή – Δραματολογική επεξεργασία – Σκηνικά – Κοστούμια – Φωτισμοί: Κωνσταντίνος Λιάρος Επιμέλεια Μουσικής: Κωνσταντίνος Λιάρος, Γιώργος Καλαμάκης, Εύη Σεϊτανίδου Video Artists: Αλέξανδρος Κωστελίδης, Αλέξανδρος Μιχαηλίδης  Παίζουν με αλφαβητική σειρά:  Ιωάννα Δεμερτζίδου, Κωνσταντίνος Λιάρος, Χρύσα Μπαχτσεβάνη, Μιλτιάδης Τσιάντος-Κολέσης  Παίζουν επί σκηνής οι μουσικοί: Γιώργος Καλαμάκης (Ούτι, Βιολί) Εύη Σεϊτανίδου (Λύρα, Κιθάρα) Άγγελα Μάντζιου

Όλο το άρθρο

Το Τάβλι – Κριτική Άγγελα Μάντζιου – Όταν ο κήπος του Λαογραφικού Μουσείου γίνεται θεατρική σκηνή ένα καλοκαιρινό βράδυ.

adminΑφήστε ένα σχόλιο για το Το Τάβλι – Κριτική Άγγελα Μάντζιου – Όταν ο κήπος του Λαογραφικού Μουσείου γίνεται θεατρική σκηνή ένα καλοκαιρινό βράδυ.

Το Τάβλι Κριτική  Άγγελα Μάντζιου Όταν ο κήπος του Λαογραφικού Μουσείου γίνεται θεατρική σκηνή ένα καλοκαιρινό βράδυ.   ΟΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΕ 3-9-10 ΙΟΥΛΙΟΥ στις 9.30 μμ. Θεατρικό παιχνίδι  χαρακτήρων -στην υπονόηση του λαϊκού παιχνιδιού-   στη ροή της προφορικότητας, στη ρεαλιστική  καταγραφή της  καθημερινότητας δύο φτωχών προσώπων .  Αποτύπωση του προβληματισμού  σύλληψης μιας ιδέας,  ως εφαλτήριο […]

Όλο το άρθρο

ΤΟ – ΑΧ – bijoux de kant ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ Κριτική Αγγελα Μάντζιου

adminΑφήστε ένα σχόλιο για το ΤΟ – ΑΧ – bijoux de kant ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΥΛΑΙΑ ΓΙΑ ΛΙΓΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ Κριτική Αγγελα Μάντζιου

Μετά τον επιτυχημένο πρώτο κύκλο παραστάσεων στο θέατρο Blackbox, ηΆ επιστρέφει με το «Αχ!» της Γλυκερίας Μπασδέκη στη Θεσσαλονίκη για τρεις μόνο παραστάσεις. 29 – 30 – 31 Μαΐου 2015 Στο θέατρο Αυλαία ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ ΓΙΑ 31/5/  γράφοντας το ονομά σας στο gr4you.ning@gmail.com  Video trailer https://www.youtube.com/watch?v=xu8uJoRUDv4&feature=youtu.be «Αχ!», ο αναστεναγμός. Μια απλή και λυπητερή ιστορία, αυτό […]

Όλο το άρθρο

Σταματία, το γένος Αργυροπούλου του Κώστα Σωτηρίου στο θέατρο ΑΝΕΤΟΝ κριτική Άγγελα Μάντζιου

adminΑφήστε ένα σχόλιο για το Σταματία, το γένος Αργυροπούλου του Κώστα Σωτηρίου στο θέατρο ΑΝΕΤΟΝ κριτική Άγγελα Μάντζιου

Σταματία, το γένος Αργυροπούλου του Κώστα Σωτηρίου σε σκηνοθεσία του Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου  ΕΩΣ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 17 ΜΑΙΟΥ στο ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΕΤΟΝ  Κριτική Άγγελα Μάντζιου  Ατομική ιστορία και Ιστορία μιας χώρας, καίριες υποσημειώσεις των πολυσύνθετων αλλαγών όταν ο ατομικός κύκλος δεινών ανοίγει σε δίνες ευρύτερων ιδεολογικών, ταξικών και κοινωνικών κύκλων, καθώς πέτρα που πέφτει στην ακύμαντη  επιφάνεια […]

Όλο το άρθρο

«Αβελάρδος και Ελοΐζα» στο θεατρο ΑΥΛΑΙΑ κριτικη Αγγελα Μάντζιου

adminΑφήστε ένα σχόλιο για το «Αβελάρδος και Ελοΐζα» στο θεατρο ΑΥΛΑΙΑ κριτικη Αγγελα Μάντζιου

«Αβελάρδος και Ελοΐζα» του Γιάννη Καλαβριανού στο θεατρο ΑΥΛΑΙΑ από τις 17 Απριλίου 2015 Αβελάρδος και Ελοΐζα  Μια ιστορία αγάπης  στο βάθος των σκοτεινών  αιώνων  ειπωμένη ως θεατρικός  λόγος   στη συμβολική αναπαράσταση,  με μιαν αποστασιοποίηση  και έναν μετατοπισμό συγκινησιακής έκφρασης και  παράλληλα ως αφηγηματικός λόγος  με μιαν αύρα φιλοσοφικής ποιητικότητας, διδαχής  προτροπή στην ολοκλήρωσή της. […]

Όλο το άρθρο